ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่: 4449 ความเพลิดเพลินเหมือนจักรพรรดิ!

หลังจากวางสายแล้ว เซียวชูหรัน ก็รีบถามมาร์เวน เย่ว่า “สามีคะ แม่จะไม่ทำให้คุณลำบากใจเมื่อเธอมาที่สหรัฐอเมริกาหรือ เธอมีหลายสิ่งที่ต้องทำ และฉันเกรงว่าอารมณ์ของคุณจะได้รับผลกระทบ”
“ไม่” เย่เฉินพูดด้วยรอยยิ้ม: “เป็นการดีที่แม่มาที่อเมริกาเพื่อเล่น และฉันไปกับคุณได้ตลอดทาง คุณอยู่ห่างจากบ้านนานมาก คุณต้องคิดถึงเธอมาก มาก”
เซียว ชูหรัน พยักหน้าเบา ๆ และพูดว่า “ฉันโตขึ้นมากและไม่ได้อยู่ไกลบ้านมานานแล้วฉันต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้”
เย่เฉินยิ้มเล็กน้อย: “ห้องพักในโรงแรมของเราในพรอวิเดนซ์ใหญ่มาก ใหญ่เกินไปสำหรับเราสองคนที่จะอยู่อาศัย และแม่จะร่าเริงขึ้นเล็กน้อย”
เมื่อเห็นว่า เย่เฉิน ไม่สนใจจริงๆ เซียว ชูหรัน ก็โล่งใจและพูดเบา ๆ ว่า “สามีขอบคุณ!”
เช้าวันรุ่งขึ้น
หม่าหลัน ได้รับวีซ่าเข้าประเทศสหรัฐอเมริกาแล้ว
บุคคลจากบริษัทเครื่องประดับยืนยันกับเธอว่าเวลาออกเดินทางของเครื่องบินคือบ่ายวันนี้ หม่าหลัน จึงเปลี่ยนชุดที่สวยที่สุดของเธอตอนเที่ยง ถือ แฮร์เมส จาก เย่เฉิน และนำรถเพื่อการพาณิชย์ที่บริษัทเครื่องประดับจัดหาให้ไป สนามบินจินหลิง
ที่สนามบิน หม่าหลัน ได้สัมผัสกับมารยาทระดับไฮเอนด์ของการขึ้นเครื่องบินวีไอพีเป็นครั้งแรก รถธุรกิจสุดหรูพาเธอไปที่ผ้ากันเปื้อนคนเดียว พนักงานภาคพื้นดินที่สวยงามสองคนช่วยเธอถือกระเป๋าเดินทางและพาเธอขึ้นเครื่องบิน บน เครื่องบินเจ็ตส่วนตัวไปสหรัฐอเมริกา
กัลฟ์สตรีม จี650 เป็นเครื่องบินธุรกิจของ ซ่ง กรุ๊ป คราวนี้ ซ่ง วอนถิง ได้ย้ายเครื่องบินลำนี้ไปยัง หม่าหลัน เพื่อบินคนเดียวโดยเฉพาะ ภายในเครื่องบินมีความหรูหราอย่างเป็นธรรมชาติ ทำให้ หม่าหลัน รู้สึกราวกับว่าเขาได้เข้าไปในวังบนท้องฟ้าทันทีที่เขาเข้ามา ห้องโดยสารที่ใหญ่โตและหรูหราซึ่งมีเธอเพียงคนเดียวในฐานะผู้โดยสาร ทำให้เธอรู้สึกว่าโต๊ะเครื่องแป้งของเธอขยายใหญ่ขึ้นอย่างไม่รู้จบ
ขณะที่หม่าหลันนั่งลงบนเก้าอี้เอนหลังขนาดใหญ่ที่นุ่มเป็นพิเศษ พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินสาวสวยสามคนก็ก้าวไปข้างหน้า
พวกเขาทั้งสามโค้งคำนับให้หม่าหลันอย่างสุดซึ้ง จากนั้นภายใต้การนำของพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินหญิง ก็นั่งยองๆ ต่อหน้าเธอในท่าคุกเข่าและมองขึ้นไปที่เธอ พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินคนแรกกล่าวว่า “เรียน คุณหม่า ขอต้อนรับสู่เที่ยวบินนี้ เที่ยวบินนี้เป็นเที่ยวบินตรงจากจินหลิงไปยังพรอวิเดนซ์ ประเทศสหรัฐอเมริกา เวลาเที่ยวบินประมาณสิบห้าชั่วโมง ฉันเป็นพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินในเที่ยวบินนี้ ท่านคะ คนข้างๆ ข้าพเจ้าสองคนนี้เป็นพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินของลูกเรือของเรา และเราสามคนจะให้บริการท่านตามลำพังในเที่ยวบินถัดไป และคุณสามารถออกคำสั่งได้ทุกเมื่อหากต้องการสิ่งใด”
หม่าหลันรู้สึกได้ทันทีว่าออกจากร่างกายและพูดด้วยรูปลักษณ์ที่สดชื่น: “โอ้ มันยากสำหรับคุณจริงๆ!”
คนเก็บกระเป๋าพูดอย่างสุภาพมาก: “นี่คือสิ่งที่เราควรทำ”
ในเวลานี้ ในห้องนักบิน นักบินสองคนก็เข้ามาด้วย และทั้งสองก็โค้งคำนับให้หม่าหลันเล็กน้อย แล้วหนึ่งในนั้นก็พูดว่า “เรียน คุณหม่า ฉันเป็นกัปตันประจำเที่ยวบินนี้ และคนนี้ต่อไป บอกกับฉันว่า เป็นรองของฉัน เราสองคนจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อความปลอดภัย ทันเวลา และสะดวกสบายของเที่ยวบินนี้ เครื่องบินได้สมัครช่อง วีไอพี แล้ว คุณสามารถตัดคิวเพื่อขึ้นเครื่องได้ตลอดเวลา หากคุณพร้อม เราสามารถเปิดใช้งานได้ตลอดเวลา และหากคุณต้องการพักผ่อนสักครู่ เรากำลังรอคำแนะนำของคุณในห้องโดยสาร”
หม่าหลันไม่สามารถหุบปากด้วยความยินดีและโพล่งออกมา: “ไม่แปลกใจเลยที่ฉันบินครั้งละ 1,200,000! มันคือความเพลิดเพลินเหมือนจักรพรรดิ!”
พูดจบเธอก็โบกมืออย่างรวดเร็วและพูดว่า “ฉันพร้อมแล้ว รีบขึ้นเครื่องกันเถอะ!”
กัปตันพยักหน้าทันทีและพูดว่า “เอาล่ะ คุณหม่า เราจะสมัครเปิดตัว!”
จู่ๆ หม่าหลันก็คิดอะไรบางอย่างได้ และรีบพูดขึ้นว่า “อย่ากังวล ไม่ต้องกังวล!”
ระหว่างพูดเธอก็หยิบมือถือออกมาจากกระเป๋าแล้วพูดกับคนสองสามคนว่า “โอ้ ตื่นเต้นจัง เมื่อกี้ลืมถ่ายวิดีโอฝากของที่ระลึกไว้ ทำไมเธอไม่กลับมาหาฉันอีกล่ะ”
กัปตันพูดโดยไม่ลังเล: “เอาล่ะ คุณหม่า แล้วฉันจะรายงานให้คุณทราบอีกครั้ง”
หม่าลานส่ายหัวและพูดว่า “ไม่ มันไม่ได้เริ่มที่นาย”
หลังจากที่เธอพูดจบ เธอชี้ไปที่สจ๊วตและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “มันเริ่มจากเธอ!”