ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่: 4448 ลูกเขยที่ดี!

ในทางกลับกัน หม่าหลันหลั่งน้ำตาให้กับกล้องในขณะที่ค่อยๆ หยอดยาหยอดตาลงในจุดบอดที่วิดีโอไม่สามารถถ่ายได้
ในตอนท้ายของวิดีโอ เซียว ชูหรัน เห็นแม่ของเธอร้องไห้เพราะเธอเหงา และเธอรู้สึกเป็นทุกข์และพูดอย่างไม่รู้ตัวว่า “แม่ ทำไมคุณไม่ไปเที่ยวก่อนล่ะ เย่เฉิน ให้คุณครึ่งหนึ่ง ครึ่งล้านเหรียญหรือ กรุ๊ปทัวร์ระดับไฮเอนด์ออกไปสนุกกันซักพัก และเมื่อคุณพอแล้ว ก็ได้เวลาที่เราจะกลับไปแล้ว”
เมื่อหม่าหลันได้ยินเช่นนี้ นางรำพึงในใจว่า “ความคิดของหญิงสาวนั้นดีมาก ประเด็นสำคัญคือ ฉันจะยังมีเงินไปเที่ยวได้อย่างไร…”
เมื่อคิดได้เช่นนี้ นางก็ปาดน้ำตาและสำลัก “ชูรัน… แม่ไม่อยากออกไปแล้ว… แม่แค่คิดถึงลูก…”
เซียวชูหรันพูดอย่างช่วยไม่ได้: “แม่คะ ฉันเหลือเวลาเรียน 20 วันแล้ว และฉันไม่สามารถกลับไปได้อีกระยะหนึ่ง?”
ในความเป็นจริง เซียว ชูหรัน ไม่เคยคิดว่า หม่าหลัน สามารถมาที่สหรัฐอเมริกาได้หรือไม่
แต่เธอรู้สึกว่าจิตใต้สำนึกจะไม่สะดวกนักที่แม่ของเธอจะมาที่สหรัฐอเมริกา อย่างแรกเลยคือขอวีซ่าค่ะ วีซ่าอเมริกา ลำบากหน่อย คุณต้องไปสัมภาษณ์ที่สถานทูต มีความเสี่ยงที่จะถูกปฏิเสธ
นอกจากนี้ เธอยังรู้นิสัยที่ส่งเสียงดังของแม่ของเธอด้วย ถ้าเธอมาที่สหรัฐอเมริกา เธอกับเย่เฉินอาจไม่มีชีวิตที่ปลอดภัย เซียว ซูหรัน สามารถพูดได้ด้วยตัวเอง หม่าหลัน เป็นแม่ของเธอถึงแม้จะส่งเสียงดังและเบ็ดเตล็ดเล็กน้อยเธอก็ยอมรับได้
แต่เธอกลัวว่าเย่เฉินจะรู้สึกไม่สบายใจ
เธอจึงไม่กล้าชวนแม่มาโดยไม่ได้รับอนุญาต อย่างไรก็ตาม เย่เฉินเข้ามาอย่างง่ายดายในเวลานี้ ยิ้มให้กับวิดีโอและพูดว่า “แม่ ถ้าแม่รู้สึกเหงาเกินไปที่บ้าน สมัครวีซ่าเพื่อมาเล่นที่สหรัฐอเมริกา”
เมื่อ เซียว ชูหรัน ได้ยินเช่นนี้ ใบหน้าของเธอก็ไม่เชื่อ เธอไม่คาดคิดจริงๆ ว่า เย่เฉิน จะยอมให้แม่ของเธอมาโดยไม่ต้องคิด
หม่าหลันไม่คิดว่าคำสัญญาของเย่เฉินจะตรงไปตรงมาขนาดนี้ และระเบิดความตื่นเต้นออกมาทันทีที่นี่ และโห่ร้องอย่างตื่นเต้น: “โอ้ ลูกเขยที่ดี! สิ่งที่เจ้าพูดจริงหรือ ลูกเขยที่ดี!
“แน่นอน” เย่เฉินพูดด้วยรอยยิ้ม: “เรามีห้องเพียงพอที่นี่ และเจ้าจะมีที่พักเมื่อเจ้ามา”
หม่าลานโพล่งโพล่งทันที: “เยี่ยมมาก! ฉันบังเอิญมีเพื่อนที่มีช่องในสถานฑูต บอกว่าจะได้วีซ่าเร็วๆ นี้!”
เซียว ซูหรัน ถามด้วยความประหลาดใจ: “แม่คุณยังรู้จักเพื่อนที่มีช่องทางในสถานทูตหรือไม่”
หม่าหลันยิ้มอย่างไม่เป็นธรรมชาติและพูดว่า “นี่ มายูที่เคยเล่นไพ่นกกระจอก ลูกสาวของเธอทำงานในสถานทูต และเธอบอกว่าเธอสามารถช่วยคุณผ่านประตูหลังได้!”
เซียวชูหรันไม่มีข้อสงสัยใดๆ และกล่าวว่า “แม่ บอกฉันว่าคุณได้รับวีซ่าไหม แล้วฉันจะซื้อตั๋วเครื่องบินให้คุณ”
หม่าหลันรีบพูดว่า: “ไม่ต้องเลย ลูกเขยที่ดีของฉันให้เงินค่าขนมแก่ฉันมากขนาดนี้ ฉันจะให้แม่ซื้อตั๋วเครื่องบินให้แม่ได้อย่างไร ฉันจะซื้อเอง ให้รอรับเลย” ฉันขึ้นที่สนามบิน!”
เย่เฉินเตือน: “แม่ครับ ถ้าคุณกลัวปัญหาในการต่อเครื่อง คุณบินตรงไปนิวยอร์กได้เลย เราจะไปรับคุณที่นิวยอร์ก หากคุณต้องการเร็วกว่านี้ คุณจะย้ายไปที่พรอวิเดนซ์ในนิวยอร์ก”
หม่าหลัน กล่าวว่า: “ฉันต้องปล่อยให้เครื่องบินส่วนตัวที่ฉัน
ถูก ลอตเตอรีบินตรงไปยังพรอวิเดนซ์ ใครจะไปนิวยอร์กเพื่อโยนทิ้ง…”
อย่างไรก็ตาม เธอพูดไม่ชัดเจนโดยธรรมชาติ ดังนั้นเธอจึงรีบพูดว่า “คุณสองคนควรรอฉันที่พรอวิเดนซ์ ฉันจะย้ายไปที่เครื่องบินในตอนนั้น ดังนั้นคุณจึงสามารถไปรับฉันที่นิวยอร์กได้ตลอดทาง”
“ตกลง!” เย่เฉินพูดโดยไม่ลังเล “ถ้าอย่างนั้นเราจะรอคุณที่นี่!”
เซียวชูหรันก็มีความสุขมากและรีบพูดว่า: “แม่ หลังจากที่ตารางของคุณถูกกำหนดแล้ว อย่าลืมบอกเราว่าเราจะไปรับคุณที่สนามบินล่วงหน้า!”
“โอเค!” หม่าหลันภูมิใจในสติปัญญาของเขามากและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “แม่จะบอกคุณเมื่อเสร็จแล้ว!”