ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่: 4421 คุณหนู เป้าหมายออกไปแล้ว

เมื่อหม่าหลันเคยอยู่ในตระกูลเซี่ยว เขามักถูก เฉียน หงหยาน รังแกและเกลียดเธอมาก แต่ตอนนี้ เฉียน หงหยาน วิ่งไปประณามเธอเหมือนสุนัข ทันใดนั้นก็ขยายความไร้สาระของเธออย่างไม่มีขอบเขตและปล่อยให้เธอมีเธอ พลังงานสดชื่นของการพลิกกลับอย่างสมบูรณ์ ดังนั้นเธอจึงมีความสุขที่ได้ออกไปเที่ยวกับ เฉียน หงหยาน ทุกวัน สำหรับ หม่าหราน เฉพาะเมื่อ เฉียน หงหยาน อยู่ต่อหน้าเธออย่างประจบประแจงเท่านั้นที่สามารถรู้สึกได้ว่า หม่าหลัน แตกต่างไปจากนี้จริงๆ
ดังนั้น เมื่อหม่าหลันได้ยินเสียงของ เฉียน หงหยาน ที่ปลายสาย เขาก็ฮัมเพลงและพูดว่า “ฉันยังนอนไม่พอ กี่โมงแล้ว”
เฉียน หงหยาน รีบพูดว่า: “เกือบจะสิบเอ็ดโมงแล้ว! เมื่อวานคุณไม่ได้บอกว่าคุณจะไปช๊อปปิ้งวันนี้เหรอ? ฉันพร้อมแล้วที่ประตูของคุณ! วันนี้เราไปกันไหม”
จากนั้นหม่าหลันก็กลับมารู้สึกตัวและโพล่งออกมา “โอ้! ฉันลืมไป! ฉันวางแผนที่จะไปที่ฮาร์เบอร์ซิตี้เพื่อซื้อสร้อยคอ เมื่อเร็ว ๆ นี้ฉันรู้สึกเหมือนมีอะไรขาดหายไปที่คอของฉัน!”
เฉียน หงหยาน กล่าวด้วยรอยยิ้ม: “คุณมักจะขับ คาลิแนน และพกพา แอร์แม็ส ออกไป สิ่งเดียวที่ขาดหายไปคือสร้อยคอที่โอ้อวดมากขึ้นเล็กน้อย! คุณอยากเห็นแบรนด์อะไร”
หม่าลานพูดอย่างเป็นกันเอง: “อะไรก็ตาม บุลการี ทิฟฟานี่ คาร์เทียร์ ฉันไม่เลือก ตราบใดที่เป็นชื่อใหญ่บรรทัดแรก”
เฉียน หงหยาน ประจบประแจงเธอทันที: “ยังคงเป็นพี่สาว หม่าหลัน คุณมีวิสัยทัศน์และด้วยอารมณ์ของคุณ คุณต้องการชื่อใหญ่บรรทัดแรกเหล่านี้เพื่อให้คู่ควรกับคนธรรมดาเช่นฉันไม่สามารถเปรียบเทียบกับคุณ พี่หลาน สองสามพันหยวนเพื่อให้ได้ Chow Tai Fook ก็เกินพอสำหรับคนอย่างฉัน”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เฉียน หงหยาน ถอนหายใจและพูดอีกครั้ง: “พี่สาวหลาน คุณมีชีวิตที่ดี อาศัยอยู่ในบ้านหรู ขับรถหรู สวมสินค้าหรูหราชั้นนำ ผู้ชนะที่เหมาะสมในชีวิต ไม่เหมือนฉันหลังจากภัยพิบัติ , จิวเวลรี่และกระเป๋าหมดแล้ว เดี๋ยวนี้ซื้อแบรนด์ดังๆ มาเลย ฉันไม่สามารถซื้อ Chow Tai Fook ได้ ฉันจะขอเงิน เว่ยเว่ย และไปที่แผงขายเงินเพื่อซื้อ สร้อยเงินใส่ได้”
หม่าหลัน ครุ่นคิดครู่หนึ่ง: “เฉียน หงหยาน คนนี้ตระหนักในตัวเองจริงๆ รู้ว่าเธอคือ Chow Tai Fook เธอคือ Chow Tai Fook ฉันคือ บัลแกเรีย ระดับนี้ดึงออกมาทันที ฉันไม่รู้ ต้องไปกี่ชั้น”
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ หม่าหลันก็ไม่ค่อยพูดอย่างเปิดเผย: “ดูที่คุณพูดสิ คุณเป็นพี่สะใภ้ของหม่าหลันของฉัน คุณจะลดไปแผงขายเพื่อซื้อโซ่เงินได้ยังไง!”
เมื่อพูดจบ หม่าหลันก็ลุกขึ้นจากเตียงแล้วพูดอย่างอารมณ์ดีว่า “ไปฮาร์เบอร์ซิตี้ทีหลังและไปรับสร้อยคอกับฉัน เราจะไปโจวไท่ฟุก ฉันจะให้สร้อยคอคุณ !”
“โอ้พระเจ้า!” เฉียน หงหยาน ถามอย่างตื่นเต้น: “พี่สาวหลาน คุณตั้งใจจะล้อเลียนฉันใช่ไหม คุณต้องการให้สร้อยคอฉันจริงๆ เหรอ?”
หม่าหลันพูดอย่างจริงจัง: “ฉัน หม่าหลัน ไม่เคยโม้ในสิ่งที่ฉันพูด ฉันจะให้มันเมื่อฉันพูด ถ้าน้อยกว่า 10,000 หยวน คุณสามารถเลือกสิ่งที่คุณต้องการได้!”
เฉียน หงหยาน กล่าวอย่างมีความสุข: “เอาล่ะ! พี่หลาน คุณยังคงสดใส! คุณลุกขึ้นเมื่อไหร่ ฉันจะไปกับคุณที่ เซี่ยงไฮ้พอร์ตซิตี้!”
หม่าหลันกลิ้งตัวลงจากเตียงแล้วพูดว่า “รอฉันด้วย ฉันจะไปล้างทำความสะอาด!”
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ประตูไฟฟ้าของวิลล่าก็เปิดออกอย่างช้าๆ และหม่าหลันก็ขับรถโรลส์-รอยซ์ คัลลิแนนออกไป
เฉียน หงหยาน มองไปที่ด้านหน้าที่ครอบงำของ โรลซ์ลอยย์ และรูปลักษณ์ของ หม่าหลัน เมื่อขับรถ หัวใจของเธอเปรี้ยวและโกรธ และเธอก็อดไม่ได้ที่จะพูดพึมพำ: “แค่การตกต่ำของ หม่าหลัน ไม่เป็นไรที่จะขับ คัลลิแนน เธอกำลังขับรถเข้าไปข้างใน และผู้คนต่างก็หวังให้พวกเขาเห็นผ้าคลุม เทียนหลิง ของเธอจากภายนอกเท่านั้น และพวกเขาคิดว่ามันเป็นรถไร้คนขับหากพวกเขาไม่ระวัง”
ในเวลานี้ หม่าหลันจอดรถไว้ข้างหน้าเธอ โผล่หัวออกมาทักทายเธอ: “หงหยาน ขึ้นรถเร็ว”
“เอาล่ะ!” เฉียน หงหยาน ลืมรสเปรี้ยวในหัวใจของเธอทันที เข้าไปในรถ และพูดด้วยรอยยิ้มที่ประจบประแจง: “พี่สาวหลาน รถคันนี้ตรงกับอารมณ์ของคุณจริงๆ ครอบงำ! คุณนั่งอยู่ในนั้น คู่ที่สมบูรณ์แบบ!”
หม่าหลันเลิกคิ้วขึ้นและพูดอย่างภูมิใจว่า “นั่นสินะ เมื่อเซียวชางคุนกลับมา ฉันจะบอกเขาว่าฉันจะขับรถคันนี้ให้ตัวเองในอนาคต และปล่อยให้เขาซื้อคันอื่นด้วยตัวเอง!” หลังจากนั้นเขาสตาร์ทรถและออกจาก ทอมสัน ยีปิน เมื่อหม่าหลันขับรถออกไป ชายคนหนึ่งหยิบโทรศัพท์มือถือของเขาขึ้นมาแล้วโทรออกบนรถออฟโรดสีดำหน้า ทอมสัน ยีปิน ทันทีที่โทรศัพท์ผ่านไป เขาก็พูดด้วยความเคารพว่า “คุณหนู เป้าหมายออกไปแล้ว”
อีกด้านหนึ่งของโทรศัพท์ เสียงของ ซ่ง วอนถิง ก็ดังขึ้น: “จับตาดูเธอไว้!”