ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่: 4354 สร้างฐานของวังว่านหลง

เมื่อได้ยินว่าเย่เฉินกำลังจะจากไป การแสดงออกของ เฉิน จ้าวจง นั้นซับซ้อนมาก สำหรับ เย่เฉิน แม้ว่าเขาจะเพิ่งพบเขาเพียงระยะหนึ่งเพราะพ่อของ เย่เฉิน มีความเมตตาต่อเขา และบุคลิกภาพของ เย่เฉิน ก็ทำให้เขาชื่นชมเขามากดังนั้นเขาจึงมีความรู้สึกที่ดีต่อ เย่เฉิน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อเห็นว่าตอนนี้เขาแข็งแกร่ง และประสบความสำเร็จอย่างยอดเยี่ยม เขาจึงรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งต่อ เย่ ฉางอิง ในช่วงเวลาหนึ่ง เขายังคิดที่จะรับใช้ เย่เฉิน เพื่อตอบแทนความเมตตาของ เย่ฉางอิง แต่หลังจากคิดอีกครั้ง ฉันรู้สึกว่าฉันเป็นเพียงผู้อพยพผิดกฎหมาย ที่ขายห่านย่างในไชน่าทาวน์มานานกว่าสิบปี และเย่เฉินก็เป็นมหาเศรษฐีอันดับต้นๆ ที่มีมูลค่าหลายร้อยพันล้านดอลลาร์อยู่แล้ว ในกรณีนี้จะทำได้อย่างไร ฉันอายที่จะพูดขอบคุณ?
ท้ายที่สุด เมื่อความแตกต่างของความแข็งแกร่งนั้นมากเกินไป แม้ว่าคุณจะมีความหลงใหลในการตอบแทนความเมตตา ในสายตาของคนภายนอก คุณกำลังปีนขึ้นและลงภายใต้หน้ากากของการตอบแทนความเมตตาของคุณ ยิ่งไปกว่านั้น เย่เฉินอาจไม่ต้องการความช่วยเหลือจากเขา บางทีเขาอาจจะแค่อ้าปากค้างและทำให้เขาเดือดร้อนเท่านั้น ดังนั้น หลังจากคิดดูแล้ว เฉิน จ้าวจง จึงล้มเลิกความคิดที่จะแนะนำตนเอง สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือแม้ว่า เย่เฉิน จะกระหายในความสามารถ เขาไม่ต้องการให้เขามีอดีตที่หนักหน่วงเพื่อรับใช้เขา ดังนั้น แผนของเขาคือช่วย เฉิน จ้าวจง ให้ไปเกิดใหม่ใน นิพพาน ก่อนยิ่งกว่านั้น ด้วยนิสัยของเย่เฉิน ก่อนที่ทุกอย่างจะเสร็จสิ้น เขาไม่ชอบพูดถึงเรื่องนี้ ดังนั้นเขาจึงไม่บอกเฉินจ่าวจงสักครึ่งคำ ในช่วงเวลาของการจากลา ดวงตาของ เฉินจ้าวจง แดงก่ำ และเขาพูดกับ เย่เฉิน ว่า “อาจารย์เย่ โปรดดูแลตัวเองด้วย!”
เย่เฉินยังกล่าวด้วยความเคารพว่า “ไม่ต้องกังวลลุงจง ฉันจะทำ”
เมื่อพูดเช่นนั้น เย่เฉินก็หยิบยาเม็ดที่กระจายเลือดและช่วยหัวใจออกจากกระเป๋าของเขา วางมันไว้ในมือของ เฉิน จ่าวจง และพูดอย่างจริงจังว่า “ลุงจง ยานี้สามารถรักษาได้ทุกโรค และรักษาบาดแผลนับพัน คุณอยู่ เคียงข้างคุณ เผื่อจำเป็น”
เฉิน จ่าวจง รีบนำเม็ดยากลับคืนสู่มือของ เย่เฉิน และพูดอย่างน่ากลัวว่า “อาจารย์เย่ ฉันจะได้รับของขวัญเช่นนี้ได้อย่างไร โปรดนำกลับคืนไปด้วย!”
เย่เฉินส่ายหัว ผลักเขาออกไปด้วยแรงเล็กน้อย และพูดอย่างจริงจังว่า “ลุงจง ถ้าพ่อของฉันยังมีชีวิตอยู่ เขาจะปฏิบัติต่อคุณเหมือนพี่น้องอย่างแน่นอน และฉันเชื่อว่าคุณจะปฏิบัติกับฉันเหมือนน้องของคุณเอง ดังนั้น ฉันเป็นรุ่นน้อง ใช่ เป็นธรรมดาที่จะให้เกียรติคุณ”
หลังจากนั้น เย่เฉินถอยหลังไปสองก้าว เอื้อมมือมาที่เขาเล็กน้อย แล้วพูดว่า “จะมีช่วงต่อมา” แล้วหันหลังเดินจากไป เมื่อเฉิน จ่าวจง มองไล่ตามเขาออกไป เย่เฉิน ก็ออกไปแล้ว ในเวลานี้ เย่เฉินเดินเร็วโดยไม่หันศีรษะ เฉิน จ่าวจง มองดูกล่องยาในมือและรู้สึกเหมือนถูกเหล็กในคอ ก่อนที่เขาจะรู้ตัว น้ำตาก็ไหลอาบหน้า
หลังจากบอกลา เฉิน จ่าวจง แล้ว เย่เฉิน ก็ขับรถไปที่ ลองบีซ
ซูรัวลี่ ได้อพยพออกไปทันเวลาแล้ว แต่ วันโพจุน และสมาชิกคนอื่นๆ ของ วังว่านหลง ยังคงอยู่ที่นี่ ดังนั้น เย่เฉินจึงไปที่วิลล่าที่ วังว่านหลง เช่าโดยตรง วันโปจุนได้รับคำสั่งในตอนเช้าให้กำจัดพวกขยะแขยงทั้งหมดในนิวยอร์กที่เกี่ยวข้องกับเฟย ห่าวหยาง และรอที่นี่เพื่อรับคำสั่งต่อไปของเย่เฉิน
หลังจากที่เย่เฉินมาถึง เขาก็วิ่งออกจากบ้านพักเพื่อต้อนรับเขาด้วยตนเอง และกล่าวด้วยความเคารพว่า “คุณเย่ งานที่คุณมอบให้ฉันสำเร็จลุล่วงไปด้วยดีแล้ว”
เย่เฉินพยักหน้าและกล่าวว่า “โป จุน พวกคุณทำได้ดีมากในครั้งนี้ ไม่เพียงแต่คุณฆ่าขยะที่สมควรถูกฆ่าเท่านั้น แต่คุณยังจัดการสิ่งต่าง ๆ ได้อย่างสวยงาม คุณและพี่น้องคนอื่นๆ เกือบจะถอนตัวได้แล้ว ได้รับเงินหมื่นล้านเหรียญที่ครอบครัวเฟยมอบให้กับวังว่านหลงแล้ว ดังนั้นหลังจากที่คุณกลับไปแล้ว ให้สร้างฐานของวังว่านหลง”
วันโพจันกล่าวอย่างซาบซึ้ง: “ไม่ต้องกังวล คุณเย่ ลูกน้องของคุณจะพยายามอย่างเต็มที่ที่จะไม่ทำให้คุณผิดหวัง!”