ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่: 4353 บังคับนามสกุลหลิวให้ยอมจำนน

อย่างไรก็ตาม เย่เฉินมองเห็นความแน่วแน่ในสายตาของเขาในเวลานี้ และรู้ว่าเรื่องนี้ไม่สามารถบังคับตามความคิดของเขาเองได้ ถ้าเขาต้องการให้ เฉิน จ้าวจง ละทิ้งสิ่งที่ผ่านมาและก้าวไปข้างหน้า เขาก็ยังคง ต้องปฏิบัติตามคำบอกเล่าของบรรพบุรุษ ระฆัง ต้องผูกไว้กับกริ่งด้วย มิฉะนั้น แม้ว่าเขาจะขอให้ ว่านหลงเดี้ยน พา เฉิน จ้าวจง กลับไปที่เกาะฮ่องกง และใช้กำลังของเขาเพื่อบังคับให้ คนที่มีนามสกุลหลิว ให้คุกเข่า เฉิน จ้าวจง ก็ยังรู้สึกว่าเขาหัวใจสั้นกว่าเล็กน้อย อันที่จริง เย่เฉิน ไม่ได้คิดจะเปลี่ยนวาทศิลป์ของเขากับ เฉิน จ้าวจง แม้ว่าเขาจะได้ตกลงกับนามสกุลหลิว ว่าเขาจะไม่กลับไปเกาะฮ่องกง เขาไม่ได้ทำข้อตกลงกับนามสกุลหลิวว่าเขาทำไม่ได้ กลับแผ่นดินใหญ่ ดังนั้น ถ้าเขากลับไปเกาะฮ่องกงไม่ได้เขาก็ตาม เมื่อฉันกลับไปแผ่นดินใหญ่ และทำงานในกลุ่มเย่ ด้วยการสนับสนุนจากกลุ่มเย่ แม้ว่า นามสกุลหลิว จะรู้ เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะมาหา เย่ เจียซิง เพื่อถามเขา อย่างไรก็ตาม เมื่อคำพูดนั้นมาถึงริมฝีปากของเขา ในที่สุด เย่เฉินก็ไม่พูดอะไร เขารู้ว่าในฐานะคนของ เฉิน จ้าวจง เขาจะไม่ปฏิเสธคำขอของเขาอย่างแน่นอน เพราะเห็นแก่ความใจดีของพ่อ และพระคุณที่ช่วยชีวิตเขา แต่เขาก็รู้ด้วยว่าเหตุการณ์นั้น และผู้คนที่เกี่ยวข้องในเหตุการณ์นั้นเป็นปมในใจของ เฉิน จ้าวจง เขาไม่ควรปล่อยให้เขาอุทิศตนเพื่อธุรกิจของ เย่ กรุ๊ป ก่อนที่ปมในใจของเขาจะเปิดออก ดังนั้น เย่เฉิน ตัดสินใจว่าหลังจากที่ชั้นเรียนปริญญาโทของ เซียวซูหราน ภรรยาของเขาในสหรัฐอเมริกาสิ้นสุดลง เขาจะใช้เวลาสักครู่เพื่อไปที่เกาะฮ่องกง และพูดคุยกับชายที่ชื่อหลิว เป็นการดีที่สุดที่จะปล่อยให้เขากลับไปต้นทาง คำขอของ เฉิน จ้าวจง อนุญาตให้ เฉิน จ้าวจง กลับไปที่เกาะฮ่องกงได้อย่างอิสระเสรี หลังจากที่เขากลับมาที่เกาะฮ่องกง และจิตใจของเขาสงบลง เขาก็โยนกิ่งมะกอกให้เขา ทันทีที่เขาคิดเรื่องนี้ เย่เฉินก็ยืนขึ้นและพูดกับเฉิน จ้าวจง ว่า “ลุงจง ฉันเข้าใจสิ่งที่คุณหมายถึง ไม่ต้องกังวล ฉันรับรองกับคุณว่า ฉันจะไม่ทำอะไรเพื่อบังคับอีกฝ่าย ถ้าฉัน เย่เฉินมีความสามารถนี้ ฉันจะเกลี้ยกล่อมนามสกุลหลิว ให้มาที่นิวยอร์ก และขอให้คุณกลับไป ถ้าฉันไม่มีความสามารถนี้ ฉันจะไม่ใช้กำลังของฉันเพื่อบังคับนามสกุลหลิวให้ยอมจำนน”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ เฉิน จ้าวจง อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็อดทนกับมันอีกครั้ง ทันทีที่เขามองไปที่เย่เฉิน พยักหน้าขอบคุณและพูดอย่างจริงจังว่า “ขอบคุณ นายน้อยเย่ สำหรับความเข้าใจของคุณ!”
เย่เฉินมองดูเวลาและพูดว่า “ลุงจง ฉันยังมีเรื่องต้องจัดการ ดังนั้นฉันจะไม่รบกวนคุณ หนานหนานควรเชิญคุณไปคอนเสิร์ตของเธอพรุ่งนี้ใช่ไหม ถ้าคุณมีเวลา เรา แล้วเจอกันครับ”
เฉิน จ้าวจง ส่ายหัวและกล่าวว่า “อาจารย์เย่ ฉันจะไม่ไปดูคอนเสิร์ตของ นางสาวกู่ ลุงของคุณควรยังคงอยู่ใน ลอสแองเจลิสในวันนี้ และ หลี่ ย่าหลิน ให้ความสนใจกับ เฟย กรุ๊ป ในขณะนี้ ส่วนเรื่อง เรื่องใกล้ตัว ประมาณว่าเขาจะมาหาฉัน และถามเกี่ยวกับคุณเฟย”
“ตราบใดที่หลี่ ย่าลินไม่รู้ว่าฉันอยู่กับคุณกู เมื่อ เฟย ห้าวหยาง หายตัวไปในวันนั้น ฉันก็ยังสามารถพูดได้ว่าคุณกู มาที่ร้านโดยบังเอิญเพื่อทานอาหาร และฉันก็กังวลแต่เรื่องการหาเลี้ยงชีพ ทั้งวันและฉันก็ไม่สนใจมัน ฉันรู้จักดาราดังๆ บ้าง เลยไม่ได้สังเกต”
“ถ้าพวกเขาไม่มีเบาะแสว่าผมรู้จักคุณกู คราวนี้พวกเขาอาจจะผ่านมันไปได้ แต่ถ้าพวกเขารู้ว่าผมไปคอนเสิร์ตของมิสกูพรุ่งนี้ เรื่องนี้ก็อธิบายยาก” บางทีหลี่ ย่าหลิน จะจำข้าได้”
เย่เฉินพยักหน้าอย่างเข้าใจและกล่าวว่า “ลุงจง เพราะเป็นกรณีนี้ ไว้เจอกันใหม่คราวหน้าหากมีโอกาสมานิวยอร์ก!”