ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่: 4156 ย้ายน้องสาวของคุณกลับมา

อันโยโย่ พา อันฉงซิว และไปที่ศูนย์การแพทย์ของ ตระกูลอัน ศูนย์การแพทย์แห่งนี้ไม่เพียงแต่มีผู้เชี่ยวชาญชั้นนำจากหลายแผนกเท่านั้น แต่ยังมีห้องไอซียู ห้องคลอด และห้องผ่าตัดอีกหลายแห่ง อุปกรณ์ฮาร์ดแวร์ของที่นี่สามารถรองรับการผ่าตัดปลูกถ่ายอวัยวะที่ซับซ้อนที่สุดในโลกได้
ในเวลานี้ อัน ฉีซาน ชายชราของตระกูลอัน กำลังนอนอยู่ในหอผู้ป่วยไอซียูที่ใหญ่ที่สุดของศูนย์การแพทย์ เขาเต็มไปด้วยอุปกรณ์และท่อต่างๆ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยหน้ากากอ็อกซิเจน และเขาแทบจะไม่สามารถกลั้นหายใจได้โดยใช้เครื่องช่วยหายใจ ภรรยาของเขา ย่าของเย่เฉิน นั่งอยู่ข้างๆ เขา ถูมือขวาด้วยมือทั้งสองเบาๆ น้ำตาก็ไหลออกมาแล้ว
แม้ว่าแพทย์หลายคนจะคอยอยู่เคียงข้าง แต่ตอนนี้พวกเขาทำอะไรไม่ได้
ในสายตาของพวกเขา ชีวิตของ อัน ฉีซาน ยังคงถึงจุดจบ เช่นเดียวกับไส้ตะเกียงที่เผาไหม้น้ำมันหยดสุดท้าย เปลวไฟมีขนาดเล็กเกินกว่าจะมองเห็น และยังหดตัวลงอย่างผิดปกติ ดูเหมือนว่ามันอาจจะดับไป ได้ทุกเมื่อ . .
ในเวลานี้ทำได้อย่างเดียวคือรอให้ไฟดับสนิทไม่ใช่ว่าไม่อยากเข้าไปยุ่ง แต่ในกรณีนี้ แม้อัตราการหายใจจะสูงขึ้นเล็กน้อยก็เป็นไปได้ เพื่อเป่าไฟสุดท้ายออกไป ดังนั้น สิ่งสำคัญที่สุดคือ วิธีที่ดีที่สุดในการจัดการคือปล่อยให้มันอยู่ตามลำพังและปล่อยให้มันเผาไอระเหยสองสามตัวสุดท้ายที่เหลืออยู่ในไส้ตะเกียง เด็กคนอื่นๆ และหลานๆ ของครอบครัว อัน ทั้งหมดพักอยู่ในห้องรับรองนอก ไอซียู ลุงที่สองของ เย่เฉิน และลุงที่สามนั่งเคียงข้างกันบนโซฟาโมดูลาร์ นอกจากนี้ยังมีชายชราผอมบางที่มีผมสีขาวและมีเคราสีเทาซึ่งนั่งอยู่ตรงข้ามพวกเขาและจับมือข้างหนึ่งไว้ ฉันไม่ ไม่รู้จะพูดอะไร หลานสาวและญาติผู้หญิงคนอื่นๆ ของตระกูล อัน ต่างก็นั่งอยู่บนม้านั่งทั้งสองข้างของโซฟาด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย
เมื่อ อัน โยโย่ และ อัน ฉงซิว รีบเข้ามา ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นก็ลุกขึ้นทันที
ไคเฟิงรีบวิ่งเข้ามาด้วยดวงตาสีแดง คว้าแขนของอันฉงชิว และสำลัก: “พี่ชายในที่สุดท่านก็กลับมา” จ้าวหนานอดทนไม่ได้และตัวสั่น: “พี่ชาย ท่านพ่ออยู่ใน อาการโคม่าและยังไม่ตื่น และแม่อยู่กับเขา ไปดูเลย”
อันฉงชิวพยักหน้าอย่างหนัก และพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “อย่ามองโลกในแง่ร้ายเกินไป ชีวิตของพ่อเต็มไปด้วยลมและ เขาผ่านมันมาหมดแล้ว ปัญหาเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้ไม่มีสำหรับเขา เขาจะต้องรอดอย่างแน่นอน”
ทุกคนพยักหน้า แต่ท่าทางของพวกเขาไม่แสดงความมั่นใจใดๆ
เมื่อเห็นว่าทุกคนตายไปแล้ว อันฉงชิวก็รู้สึกใจสั่นเล็กน้อย ดังนั้นเขาจึงรีบพูดว่า “พวกท่านรออยู่ข้างนอกก่อน ฉันจะเข้าไปหาพ่อ!” หลังจากนั้นเขาก็ผลักประตูและเดินเข้าไปเพียงลำพัง เมื่อหญิงชราเห็นเขาเข้ามา เธอไม่สามารถระงับอารมณ์ได้ในทันใด เธอร้องไห้และพูดว่า “ฉงซิว ฉงซิว พ่อของคุณดูเหมือนจะไม่สามารถจับ ฉงซิว ได้ แม่ควรทำอย่างไร ฉงชิว “”
ขณะพูด ร่างของหญิงชราสั่นเทาแล้วเกือบล้มลงด้านข้าง อันฉงชิวก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ประคองเธอด้วยมือทั้งสองข้าง ระงับความอยากที่จะร้องไห้ และสำลัก: “แม่ไม่เป็นไร พ่อจะไม่เป็นไรช่วงนี้เพิ่งจะเหนื่อยเกินไปและต้องดูแลตัวเองด้วย ดูแลตัวเองด้วย “พักผ่อนเถอะ สักพักคุณอาจจะตื่นได้”
หญิงชรายังคงส่ายหัวช้าๆ มองไปที่ อัน ฉีซาน บนเตียงในโรงพยาบาล ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและสิ้นหวัง เธอยังเป็นคนที่มีการศึกษาสูงและมีความก้าวหน้าอย่างมากในโลกที่เปลี่ยนแปลงไปในช่วงสองสามทศวรรษที่ผ่านมา ดังนั้นเธอจะไม่รับรู้ถึงสถานการณ์ปัจจุบันของสามีของเธอได้อย่างไร
เธอจับมือสามีของเธอไว้ในมือข้างหนึ่ง ส่วนมือของลูกชายคนโต อันฉงซิว จับมือกัน และกระซิบเบา ๆ ว่า “พ่อของคุณ เขาคิดถึงพี่สาวของคุณมาก ในช่วงเวลานี้ สภาพรายวันของเขาแย่กว่า เมื่อวันก่อน หลายคนคิดถึงลูกสาวของเขา นอนไม่หลับทั้งคืน ไม่ว่าร่างกายของเขาจะแข็งแรงแค่ไหน เขาก็ไม่สามารถทนได้หลังจากการทรมานเช่นนี้”
เมื่อได้ยินสิ่งนี้ อันฉงชิวก็ทำไม่ได้ ควบคุมอารมณ์ไม่ได้อีกต่อไป ผู้คนต่างร้องไห้เงียบๆ
ในเวลานี้ หญิงชรามองขึ้นไปที่ อัน ฉงซิว และพูดอย่างจริงจังว่า “ฉงซิว ถ้าพ่อของคุณไม่สามารถจัดการกับ อุปสรรค นี้ คุณก็ไปที่บ้านของ หยานจิง และ เย่ ได้”
อัน ฉงซิว รู้สึกประหลาดใจ ถาม : “แม่คุณคือ”
หญิงชราพูดต่อ: “คุณไปที่ครอบครัวเย่เพื่อสารภาพกับพ่อของพี่สะใภ้และหาวิธีขอให้เขาอนุญาตให้คุณย้ายน้องสาวของคุณ กลับมาจากหลุมศพของบรรพบุรุษตระกูลเย่ ฉันอยากให้เธอกลับมากับพ่อของเธอ”
“นี่” อันฉงชิวรีบพูด “แม่ ของยังไม่ถึงขั้นนั้น อย่าเพิ่ง คิดเรื่องนี้เร็วนัก”