ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่: 4155 เขาเป็นคนโกหกหรือเปล่า!

ในเวลานี้ กู่ซิวอี้ ซึ่งนั่งอยู่บนเครื่องบินและมองดูยาเม็ดที่ปิดผนึกด้วยขี้ผึ้งในกล่องพลาสติกสีขาวในมือของเธอ รู้สึกตื่นเต้นและตื่นเต้น แม้ว่าเธอจะรู้เช่นกันว่าในกรณีนี้ เธอไม่ควรรู้สึกแบบนี้ แต่เธอไม่สามารถควบคุมหัวใจของเธอได้เลย เพราะเย่เฉินยอมปล่อยตัวเองไปบ้านปู่ย่าตายายในฐานะคู่หมั้นของเขา!
ในสายตาของ กู่ซิวอี้ มันคือการรับรู้ของ เย่เฉิน ที่มีต่อเธอ เมื่อเทียบกับความกำกวมครั้งก่อน ทัศนคติของเย่เฉินในครั้งนี้ในความเห็นของเธอถือว่าก้าวไปข้างหน้าอย่างมาก!
อย่างไรก็ตาม กู่ซิวอี้ ไม่รู้ว่าเหตุผลที่ เย่เฉิน ปล่อยให้เธอตั้งรกรากในฐานะคู่หมั้นของเขานั้นตั้งอยู่บนสมมติฐานที่ว่า กู่ซิวอี้ ไม่พบตัวเอง กู่ซิวอี้ มีสัญญาแต่งงานกับตัวเอง และเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลสำหรับเธอที่จะไปเยี่ยม ตระกูลอัน ในฐานะคู่หมั้นของเธอ แต่เขาจะคิดได้อย่างไรว่านี่จะเป็นกำลังใจที่ดีสำหรับ กู่ซิวอี้ ในตอนเย็น.
เครื่องบินของ อันฉงซิว ลงจอดบนรันเวย์ส่วนตัวของคฤหาสน์ในเขตชานเมืองลอสแองเจลิส นี่คือคฤหาสน์ที่เขาอาศัยอยู่ใน ลอสแองเจลิส
คฤหาสน์ทั้งหมดไม่เพียงแต่ครอบคลุมพื้นที่ขนาดใหญ่ แต่ยังมีทางวิ่งส่วนตัวสามทางวิ่ง เช่นเดียวกับโรงเก็บเครื่องบินขนาดกลางและขนาดใหญ่จำนวนหนึ่ง ซึ่งจอดเครื่องบินส่วนตัวขนาดต่างกันอย่างน้อยห้าหรือหกลำ เมื่อครอบครัว อัน ซื้อที่ดินนี้ พวกเขาสร้างสนามบินในคฤหาสน์ของพวกเขา อย่างไรก็ตาม เรื่องแบบนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกในสหรัฐอเมริกาที่มีประชากรเบาบาง ดาราฮอลลีวูด จอห์น ทราโวลตา ผู้แสดงในภาพยนตร์เรื่อง Pulp Fiction เป็นเจ้าของวิลล่าส่วนตัวพร้อมรันเวย์เล็กๆ สองแห่ง
ดาราดังมีทรัพยากรทางการเงินขนาดนี้ ไม่ต้องพูดถึงครอบครัวที่ร่ำรวยที่สุดอย่าง ตระกูลอัน
ทันทีที่เครื่องบินของ อันฉงซิว ลงจอดบนรันเวย์ในคฤหาสน์ เครื่องบินก็แล่นตรงไปยังอาคารหลักของคฤหาสน์ อาคารหลักหลังนี้ไม่สามารถอธิบายเป็นวิลล่าได้อีกต่อไปพื้นที่ก่อสร้างมีขนาดใหญ่มากและทั้งหลังเป็นรูปตัวยูซึ่งใหญ่กว่าโรงแรมรีสอร์ทระดับห้าดาวทั่วไปเล็กน้อย
โดยพื้นฐานแล้วเป็นเมืองเล็ก ๆ ไม่เพียงแต่มีพื้นที่สำหรับอยู่อาศัย พักผ่อน สถานบันเทิงและสำนักงานที่หลากหลายเท่านั้น แต่ยังมีโรงพยาบาลของตัวเองอีกด้วย อัน โยโย น้าน้อยของเย่เฉินรออยู่ที่ชั้นล่างแล้ว ขณะนี้เครื่องบินอยู่ตรงหน้าอาคารทางขับ ทันทีที่ด้านนี้หยุด รถที่จอดอยู่ตรงนั้นก็ขับตรงไปเพื่อเทียบท่ากับประตูห้องโดยสาร ทันทีที่ประตูห้องโดยสารเปิดออก อันฉงชิวก็วิ่งลงมาอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็น อันโยโย่ ยืนอยู่ด้านล่างด้วยดวงตาสีแดง เขาจึงรีบก้าวไปข้างหน้าและถามว่า “โยโย่ พ่อเป็นอย่างไรบ้าง” หลังจากเช็ดมือแล้ว เขาก็สำลักและพูดว่า: “อาการของพ่อ” แย่มากๆ เมื่อชั่วโมงที่แล้ว หง เทียนซื่อ มาพร้อมกับยาช่วยชีวิต แต่หลังจากที่พ่อกินเข้าไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นเลย หมอบอกว่าตัวชี้วัดต่างๆของพ่อยังลดลง ฉันอาจจะทำไม่ได้ ตลอดทั้งคืนนี้ หง เทียนซื่อ กล่าวว่าอาการของพ่อยังรุนแรงเกินไป ถ้าเขากินยาต่อเนื่องชีวิตก่อนหน้านี้ มันอาจจะได้ผล”
อัน ฉงซิว สาปแช่งด้วยความโกรธ: “ยารักษาชีวิต ความต่อเนื่อง ชีวิต! หากคุณไม่สามารถดำเนินชีวิตต่อไปได้สิ่งที่คุณเรียกว่า ยา ที่มีชีวิตอยู่อย่างต่อเนื่อง! กลับ หง เทียนซื่อ เขาเป็นคนโกหกหรือเปล่า!”
อันโยโย่ พูดอย่างเร่งรีบ: “พี่ชาย หง เทียนซื่อ ก็เป็นคนเช่นกัน เป็นคนใจดี เดิมทีเขาวางแผนจะหนีเป็นเวลาห้าปี และเขาออกไปในห้าเดือน แม่ส่งคนมาเชิญเขาและเขามาทันทีหลังจากที่รู้และยารักษาชีวิตเดิมเป็นสมบัติของลัทธิเต๋า เมื่อส่งมอบแล้ว มีเพียง 3 ตัวเท่านั้น เหลือเพียงตัวเดียวใน หง เทียนซื่อ ในอดีต บางคนยอมทุ่มเงินหลายร้อยล้านดอลลาร์เพื่อซื้อเขา แต่เขาไม่ขาย วันนี้ เขาหยิบมันออกมาและมอบมันให้พ่อโดยไม่ลังเล?”
อันฉงชิวกล่าวอย่างเย็นชา “นี่คือสิ่งที่พังอาจไม่คุ้มกับหนึ่งในหมื่นของยาฟื้นฟู และสิ่งที่สมบัติของลัทธิเต๋าอยู่ที่นั่น ดังนั้นฉันไม่ กลัวที่จะหัวเราะเยาะพวกเขา!”
หลังจากนั้นเขาก็โบกมืออย่างหงุดหงิด: “ลืมมันไปเถอะ อย่าไปพูดถึงมัน พ่ออยู่ที่ไหน พาฉันไปที่นั่น!”