ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน - บทที่: 4130 จักรพรรดิองค์ใหม่ของตระกูลเฟยจะล่มสลาย

เย่เฉินก็เห็นตาแดงก่ำด้วย!
เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมีสัตว์ร้ายไร้มนุษยธรรมเช่นนี้ในยามสงบ!
ที่น่าเกลียดยิ่งกว่าคือ สัตว์เหล่านี้ล้วนแต่เป็นชนชั้นสูงทางสังคมและชนชั้นสูงในแถบตะวันตก แต่วิธีการของพวกมันช่างโหดร้ายยิ่งนัก!
วิธีการโหดๆ ของบางคนต่อให้พวกนาซีเห็นก็เกรงใจจะอาย!
หลังจากดูวิดีโอสองสามเรื่อง ความดันโลหิตของ เย่เฉิน ก็เพิ่มสูงขึ้นเขามองดูวันโพจุนและพูดอย่างเย็นชาว่า “โปจุน ฉันมีภารกิจให้คุณ!”
วันโพจันพูดโดยไม่ลังเล: “คุณเย่ กรุณาพูดด้วย!”
เย่เฉินกล่าวว่า: “คุณจัดการให้ใครบางคนเริ่มวิเคราะห์วิดีโอและไฟล์เหล่านี้ทันที อย่าลืมหาว่าพวกเขามีกี่คนและเด็กผู้หญิงกี่คนที่พวกเขาฆ่าทั้งหมด และให้ฉันตรวจสอบตัวตนของแต่ละคน จากนั้น วาดรายการออกมา ออกมา! เมื่อฉันจัดการกับตระกูลเฟยเสร็จแล้ว ฉันจะทำความสะอาดทีละคน!”
วันโพจุนพูดทันที: “ลูกน้องเชื่อฟัง!”
เย่เฉินดาวน์โหลดวิดีโอสองสามวิดีโอของ เฟยห่าวหยาง ลงในโทรศัพท์มือถือของเขา แล้วพูดกับ วันโพจุน ว่า “ใกล้ถึงเวลาที่ เฟยเจี้ยนจง และ เฟยเค็กซิน จะออกเดินทางแล้ว”
“ตกลง!” วันโพจุนพูดโดยไม่ลังเล “ฉันจะสั่งเดี๋ยวนี้”
เย่เฉินเดินไปที่ระเบียงด้านนอก และระเบียงบนชั้นสี่ก็สามารถเห็นคฤหาสน์ของเฟยที่อยู่ไม่ไกล เมื่อเห็นว่าผู้คนจำนวนมากกำลังลาดตระเวนอยู่ในคฤหาสน์ตระกูลเฟย เขาอดไม่ได้ที่จะเช็ดรอยยิ้มเยาะเย้ยจากมุมปากของเขา หลังจากคืนนี้ จักรพรรดิองค์ใหม่ของตระกูลเฟยจะล่มสลาย
ในขณะนี้ในมหาสมุทรอินเดียอันกว้างใหญ่ เฟยเค็กซิน นำพาพระอาทิตย์ตกสีชมพู ชื่นชมจนเต็มอิ่ม นางก็งงๆ อยู่เล็กน้อย ทางด้านขวามือ มองเห็นผืนดินได้ไม่ชัดเจน นางรู้ว่าเป็นประเทศศรีลังกา หรือที่เรียกกันว่า “ไข่มุกแห่งมหาสมุทรอินเดีย”
เธออดไม่ได้ที่จะสงสัยในหัวใจของเธอ เธอรู้สึกว่า จากเมื่อวานถึงวันนี้ ความเร็วของสินค้าลดลงอย่างมาก ดังนั้น หลังจากผ่านไปหนึ่งวันและหนึ่งคืน สินค้ายังคงไม่ออกจากชายฝั่งทะเลของ ศรีลังกา
โดยปกติจะใช้เวลาเพียงสามถึงห้าร้อยกิโลเมตรเพื่อออกจากศรีลังกา
แม้ว่าความเร็วของสินค้าจะไม่เร็วนัก แต่ก็สามารถวิ่งได้หกหรือเจ็ดร้อยกิโลเมตรในหนึ่งวันและหนึ่งคืน ขณะที่เธอยังคงงงงวย ซูรัวลี่ก็รีบเดินขึ้นไปบนดาดฟ้าและเดินไปหาเฟยเค็กซิน เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เฟยเค็กซิน ก็หันกลับมาและเห็นว่าเป็น ซูรั่วลี่ ดังนั้นเขาจึงยิ้มและโบกมือ “รัวลี่”
ซูรัวลี่ยิ้มเล็กน้อยและพูดกับเฟยเค็กซิน “เค่อซิน ใกล้ถึงเวลาแล้ว รีบกลับห้องไปทำความสะอาด”
“ทำความสะอาด?” เฟยเค็กซิน ถามด้วยความประหลาดใจ: “คุณไม่ต้องการให้ดาดฟ้าทำงานให้กับลูกเรือหรือคุณต้องการให้ฉันทำอะไรเมื่อฉันกลับไป”
ซูรัวลี่พูดอย่างจริงจัง: “คุณต้องกลับไปเก็บของส่วนตัว เฮลิคอปเตอร์จากวังว่านหลงจะมารับเราในครึ่งชั่วโมง”
เฟยเค็กซิน ประหลาดใจมากขึ้น เธอถามอย่างอธิบายไม่ถูกว่า “รัวลี่ คุณเย่ไม่นัดให้เราไปซีเรียหรือ คราวนี้เราจะไปที่ไหนกันดี”