สำรับมนตราของชายาอ๋อง [戏精王妃的魔力美食屋] - บทที่ 89 กำลังจะเกิดขึ้น
“ฮูหยิน ข้าจะไปทำสิ่งอื่นแล้ว” อนุหลัวก้มหน้าหลบสายตาที่ชั่วร้ายของนางก่อนจะหยิบผ้าขี้ริ้วพร้อมเดินออกจากตำหนักไป
“หยุด!”
ฮูหยินฉินตะโกนสั่งอนุหลัว
เมื่อครั้งยังเด็ก อนุหลัวงดงามกว่านางมาก หลังเข้าไปในจวน นางยังคงพยายามปราบปรามอนุหลัวด้วยฐานะฮูหยิน พยายามบดขยี้ให้อีกฝ่ายตกอยู่ในความยากลำบาก
หลายปีผ่านไป ความงดงามพลันสลาย นางจึงถูกลืมเลือนไปตามกาลเวลา แน่นอนว่าสังขารมนุษย์เป็นสิ่งไม่เที่ยง และร่วงโรยลงตามกาลเวลาเสมอ
ทว่าทุกอย่างกลับดูต่างออกไป อนุหลัวดูอ่อนวัยกว่าเมื่อก่อนมาก
ฮูหยินฉินเพ่งมองอนุหลัว นางจำได้ว่าเมื่อสองวันก่อนผมของอีกฝ่ายยังคงขาวโพลน แต่ตอนนี้กลับดำสนิทราวกับหญิงสาวอายุน้อย
“อนุหลัว ไม่ได้พบท่านมาสองสามวันแล้ว ท่านดูอ่อนกว่าวัยมาก” ฮูหยินฉินกล่าวอย่างเย็นชาปนโกรธเคือง “เหตุใดผมของท่านจึงกลายเป็นสีดำ?”
พระสนมหลัวจำคำอธิบายของฉินปู้เข่อได้ดีจึงกล่าวอย่างขี้ขลาด “ไม่อาจทราบได้ หากพระสนมไม่มีเรื่องอันใดแล้ว หม่อมฉันคงต้องขอตัวก่อน”
ฮูหยินฉินมองดูร่างของอนุหลัวที่กำลังจากไปอย่างรวดเร็วก่อนจะหันมองเข้าไปในตำหนักพร้อมขยิบตา จากนั้นเหล่าทาสรับใช้ของนางก็ต่างเข้ามาขุดค้นข้าวของต่าง ๆ
ณ ทางเข้าตำหนัก ฉินปู้เข่อผลักหมี่โม่หรู่ขึ้นไปบนรถม้าพร้อมกล่าวด้วยความกังวล “ทุกอย่างในตอนนี้เรียบร้อยดีเพคะ”
หมี่โม่หรู่เงยหน้าอย่างเฉยเมยก่อนจะก้มลงเหลือบมองนาง “ดีมาก”
“ช่วงนี้อ๋องจั่วเสียนไม่ได้กล่าวหรือเข้ามายุ่งเกี่ยวกับสิ่งใดเลยหรือเพคะ?” ฉินปู้เข่อถามด้วยรู้สึกว่าอ๋องจั่วเสียนมาพบพวกเขาในวันนี้
“ไม่มีเรื่องอันใด เพียงเป็นการพูดคุยเล็กน้อยเท่านั้น แล้วเจ้าเล่า?” หมี่โม่หรู่ถามกลับ “ข้าพบน้องสาวคนที่สามของเจ้าวิ่งออกจากตำหนักไปด้วยความโกรธ พวกนางคงไม่ได้ทำให้เจ้าอับอายใช่ไหม?”
“ไม่เลยเพคะ พวกนางไม่มีวันทำให้หม่อมฉันอับอายได้” ฉินปู้เข่อกล่าวด้วยรอยยิ้มพร้อมนึกถึงสิ่งที่ฮูหยินฉินจะได้รับในอีกไม่กี่วันข้างหน้า
หมี่โม่หรู่จ้องมองรอยยิ้มอันสดใสของนางโดยไม่ละสายตา
เขาถือว่าตัวเองเข้าใจอารมณ์ของหญิงผู้นี้เป็นอย่างดี เมื่อใดก็ตามที่นางแสดงรอยยิ้มเช่นนี้ออกมา แสดงว่านางได้ทำ ‘สิ่งเลวร้าย’ ที่ไม่อาจบรรยายได้
เมื่อคิดอย่างรอบคอบแล้ว ดูเหมือนว่าทุกอย่างที่นางทำจะไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต ในความคิดเห็นของเขา นี่เป็นการหยอกล้อเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
อย่างไรก็ตาม หญิงผู้นี้ยังคงมีจิตใจอ่อนโยน แม้อีกฝ่ายหนึ่งจะกลั่นแกล้งนางอย่างรุนแรง แต่การได้เอาคืนเพียงเล็กน้อยก็สามารถทำให้นางหัวเราะอย่างมีความสุขหลายวัน
เพียงแต่เขาเริ่มสงสัยอีกครั้ง คราวนี้นางใช้กลอุบายอะไร?!
ทุกคนล้วนเกิดมาพร้อมความอยากรู้อยากเห็น หมี่โม่หรู่ก็เช่นกัน
แม้ว่าเขาจะมีความมุ่งมั่นและความเพียรมากพอที่จะระงับความอยากรู้อยากเห็นที่อยู่ภายในได้ แต่ฉินปู้เข่อก็เปรียบดังลูกแมวที่ไม่อยู่นิ่ง เธอมักจะทำเรื่องอุตริ ดังนั้นพฤติกรรมเช่นนี้จึงขจัดความอยากรู้อยากเห็นที่เขาได้ระงับไว้ในที่สุด
แต่แล้วหมี่โม่หรู่กลับไม่ได้คำตอบในสิ่งที่สงสัย เรื่องนี้ทำให้เขาอารมณ์เสียเป็นอย่างมาก
เมื่อกลับมายังพระราชวัง สิ่งแรกที่เขาทำคือ ขอให้องครักษ์รายงานสิ่งที่เกิดขึ้นในตำหนักทันที
อย่างไรก็ตาม เมื่อพิจารณาจากสีหน้าของฉินปู้เข่อแล้ว แน่นอนว่าฮูหยินฉินและฉินชิงเหยียนอาจกำลังตกอยู่ในอันตรายจากแผนการของเธอ
หกวันต่อมา ณ เวลาเย็น ในที่สุดทุกคนก็กลับมายังพระราชวังพร้อมกับข่าวสารที่แตกต่างไปจากเดิม
ในเวลาเดียวกัน ‘ผู้กระทําผิด’ ที่ทําให้เกิดสถานการณ์นี้จะถูกนํากลับมา
YOU MAY ALSO LIKE
Jan1960
เรื่องนี้สนุกค่ะ ไม่ยาวมาก ที่สำคัญสอดแทรกมุกตลกทำให้มีความรู้สึกว่าอ่านเรื่องนี้แล้วเบาสมองดีสนุกดีค่ะแนะนำ
ขอบคุณ admin ที่จัดสรรให้นะคะ