แม่ปากร้ายยุค​ 80 [八零辣妈飒爆了] - ตอนที่ 985 ศาสตราจารย์หลิวดุด่านักศึกษา

ตอนที่ 985 ศาสตราจารย์หลิวดุด่านักศึกษา

ตอนที่ 985 ศาสตราจารย์หลิวดุด่านักศึกษา

มหาวิทยาลัยทั้ง 211 แห่ง อย่างมหาวิทยาลัยเกษตร เงินทุนสำหรับการวิจัยต่าง ๆ จะเป็นเงินจัดสรรจากเบื้องบน

แต่เพราะเบื้องบนให้งบมาไม่ได้มากนัก จึงไม่สามารถจัดสรรเงินให้เพียงพอกับทุกโครงการได้ จึงได้ออกข้อบังคับให้กลุ่มวิจัยต้องหาเงินทุนด้วยตนเอง

อย่างไรก็ตาม ในยุคนี้ยังไม่มีกลุ่มวิจัยใดสามารถหาเงินทุนด้วยตนเองได้ และรองผู้อำนวยการเป็นคนแรกที่คิดทำเช่นนั้น

แม้หลินม่ายจะชื่นชมความกล้าหาญของรองผู้อำนวยการ แต่เธอก็เห็นใจที่กลุ่มวิจัยไม่มีเงินทุนสำหรับงานวิจัย

แต่เธอเป็นนักธุรกิจ จึงพูดคุยด้วยภาษาธุรกิจ

เธอยกยิ้มก่อนจะพูดว่า “ไม่ต้องพูดถึงทุนสนับสนุน 500,000 หยวนหรอกค่ะ ต่อให้เป็น 1,000,000 หยวนฉันก็ให้ได้”

รองผู้อำนวยการยิ้มก่อนจะถามว่า “จะมอบเงินนั้นให้เมื่อไหร่เหรอครับ?”

หลินม่ายยกยิ้ม “โปรดฟังฉันให้จบก่อนค่ะ สำหรับฉันแล้ว สิ่งที่ฉันชอบคือผลประโยชน์สองเท่า ฉันจะมอบเงินให้ในกองทุนวิจัยการเลี้ยงสัตว์ปีกและปศุสัตว์คุณภาพสูงผลการวิจัยทั้งหมดจะเป็นของฉันและกลุ่มร่วมวิจัย เราจะเป็นเจ้าของร่วมกัน คุณคิดว่าแบบนี้พอจะเป็นไปได้ไหมคะ?”

รองอาจารย์ใหญ่คิดว่าสิ่งที่หลินม่ายต้องการคือพันธุ์สัตว์ปีกและปศุสัตว์คุณภาพสูง ส่วนสิ่งที่กลุ่มวิจัยต้องการคือผลลัพธ์ของวิทยานิพนธ์

และทั้งสองอย่างนี้ไม่ขัดแย้ง สามารถพูดคุยกันได้

หากหลินม่ายสนับสนุนโครงการเพาะเลี้ยงสัตว์ปีกและปศุสัตว์คุณภาพสูง เงินทุนเดิมที่เคยจัดสรรให้กับโครงการนี้จะถูกโยกไปให้กับกลุ่มวิจัยอื่น และมันจะเป็นเรื่องที่เหมาะสมสำหรับทุกคน

รองผู้อำนวยการพยักหน้ารับทันที

ทั้งสองฝ่ายลงนามสัญญา และรองผู้อำนวยการพาหลินม่ายไปพบศาสตราจารย์หลิวเป็นการส่วนตัว เพราะเขาคือผู้มีอำนาจสูงสุดในกลุ่มวิจัยการเพาะพันธุ์สัตว์ปีกและปศุสัตว์คุณภาพสูง

ห้องทำงานของศาสตราจารย์หลิวตั้งอยู่ด้านหลังของป่าไผ่ มันเป็นบ้านชั้นเดียวขนาดใหญ่ เลี้ยงทั้งไก่ เป็ด มากมายในพื้นที่โล่งแห่งนี้

ไก่ เป็ด ทั้งหมดล้วนอ้วนท้วนแข็งแรง ขนเรียบลื่นเป็นเงาน่ารับชม

หลังจากรองผู้อำนวยการเยวี่ยพาหลินม่ายมาถึงห้องทำงานของศาสตราจารย์หลิว เวลานี้อีกฝ่ายกำลังตำหนินักเรียนของตัวเองด้วยความเคร่งขรึม

ผิดจริยาอย่าดู ผิดจริยาอย่าพูด ผิดจริยาอย่าฟัง

เวลานี้ผู้อำนวยการเยวี่ยพาหลินม่ายกลับออกมาด้วยความเร่งรีบ

อย่าคิดว่าศาสตราจารย์หลิวเป็นชายชราร่างเล็กตัวอ้วนกลม เสียงของเขาดังสนั่นอย่างยิ่ง

หลินม่ายติดตามรองผู้อำนวยการเยวี่ยออกห่างจากห้องทำงานกว่าสิบเมตร แต่ก็ยังได้ยินสิ่งที่เขาตำหนินันักศึกษาของตัวเองอย่างชัดเจน

ศาสตราจารย์หลิว “ทำไมคุณถึงขโมยไก่ของฉัน?”

นักศึกษา “ผมไม่รู้ว่านั่นเป็นไก่ของอาจารย์ ผมรู้แค่ว่าไก่ตัวนี้มันกินวิทยานิพนธ์ของผมไป”

หลินม่ายตกตะลึง ไก่ทุกตัวอวบอ้วนขนาดนี้ยังกินกระดาษได้อีกเหรอ?

ศาสตราจารย์หลิว “วิทยานิพนธ์อะไร?”

นักศึกษาตอบกลับ “ข้าวคุณภาพสูงพร้อมเก็บเกี่ยว แต่มันถูกไก่ของอาจารย์กินไปแล้ว เฮ้อ ผมคงเรียนไม่จบแล้วล่ะ”

ศาสตราจารย์หลิว “แต่เธอจะมากินไก่ของฉันไม่ได้”

นักศึกษา “แต่ไก่ของอาจารย์ข้ามกำแพงมากินข้าวของผม ผมไม่รู้ว่านั่นเป็นไก่ของคุณ ไม่อย่างนั้นผมคงไม่กินมันทั้งที่มีมีดจ่อคออยู่หรอก”

แม้ศาสตราจารย์หลิวจะโกรธจัด แต่เขาก็ยังมีเหตุผลอยู่บ้าง หลังจากรู้สาเหตุแล้วเขาจึงปล่อยตัวนักศึกษาที่ขโมยไก่ออกไป

หลังจากที่รองผู้อำนวยการเยวี่ยแนะนำหลินม่ายให้รู้จักกับศาสตราจารย์หลิวแล้ว เขาเล่าให้อีกฝ่ายฟังถึงการจ้างงานของหลินม่าย ก่อนจะวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

รองผู้อำนวยการเยวี่ยคิดให้ศาสตราจารย์หลิวทำงานกับบริษัทของหลินม่ายโดยไม่ปรึกษาศาสตราจารย์หลิวก่อน เขากลัวถูกตำหนิจึงวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

ศาสตราจารย์หลิวเองก็ไม่ทำให้รองผู้อำนวยการเยวี่ยผิดหวัง เขายืนอย่างแข็งขันหน้าประตูสำนักงานก่อนจะตะโกนสาปแช่งตามหลังของรองผู้อำนวยการเยวี่ยดังลั่น

โชคดีที่การดุด่านั้นไม่ได้รุนแรงนัก มิฉะนั้นหลินม่ายเองก็เขินอายเกินกว่าจะอยู่ต่อได้

ศาสตราจารย์หลิวเลิกดุด่าก่อนจะหันกลับมาหาหลินม่ายแล้วถามว่า “จิ้งจอกเฒ่าแซ่เยวี่ยคนนั้นคิดยังไงถึงขายการวิจัยของฉันให้กับคุณ?”

หลินม่ายตอบกลับ “รองหัวหน้านักวิจัยจะได้รับเงินเดือน 1,000 หยวน”

“ก็ถือว่าพอรับได้อยู่” สีหน้าของศาสตราจารย์หลิวอ่อนลงเล็กน้อย เขาหันไปถามหลินม่ายว่าต้องการให้เขาทำอะไร

หลินม่ายกล่าวสิ่งที่ต้องการออกไป

ศาสตราจารย์หลิวตอบกลับว่า “ฉันมีสัตว์ปีกที่ผลิตเนื้อได้มาก มีวงจรการเติบโตระยะสั้น และยังสามารถวางไข่ได้ดี อยากลองไปดูมันไหม?”

หลินม่ายพยักหน้ารับ “ค่ะ”

ศาสตราจารย์หลิวพาเธอไปยังพื้นที่โล่งหน้าสำนักงาน

เขาชี้ไปที่ไก่กับเป็ดอันแสนล้ำค่าของตนก่อนจะกล่าวอธิบายมากมาย ทั้งในด้านของเทคนิคและวิชาการ แต่หลินม่ายจะเข้าใจได้อย่างไร?

หลังจากผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วโมง ศาสตราจารย์หลิวก็หยุดการบรรยายความรู้เสียที

เมื่อทั้งสองหลับมาถึงห้องทำงาน ศาสตราจารย์ถือขวดน้ำข้างโต๊ะพร้อมกับกระดกน้ำลงลำคออย่างกระหาย

ในวันที่อากาศค่อนข้างร้อน และเขาต้องพูดเป็นเวลานานกว่าชั่วโมงทำเขากระหายน้ำไม่น้อย

หลินม่ายหยิบแก้วน้ำออกจากกระเป๋า ก่อนจะหยิบขวดน้ำออกมาเทน้ำหนึ่งแก้วแล้วดื่มตาม

แม้ว่าเธอจะไม่ได้พูดมาก แต่เธอก็กระหายน้ำเหมือนกัน

หลังจากดื่มน้ำเพียงพอแล้ว ศาสตราจารย์หลิวหันมองหลินม่ายด้วยแววตามุ่งมั่นและคาดหวัง “คุณเข้าใจสิ่งที่ฉันเพิ่งพูดไปเมื่อครู่นี้ไหม?”

เมื่อถูกถามกะทันหัน สีหน้าของหลินม่ายเคร่งเครียดราวกับกำลังถูกสอบสวนคดีอาชญากรรม

หลินม่ายยกน้ำขึ้นจิบอย่างถ่วงเวลา แต่น้ำนั้นร้อนมาก เธอจึงต้องรีบกลืนมันลงคอ เวลานี้มันเผาไหม้ทางเดินอาหารของเธอเรียบร้อยแล้ว

เธอตบหน้าอกก่อนจะเผยสีหน้าหวาดกลัวออกมา “ฉันไม่เข้าใจเลยค่ะ”

ศาสตราจารย์หลิวเผยสีหน้าบิดเบี้ยวอย่างรังเกียจ เขาไม่ชื่นชอบเด็กที่ไม่สามารถสั่งสอนได้ ก่อนจะถามว่า “ถ้าอย่างนั้นคุณเลือกได้หรือยังว่าจะเลี้ยงไก่หรือเป็ดพันธุ์ไหน?”

หลินม่ายพยักหน้า “ฉันจะเลี้ยงไก่หลูฮัวค่ะ น้ำหนักมันกำลังดี สักสามสี่ตัวก็เพียงพอ”

ศาสตราจารย์หลิวมองหลินม่ายด้วยความรังเกียจมากขึ้น “นั่นคือไก่หลูฮัว เป็นไก่พันธุ์ดีที่สุดที่ฉันเลี้ยงเอาไว้”

หลินม่ายหัวเราะ “ส่วนเป็ด ฉันอยากได้เป็ดที่มีขนดกหนาพวกนั้น เอาสักเจ็ดถึงแปดตัวก็พอค่ะ”

“มันคือเป็ดเนื้อ”

หลินม่ายหัวเราะก่อนจะพูดออกไปอย่างไม่มีทางเลือก “แต่ฉันคิดว่าไก่กับเป็ดของศาสตราจารย์ยังมีจุดบกพร่องนิดหน่อย”

“บกพร่องยังไง?”

“เพราะต้องใช้เวลากว่าครึ่งปีจึงจะฆ่าได้ วงจรนี้ค่อนข้างนานเกินไป”

ศาสตราจารย์หลิวโบกมือ “เรื่องนั้นไม่ต้องกังวลหรอก ฉันยังศึกษาไม่เสร็จเลย และมันจะถูกพัฒนาให้ดีขึ้นอีกแน่นอน อย่างไรก็ตาม วงจรการฆ่าที่สั้นที่สุดจะใช้เวลาสามเดือน ตามหลักของวิทยาศาสตร์มันจะไม่สามารถสั้นกว่านี้ได้”

หลินม่ายพยักหน้าอย่างเข้าใจ “ค่ะ”

เธอเปลี่ยนเรื่อง ก่อนจะบอกว่าเธออยากจะทำฟาร์มหมู และกระต่ายด้วย

เธออยากให้ศาสตราจารย์หลิวเพาะพันธุ์หมูและกระต่ายพันธุ์ดีให้กับตน

ศาสตราจารย์หลิวพยักหน้า “ฉันเป็นลูกจ้างของบริษัทคุณแล้ว และฉันจะทำงานหนักเพื่อแลกกับเงินเดือน”

หลินม่ายผ่อนคลายมากและคิดจะกลับ

ขณะขับรถกลับบ้าน เธอเห็นสุนัขข้างบ้านชื่อหวางไฉนอนหมอบอย่างอ่อนแรงอยู่หน้าลานภายในบ้าน

เสี่ยวเหวินกับเสี่ยวมู่ตงกำลังป้อนซาลาเปาให้กับมัน

เมื่อเห็นว่าแม่กลับมาแล้ว เสี่ยวมู่ตงวิ่งไปที่รถของหลินม่ายก่อนจะเงยหน้าพูดว่า “แม่ หมาตัวนั้นน่าสงสารมาก ผมอยากเลี้ยงมันไว้”

หลินม่ายพยักหน้า “จ้ะ แต่ถ้าเจ้าของมาพบ เราก็ต้องส่งคืนให้เขานะจ้ะ”

แต่เธอก็ไม่คิดว่าหวางไฉจะมีใครต้องการ

อู่เจิ้นหัวและภรรยาของเขาถูกจับกุมในคืนก่อนหน้านี้

อย่างไรก็ตาม อู่เจิ้นหัวเป็นคนที่เกี่ยวข้องกับการระดมทุน เขาถูกตัดสินให้จำคุกและยึดทรัพย์สินทั้งหมด รวมถึงอสังหาริมทรัพย์ที่มีด้วย

แต่หยางฉินผู้เป็นภรรยาของเขาเป็นเพียงคนใกล้ชิดและไม่ทราบเรื่องราว เธอจึงถูกตัดสินให้จำคุกหนึ่งปี และรอลงอาญาไว้ก่อน

บ้านของหล่อนถูกยึดแล้ว หลังจากลงหลักปักฐานได้ หล่อนคงจะมารับหวางไฉไปแน่นอน

เสี่ยวมู่ตงตอบกลับอย่างมีความสุข

สองพี่น้องพาหวางไฉเข้าไปในลานบ้าน พวกเขารับฟังหลินม่ายก่อนจะเริ่มอาบน้ำให้มัน

โต้วโต้วเดินเข้ามาใกล้อย่างต้องการเล่นกับพี่ชายและน้องชาย

เสี่ยวเหวินผิดหวังในตัวหล่อนมาก และไม่อยากจะคุยกับหล่อนอีกต่อไป เช่นเดียวกับเสี่ยวมู่ตงที่นับตั้งแต่โดนโต้วโต้วผลักจนล้มก้นจ้ำเบ้า เขาก็ไม่กล้าเข้าใกล้หล่อนเช่นกัน

เมื่อเห็นว่าพวกพี่น้องเสี่ยวเหวินไม่ต้องการยุ่งเกี่ยว โต้วโต้วทำได้เพียงเดินออกไปอย่างเบื่อหน่าย

หลินม่ายเองก็เห็นสถานการณ์แล้ว แต่เธอไม่ได้เข้าไปยุ่ง

ทุกคนต้องรับผิดชอบต่อการกระทำของตัวเอง โต้วโต้วก็เช่นกัน

หลินม่ายออกไปตอนเที่ยงอย่างเร่งรีบ และคุณปู่ฟางก็ไม่ทันได้ถามว่าเกิดเรื่องอะไร

ในมื้อเย็น เขาจึงมีโอกาสถามหลินม่ายว่าทำไมหวังเฉียงถึงบุกมาโจมตีครอบครัวของตน

หลินม่ายส่ายศีรษะ เป็นสัญญาณว่าเธอเองก็ไม่ทราบเรื่องนั้น

…………………………………………………………………………………………………………………………

สารจากผู้แปล

ข้าวที่ทำวิจัยโดนขโมยกินนี่คือเรื่องใหญ่สำหรับนักศึกษาเกษตรที่เตรียมจบเลยค่ะ เข้าใจจุดนี้ดีเลย แทบอยากจับตัวการเขย่าเอาข้าวที่โดนขโมยออกมาให้หมด

ไหหม่า(海馬)