แม่ปากร้ายยุค​ 80 [八零辣妈飒爆了] - ตอนที่ 984 ฆาตกรหวังเฉียง

ตอนที่ 984 ฆาตกรหวังเฉียง

ตอนที่ 984 ฆาตกรหวังเฉียง

หลังรับประทานอาหารกลางวัน หลินม่ายขับรถไปที่มหาวิทยาลัยเกษตรเพื่อพูดคุยเกี่ยวกับการเลี้ยงสัตว์ปีกและปศุสัตว์คุณภาพสูง ก่อนที่จะออกจากบ้าน เธอก็กำชับเสี่ยวเหวินซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าให้ดูแลเสี่ยวตงตงให้ดี

เสี่ยวเหวินตอบรับอย่างเข้าใจ “ครับ ผมจะดูแลน้องให้ดี”

จากนั้นหลินม่ายจึงออกจากประตูไป

เธอยังไม่ได้ขับรถไปไกลนัก เวลานี้พลันนึกขึ้นได้ว่าลืมบางอย่างไว้ที่บ้าน

เธอจึงกลับรถเพื่อกลับไปเอาของ

แต่ก่อนจะมาถึงประตูลานบ้านของตัวเอง เธอเห็นชายคนหนึ่งลอบเข้ามาในลานบ้านของตนอย่างเงียบ ๆ

ร่างนั้นดูคุ้นเคยไม่น้อย หลินม่ายขับรถช้า ๆ ก่อนจะเข้าใกล้เขาอย่างเงียบ ๆ เช่นกัน

ในที่สุดเธอก็เห็นว่าชายคนนั้นไม่ใช่ใครอื่น เขาคือหวังเฉียง ผู้ที่ตำรวจกำลังต้องการตัว

หวังเฉียงเป็นคนสิ้นหวังที่สังหารสองชีวิตไปแล้ว เขาคงจะไม่มาที่บ้านของเธอด้วยเจตนาดีแน่นอน

หากให้ดีคงจะต้องทุบตีเขาก่อน

หลินม่ายหมุนพวงมาลัย เหยียบคันเร่ง ก่อนจะพุ่งเข้าหาหวังเฉียง

รั้วเหล็กดัดที่ลานหน้าบ้านของหลินม่ายปกคลุมไปด้วยกุหลาบเลื้อยที่ออกดอกสะพรั่ง

หวังเฉียงซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางเถาวัลย์เหล่านั้น และคิดว่าตนเองสามารถหลบซ่อนได้แนบเนียน ก่อนจะจ้องมองบ้านของหลินม่ายโดยไม่ขยับตัว

แต่เมื่อได้ยินเสียงรถเคลื่อนเข้ามา ใบหน้าของเขาก็ซีดขาวด้วยความหวาดกลัว

อย่างไรก็ตาม เขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เวลานี้เขาไม่สนใจซุ้มกุหลาบเลื้อยที่อุดมด้วยหนามแหลมเหล่านั้นแล้ว เขาคว้ารั้วเหล็กดัดก่อนจะปีนขึ้นสูงทันที

รถเบนซ์ของหลินม่ายชนเหล็กดัดจนทำให้รั้วเบี้ยวเสียทรง และตัวรถก็ถูกเถาวัลย์ปกคลุมเอาไว้

การชนครั้งใหญ่นี้เรียกให้คุณย่าฟางและคนอื่น ๆ วิ่งออกมาจากบ้าน

แม้แต่เสี่ยวมู่ตงเองก็ยังวิ่งออกมา มองหาหลินม่ายเพื่อจะถามว่าเกิดอะไรขึ้น

หวังเฉียงปีนขึ้นรั้วไปแล้ว หากเขากระโดดลงไปที่ลานหน้าบ้าน ทั้งคนแก่และเด็กในบ้านจะตกอยู่ในอันตรายทันที

โดยเฉพาะเสี่ยวมู่ตงที่อายุขวบเศษ เขาไม่สามารถต่อต้านได้เลยหากถูกจับกุม…

หลินม่ายไม่กล้าที่จะคิดต่อไป เธอรีบลงรถอย่างรวดเร็วก่อนจะจับขาหวังเฉียงเอาไว้ไม่ให้เขากระโดดลงในสนามหญ้าหน้าบ้าน

เธอตะโกนบอกเสี่ยวเหวิน “พาทุกคนเข้าบ้าน ตรงนี้อันตราย!”

ตอนนี้บุคคลที่เธอวางใจได้คือเสี่ยวเหวิน

เสี่ยวเหวินเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วก่อนจะอุ้มเสี่ยวมู่ตงขึ้น และพาปู่ฟางและย่าฟางเข้าบ้าน เขาไม่ลืมที่จะหันมาตะโกนบอกโต้วโต้วให้รีบเข้าบ้านด้วยเช่นกัน

โต้วโต้วตกใจจนขาอ่อน ขณะล้มลงก่อนจะเข้าประตูบ้าน

เสี่ยวเหวินส่งเสี่ยวมู่ตงให้กับคุณปู่ฟาง และไปลากโต้วโต้วร่างอ้วนราวลูกหมูเข้าบ้านด้วยความเหนื่อยยาก

หวังเฉียงเกาะรั้วเอาไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ก่อนจะหยิบมีดสั้นเล่มหนึ่งออกมาแทงมือของหลินม่ายโดยไม่ลังเล

หลินม่ายปล่อยมือทันที

หวังเฉียงใช้โอกาสนี้กระโดดเข้าลานบ้านและตรงเข้าหาเสี่ยวเหวินกับโต้วโต้ว

หลินม่ายถอดรองเท้าส้นสูงก่อนจะปีนรั้วและกระโดดเข้าสู่ลานหน้าบ้านด้วยเช่นกัน

เธอล้มลงในสนามหญ้าแต่ก็ยังลุกขึ้นวิ่งอย่างรวดเร็ว เวลานี้เธอพุ่งเข้าหาหวังเฉียงราวกับลูกศร

เสี่ยวเหวินกำลังจะดึงโต้วโต้วเข้าไปในบ้าน แต่หวังเฉียงวิ่งเข้ามาพร้อมกับมีดสั้นในมือ

เขายกกริชขึ้นพร้อมแทงขาอ้วน ๆ ของโต้วโต้วจากด้านนอกประตู

โต้วโต้วร้องลั่นด้วยความตื่นตระหนก

ในช่วงเวลาวิกฤติ คุณปู่ฟางเหยียดมือคว้าเส้นผมของหล่อนออกแรงช่วยเสี่ยวเหวินเพื่อลากโต้วโต้วเข้าไปในบ้าน

ขณะเดียวกันคุณย่าฟางก็ปิดประตูอย่างทันท่วงที

หลินม่ายวิ่งเข้าไปด้านหลังก่อนจะถีบเขาอย่างแรง

หวังเฉียงถูกถีบจนกระเด็นออกไปกระแทกประตู เขาทรุดตัวลงก่อนจะทิ้งมีดสั้นในมือ

หลินม่ายไม่ยอมให้เขาฟื้นตัว เธอเตะเขาอีกครั้ง

เสี่ยวเหวินวิ่งเข้าไปในครัวพร้อมกับหยิบมีดทำครัวและคิดออกไปช่วยเหลือหลินม่าย

คุณปู่ฟางคว้าร่างของเขาเอาไว้ก่อนจะกล่าวเสียงเข้ม “อย่าออกไปเด็ดขาด! ตอนนี้ปกป้องตัวเองให้ดี อย่าทำให้คุณอาเสียสมาธิ”

เสี่ยวเหวินกล่าวด้วยน้ำเสียงกังวล “แต่… แต่คุณอาเป็นผู้หญิง หล่อนต่อสู้กับผู้ชายไม่ได้หรอกครับ”

คุณย่าฟางโทรหาตำรวจแล้ว เวลานี้นางหันมากล่าวกับเสี่ยวเหวิน “คุณอาเรียนทักษะการต่อสู้มาหลายปี หล่อนคงต้านไว้ได้สักครู่ ถ้าเราออกไปไม่เพียงแต่จะช่วยหล่อนไม่ได้ จะกลายเป็นการถ่วงหล่อนเปล่า ๆ ฉันแจ้งตำรวจไปแล้ว อีกไม่นานตำรวจจะมาถึงที่นี่”

เสี่ยวเหวินไม่มีทางเลือกนอกจากยืนอยู่ตรงหน้าต่างพร้อมกับมีดทำครัวในมือ เขามองสถานการณ์ด้านนอกด้วยความกังวล

แม้หวังเฉียงจะถูกหลินม่ายทุบตีหลายครั้ง แต่เขาก็ถูกเตะออกไปจากหน้าประตูเพียงแค่สิบเมตรเท่านั้น

เวลานี้หวังเฉียงยืนขึ้นและคิดโจมตีหลินม่ายซึ่งยืนขวางประตูเอาไว้

ตอนนี้เขาคิดว่าจะจับหลินม่ายหรือคนในบ้านมาเป็นตัวประกันเท่านั้น

สรุปก็คือเขาต้องการเงินจำนวนหนึ่งเพื่อหนี หากเขายังอยู่ที่เจียงเฉิงต่อไป ไม่นานเขาจะถูกตำรวจจับ

แต่หลินม่ายกลับมีทักษะการต่อสู้ที่เหนือความคาดหมายของเขา

ตราบใดที่เขาคิดจะต่อสู้กับหล่อน เขาจะถูกทุบตีและถูกเตะออกมาจากประตูเสมอ

แต่อีกฝ่ายไม่ได้สวมรองเท้า และไม่ได้ใช้เรี่ยวแรงในการเตะเขามากนัก เพราะถ้าหากหล่อนออกแรงจริง ๆ เขาคงไม่สามารถลุกขึ้นได้

หล่อนคิดให้โอกาสเขางั้นเหรอ? เขาล้มลงครั้งแล้วครั้งเล่า แต่เขาก็ลุกขึ้นอย่างต่อเนื่อง!

แต่สุดท้ายหวังเฉียงก็บอบช้ำจากการล้มลงหลายครั้ง

ขณะที่หวังเฉียงกำลังจะลุกขึ้นอีกครั้ง เสียงไซเรนก็ดังขึ้นจากระยะไกล

เขาไม่คิดจะต่อสู้ แต่จะหนีออกไปในเส้นทางเดิมที่เข้ามา

หลินม่ายวิ่งไล่ตามเขา เธอไม่คิดจะปล่อยให้เขาหนีไปได้ ไม่อย่างนั้นปัญหาจะตามมาไม่รู้จบ

เมื่อตำรวจมาถึง หวังเฉียงและหลินม่ายก็หายตัวไปแล้ว

เสี่ยวเหวินเปิดประตูก่อนจะบอกตำรวจว่าคุณอาและคนร้ายวิ่งไปทางไหน

ตำรวจขึ้นรถยนต์พร้อมไล่ตามทันที

แต่ยิ่งไล่ตาม ถนนก็ยิ่งแคบและไม่สามารถขับรถตามต่อไปได้

ตำรวจไม่มีทางเลือกก่อนจะทิ้งรถและวิ่งตาม จนกระทั่งได้ยินเสียงการต่อสู้ดังขึ้นจากด้านหน้า

เจ้าหน้าที่ตำรวจยินดีทันที พวกเขารีบวิ่งเข้าหาต้นตอของเสียง

แต่ทันใดเสียงของการต่อสู้ก็หายไปเหลือเพียงเสียงกรีดร้องของชายคนหนึ่ง

ตำรวจวิ่งเข้าไปอย่างรวดเร็วและเห็นว่าหวังเฉียงนอนอยู่บนพื้นและถูกหลินม่ายเหยียบเอาไว้

หลินม่ายใช้รองเท้าหนังขนาดใหญ่ของเขาตบหน้าหวังเฉียงอย่างแรง และเสียงตบรุนแรงนี้ทำให้ตำรวจถึงกับเผยสีหน้าบิดเบี้ยวอย่างเจ็บปวดแทน

ทั้งสองถูกนำตัวไปที่สถานีตำรวจเพื่อสอบปากคำ

หลินม่ายลงบันทึกประจำวันเสร็จแล้ว ส่วนหวังเฉียงยังคงต่อสู้กับตำรวจอยู่

หลินม่ายจึงขอตัวกลับบ้านก่อน

เธอเสียเวลากับหวังเฉียงไปกว่าครึ่งชั่วโมง

แม้เธอจะเป็นฝ่ายได้เปรียบ แต่หลังจากการต่อสู้จบลง เธอก็เหน็ดเหนื่อยไม่น้อยและยังต้องอับอายด้วย

กระโปรงของเธอขาดวิ่น และยังไม่มีรองเท้าใส่

สภาพแบบนี้ทำให้เธอไม่สามารถไปไหนได้

คุณปู่ฟางและคนอื่น ๆ เห็นว่าหลินม่ายกลับมาอย่างปลอดภัย หัวใจที่เคยบีบรัดก็กลับมาผ่อนคลายอีกครั้ง

เสี่ยวเหวินวิ่งเข้าไปกอดหลินม่ายด้วยความดีใจ

หลินม่ายลูบหลังของเขาพร้อมปลอบโยน “เอาล่ะๆ อาปลอดภัยแล้ว ไม่ต้องร้องไห้นะ”

เสี่ยวมู่ตงเห็นว่าเสี่ยวเหวินกอดแม่ของเขาอย่างนั้น เขาก็อยากจะกอดด้วย เวลานี้เขาจึงปีนร่างกายหลินม่ายขึ้นมา

เสี่ยวเหวินหลีกทางให้เขา

หลินม่ายอุ้มเจ้าตัวเล็กขึ้นกอดก่อนจะวางเขาลงและขึ้นไปชั้นบนเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า

ส่วนโต้วโต้วมองแผ่นหลังของหลินม่ายที่กำลังเดินขึ้นชั้นบน ในใจเต็มไปด้วยความผิดหวัง

ตอนนี้หลินม่ายกลับมาแล้ว แต่อีกฝ่ายกลับทอดทิ้งหล่อน และไม่คิดจะสนใจชายตามองหล่อนด้วยซ้ำ

หลินม่ายไม่ได้ละทิ้งหล่อน เธอเพียงรู้สึกโกรธหล่อนและไม่อยากจะกอดเด็กคนนี้อีกต่อไป

เธอยังเป็นมนุษย์คนหนึ่ง และมีความรู้สึก

หลินม่ายเปลี่ยนเสื้อผ้าและทำความสะอาดร่างกายใหม่ก่อนจะไปที่มหาวิทยาลัยเกษตรอีกครั้ง

เดิมทีหลินม่ายต้องการพบเจอกับอาจารย์ที่เกษียณแล้วและยังสุขภาพดีสักสองสามคนเข้ามาช่วยเหลือเธอในการเพาะพันธุ์สัตว์ปีกและสัตว์อื่น ๆ

แต่หลังจากสอบถามอยู่นาน เธอจึงตระหนักได้ว่าการวิจัยสัตว์ปีกและปศุสัตว์คุณภาพสูงนั้นเพิ่งก่อตั้งมาได้เพียงสิบปีเท่านั้น

อีกทั้งอาจารย์ที่เกษียณออกไปแล้วยังไม่มีความชำนาญเรื่องนี้ จึงทำได้เพียงจ้างอาจารย์ประจำที่พอจะมีความสามารถเท่านั้น

หลินม่ายเข้าพบรองผู้อำนวยการใหญ่แซ่เยวี่ย และเล่าให้เขาฟังถึงความตั้งใจของตนเองโดยคาดหวังว่าเขาจะให้ความร่วมมือ

รองผู้อำนวยการก็ลูบมือไปมาก่อนจะกล่าวอย่างเขินอายเล็กน้อย “เราพอจะมีอาจารย์แบบนี้อยู่ในวิทยาลัยของเรา การแนะนำให้คุณมันไม่ใช่ปัญหา แต่ผมไม่รู้ว่าคุณหลินจะบริจาคทุนวิจัยสัก 500,000 หยวนให้กับมหาวิทยาลัยของเราได้หรือไม่น่ะครับ?”

…………………………………………………………………………………………………………………………

สารจากผู้แปล

สะบักสะบอมมากเลยม่ายจื่อเอ๊ย เป็นตอนที่สู้ชีวิตอีกแล้ว

ไหหม่า(海馬)