แม่ปากร้ายยุค​ 80 [八零辣妈飒爆了] - ตอนที่ 1160 ช่วยชีวิต (TW: ความรุนแรง, การเสียชีวิตหมู่, ฉากนองเลือด, เหตุจลาจล)

ตอนที่ 1160 ช่วยชีวิต (TW: ความรุนแรง, การเสียชีวิตหมู่, ฉากนองเลือด, เหตุจลาจล)

……….

ตอนที่ 1160 ช่วยชีวิต (TW: ความรุนแรง, การเสียชีวิตหมู่, ฉากนองเลือด, เหตุจลาจล)

หลินม่ายเห็นว่ามันเป็นเรื่องยากที่จะฝ่าฟันออกไปพร้อมกับจางเสวี่ยฉุนแบบนี้ เธอจึงคิดจะยิงปืนเพื่อบุกฝ่าออกไป

หากพระพุทธเจ้าขวางทางก็ต้องฆ่าพระพุทธเจ้า หากมารมาขวางทางก็ต้องฆ่ามาร

สถานการณ์นี้วิกฤติมาก และเธอไม่สามารถให้ความสนใจอะไรได้มากนัก

อย่างไรเสียก็มีคดียิงกันทุกวันในอเมริกา พวกเขาจะมาสนอะไรกับคดีของเธอ

แต่เมื่อล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเพื่อควานหา เธอก็ต้องตกตะลึง

ปืนพกหายไป!

เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ความคิดดี ๆ จะแล่นผ่านเข้ามาในหัว

เธอรีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและต้องการโทรหาหัวหน้าเผย หัวหน้าโหยว หรือต้าจินหยาเพื่อขอความช่วยเหลือ

ตราบใดที่แก๊งหลักทั้งสามมาช่วยเหลือด้วยกองกำลังอย่างน้อยหนึ่งพันคน พวกเขาสามารถพาเธอและจางเสวี่ยฉุนออกไปได้อย่างปลอดภัย

ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์เรื่องเงินคุ้มครอง หลินม่ายก็ได้พัฒนาความสัมพันธ์กับแก๊งเหล่านี้และยังก้าวออกไปช่วยพวกเขาแก้ปัญหาเป็นครั้งคราว

แต่ก่อนที่หลินม่ายจะต่อสายหาอีกฝ่าย โทรศัพท์มือถือก็ถูกกระแทกลงพื้นและถูกเหยียบย่ำจนกลายเป็นชิ้น ๆทันที

หญิงสาวทั้งสองต่างก็รู้สึกหวั่นใจ

จางเสวี่ยฉุนหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมาเพื่อส่งให้หลินม่าย

ขณะที่หลินม่ายกำลังจะเอื้อมไปหยิบ ฝูงชนก็หลั่งไหลเข้ามา ทำให้โทรศัพท์หลุดมือและถูกเหยียบย่ำจนไม่เหลือชิ้นดีอีกครั้ง

เธอและจางเสวี่ยฉุนถูกกระแทกหลายครั้งจนแทบไม่สามารถยืนได้อย่างมั่นคง

อีกทั้งยังรู้สึกได้ว่ามีมือมากมายที่จงใจกดพวกเธอลงไป

ใบหน้าของหลินม่ายซีดเผือด

คนเหล่านั้นต้องการผลักเธอและจางเสวี่ยฉุนลงพื้น จากนั้นท่ามกลางความโกลาหล พวกเธอจะต้องถูกเหยียบจนตาย

คนเหล่านั้นไม่มีทางถูกจับได้ และไม่ต้องรับผิดชอบทางกฎหมายอีกด้วย

หลินม่ายและจางเสวี่ยฉุนเป็นเหมือนเรือลำเล็กสองลำในมหาสมุทรที่มีคลื่นซัดสาดอย่างรุนแรงท่ามกลางพายุ และมีโอกาสจมอยู่ใต้คลื่นยักษ์เมื่อไหร่ก็ได้

ในช่วงเวลาวิกฤตินี้ แจ็คพยายามอย่างเต็มที่ที่จะบีบตัวเข้าไปหาหญิงสาวทั้งสอง

เขายิ้มโชว์ฟันขาวให้หลินม่าย “คุณหญิง ผมมาแล้ว โปรดตามผมมาอย่างใกล้ชิด!”

แจ็คใช้ชายผิวดำจำนวนมากเคลียร์ทางด้านหน้า หลินม่ายขอให้จางเสวี่ยฉุนติดตามแจ็คอย่างใกล้ชิด ขณะที่เธอเดินปิดขบวน

ในบรรดาคนทั้งสาม จางเสวี่ยฉุนมีร่างกายอ่อนแอที่สุด และจำเป็นต้องได้รับการปกป้อง

ขณะที่กำลังทะลวงออกไปได้ทีละขั้น จางเสวี่ยฉุนหมดแรงและกำลังจะทรุดตัวลงพื้น

เพื่อไม่ให้หลินม่ายและแจ็คได้รับความเดือดร้อนไปด้วย เธอจึงคลายมือที่จับเสื้อของแจ็ค และคลายมือที่จับกับมือของหลินม่ายด้วยเช่นกัน

อย่างไรก็ตามหลินม่ายไม่มีความตั้งใจที่จะปล่อยมืออีกฝ่ายไป

จางเสวี่ยฉุนขอร้อง “ม่ายจื่อ ปล่อยมือเถอะ! อย่าเสียสละโดยเปล่าประโยชน์!”

หลินม่ายไม่ได้พูดอะไร แต่พุ่งเข้าไปหาอีกฝ่ายเพื่อป้องกันไม่ให้ถูกคนอื่นเหยียบ

เธอมีความเชื่อมั่นเพียงหนึ่งเดียวว่าจะต้องปกป้องจางเสวี่ยฉุนให้ได้ และจะไม่ปล่อยให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย!

เมื่อเห็นเช่นนี้ แจ็คก็พุ่งตัวเองไปหาพวกเธอและย่อตัวลงเพื่อใช้ลำตัวของเขาในการปกป้องหญิงสาวทั้งสอง

เส้นเลือดบนหน้าผากของเขาปูดโปนขณะพูดกับหลินม่ายว่า “คุณหญิง รีบพาคุณจางออกไปเร็วเข้า!”

หลินม่ายต้องการพาจางเสวี่ยฉุนออกจากใต้สะพานโค้งมนุษย์ของแจ็ค แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำได้ง่ายดาย

ด้านนอกสะพานโค้งมนุษย์ มีเท้าของผู้ชายสวมรองเท้าหนังขนาดใหญ่รออยู่

ทันทีที่พวกเธอออกไป พวกเธอจะต้องถูกเหยียบย่ำจนแบนอย่างแน่นอน

แต่หากยังลังเลอยู่เช่นนี้ แจ็คคงไม่สามารถอดทนอยู่ได้นาน

หลินม่ายได้ยินเสียงรองเท้าหนังเหยียบบนหลังของแจ็คอย่างแรง และแม้กระทั่งได้ยินเสียงใครบางคนจงใจกระโดดลงบนหลังของเขา

หลินม่ายรู้สึกกังวล แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

หลังจากนั้นอีกสิบนาที ในที่สุดแจ็คก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป มุมปากของเขาค่อย ๆ มีเลือดไหลออกมาและหยดลงบนใบหน้าของหลินม่าย

เขาพูดด้วยเสียงอ่อนล้า “คุณหญิง ผมไม่มีคุณสมบัติเหมาะสมที่จะเป็นบอดี้การ์ด และไม่สามารถปกป้องคุณได้”

ก่อนที่หลินม่ายจะพูดสิ่งใด ศีรษะของเขาก็ตกลงอย่างอ่อนแรง ทว่าร่างกายของแจ็คยังคงอยู่ในท่าปกป้องคุ้มกันอยู่อย่างนั้น

หลินม่ายอดไม่ได้ที่จะหลั่งน้ำตา เธอหันไปพูดด้วยรอยยิ้มกับจางเสวี่ยฉุนว่า “ดูเหมือนว่าวันนี้เราจะต้องตายอยู่ที่นี่แล้ว”

จางเสวี่ยฉุนเผยยิ้มสดใสให้เธอ “อืม”

แต่ทันใดนั้น เสียงตะโกนดังขึ้นมาจากที่ไกล ๆ

แม้จะฟังไม่ได้ศัพท์ แต่ก็ได้ยินอย่างชัดเจนว่ามันเป็นภาษาจีน

หญิงสาวทั้งสองมองหน้ากันอย่างมีความหวัง นี่… มีคนมาช่วยพวกเธอเหรอ?

คนที่กำลังมาคือใคร?

หลังจากนั้น เสียงปืนดังสนั่นพร้อมใครคนหนึ่งตะโกนด้วยความกังวล “ม่ายจื่อ! คุณอยู่ไหน?”

มันเป็นเสียงของฟางจั๋วหราน!

ตามมาด้วยเสียงของเฉินเฟิงและเคอจื่อฉิง “ม่ายจื่อ! ทำไมถึงยังไม่ตอบรับอีก!”

หลินม่ายตะโกนตอบเสียงดัง “ฉันอยู่นี่ค่ะ! เสวี่ยฉุนและฉันอยู่ตรงนี้!”

ทันทีที่เธอพูดจบ กระสุนหลายนัดบินผ่านเหนือกำแพงมนุษย์ของแจ็คดังสนั่นหวั่นไหว

รองเท้าหนังขนาดใหญ่เหล่านั้นที่พยายามเหยียบย้ำหลินม่ายและจางเสวี่ยฉุนไปสู่ความตายพลันอันตรธานหายไป

หลินม่านรีบพาจางเสวี่ยฉุนลุกออกจากใต้ร่างของแจ็ค

เธอเห็นฟางจั๋วหรานและเฉินเฟิงต่างก็ถือปืนในมือ พวกเขาสุ่มลั่นกระสุนไปทางฝูงชน แต่โชคดีที่กระสุนตกลงที่พื้นที่เปิดโล่งพอดิบพอดี

ผู้คนต่างหวาดกลัวและหลบหนีไปทุกทิศทุกทาง

ด้านหลังฟางจั๋วหราน ลุงฝูมาพร้อมกับหัวหน้าเผย หัวหน้าโหยว และต้าจินหยาพร้อมลูกน้องของพวกเขา

พวกเขาส่งเสียงคำรามสั่นสะเทือนถึงฟากฟ้า

หลินม่ายคว้าโทรโข่งที่ใช้ตะโกนคำขวัญของกลุ่มประท้วงที่อยู่ด้านข้าง

เธอซ่อนตัวอยู่หลังตำรวจผิวดำและตะโกนบอกแก๊งทั้งสามว่า “หัวหน้าใหญ่ทั้งสาม ถ้าเห็นคนเอเชียสวมชุดอื่นที่ไม่ใช่เสื้อยืดสีแดง ให้จับพวกมันทั้งหมดไว้ ส่วนใหญ่เป็นชาวญี่ปุ่น และพวกเขาเป็นคนที่ชักจูงกลุ่มคนผิวดำให้ก่อความวุ่นวาย เราต้องจับกุมคนผิวดำที่ก่อปัญหาอีกด้วย!”

เพื่อให้ขบวนประท้วงเป็นไปอย่างประสิทธิภาพ จึงกำหนดให้ผู้เข้าร่วมการประท้วงทุกคนสวมเสื้อยืดสีแดง

หลินม่ายสังเกตเห็นว่าชาวเอเชียที่สร้างปัญหาจะหลีกเลี่ยงการสวมเสื้อผ้าสีแดงและใช้ภาษาญี่ปุ่นในการติดต่อสื่อสารกัน

หลินม่ายขอให้ทั้งสามแก๊งจับกุมชาวเอเชียทุกคนที่ไม่ได้สวมเสื้อยืดสีแดงทันที

ในที่เกิดเหตุวุ่นวายเกินไป หลินม่ายจำเป็นต้องตะโกนหลายครั้งกว่าที่อีกฝ่ายจะรับรู้

แม้ว่าผู้ก่อเหตุที่พูดภาษาญี่ปุ่นต้องการหลบหนี แต่แก๊งหลักทั้งสามมีจำนวนคนเกือบพันคน พวกเขาควบคุมผู้ก่อเหตุที่พูดภาษาญี่ปุ่นได้อย่างรวดเร็ว รวมถึงชาวผิวดำจำนวนมาก

นี่คือจุดสิ้นสุดของความขัดแย้ง

บนถนนอันวุ่นวาย ศพหลายร่างสวมเสื้อยืดสีแดงถูกเหยียบย่ำจนตายท่ามกลางความโกลาหล รวมถึงศพของแจ็ค ซึ่งทั้งหมดถูกตำรวจอุ้มออกไป

ตำรวจหญิงมอบผ้าห่มสองผืนให้กับหลินม่ายและจางเสวี่ยฉุนเพื่อให้ความอบอุ่น

หลินม่ายไม่ได้ห่มมัน เธอเดินไปทักทายฟางจั๋วหรานและคนอื่น ๆ จากนั้นเธอและจางเสวี่ยฉุนเตรียมขึ้นรถไปยังสถานีตำรวจเพื่อลงบันทึก

หลังจากดูข่าวทีวี เมสันรู้ว่ามีความขัดแย้งเกิดขึ้นระหว่างการประท้วง เขาจึงรีบไปที่เกิดเหตุเพื่อค้นหาภรรยาที่รักของเขาในฝูงชนด้วยความกระวนกระวายใจ เมื่อเห็นจางเสวี่ยฉุน เขาตะโกนชื่อหล่อนด้วยความตื่นเต้น

จางเสวี่ยฉุนหันตามเสียงนั้นและยิ้มให้เขา ก่อนจะป้องปากตะโกนไปว่า “ทำสเต๊กไว้ที่บ้านและรอฉันกลับไปกินนะ ฉันอยากกินสเต๊กที่คุณทำ”

เมสันตอบรับอย่างอ่อนโยน “ได้สิ”

จางเสวี่ยฉุนยิ้มหวาน

ทันใดนั้นเสียงกระสุนปืนผ่านหูของหลินม่ายและยิงเข้าที่หน้าอกของจางเสวี่ยฉุนที่อยู่ด้านข้างโดยตรง

เลือดสีแดงสดสาดกระเซ็นทั่วร่างกายหลินม่าย เวลานี้คล้ายกับจิตใจของเธอว่างเปล่าไม่เหลือสิ่งใด ขณะที่มองร่างของจางเสวี่ยฉุนล้มลงตรงหน้า

มีคนตะโกนด้วยความตื่นตระหนก “เรียกรถพยาบาล รีบเรียกรถพยาบาลเดี๋ยวนี้!”

เมื่อหลินม่ายตั้งสติได้ เธอก็กรีดร้องออกมาเสียงดัง “เสวี่ยฉุน!” จากนั้นรีบทรุดตัวลงเพื่อตรวจสอบอาการบาดเจ็บของจางเสวี่ยฉุน

ขณะเดียวกัน ชายชาวเอเชียที่ถูกสมาชิกแก๊งทุบตีจนปางตายและนอนอยู่บนพื้นก็ได้ใช้พลังเฮือกสุดท้ายแอบเล็งปืนไปที่หลินม่ายและเหนี่ยวไกปืน…

………………………………………………………………………………………………………………………

สารจากผู้แปล

แง้ เสวี่ยฉุนโดนยิง รอดมาได้หวุดหวิดกลับโดนยิงเฉยเลย ขอให้รอดนะคะ

ไหหม่า(海馬)

……….

เ