หลี่เป่าน้องสาวคนเล็ก - บทที่ 69 ผิดหวัง
หลังเข้ามาด้านใน สามพี่น้องต่างแยกย้ายกันกลับ
ห้องไปจัดการธุระของตัวเอง ผ่านไปราวหนึ่งเค่อ ทั้งสามก็
มาเจอกันอีกครั้งที่ห้องโถงเพื่อรับประทานอาหารเช้า
“น้องเล็ก วันนี้เราแวะไปเยี่ยมเยียนตระกูลจิ้นกันดี
หรือไม่?”
“ก็ดีเหมือนกันเจ้าค่ะ พี่สามจะไปด้วยกันหรือไม่เจ้า
คะ?”
เป่าเปาที่ได้ยินชื่อตระกูลจิ้นก็หน้าขึ้นสีเล็กน้อย
ก่อนจะกลับมาเป็นปกติ นางพยักหน้ารับคำเพราะรู้
จุดประสงค์ของพี่ชายคนโต ในขณะที่หลี่ซานพี่ชายคนที่
สามมองซ้ายทีขวาทีอีกครั้ง พร้อมกับเอ่ยขึ้นว่า
“ข้าไม่ไปด้วยหรอกนะ ข้าต้องเร่งทำคะแนนกับเลี่ยง
หรูเหมือนว่าช่วงนี้นางจะเนื้อหอมพอสมควรเลย”
“เมื่อวานนี้ท่านแม่ส่งจดหมายมา เนื้อความคล้ายว่า
เจ้าสี่จะได้ฤกษ์แต่งงานแล้วนะ เจ้าก็รีบๆ ทำคะแนนเข้า
ล่ะ”
หลี่ซานที่ได้ยินคำพูดของพี่ชายคนโตก็ถลึงตาโตรีบ
ตักข้าวใส่ปากจนอิ่ม แล้วออกไปจากจวนทันที ก่อน
ออกไปเขาไม่ลืมของฝากที่จัดเอาไว้สำหรับไปเยี่ยมเยียน
พ่อตาในอนาคตติดมือไปด้วย ทั้งยังหยิบของมากขึ้นกว่าที่
เตรียมไว้ เผื่ออีกฝ่ายจะใจอ่อนรับเขาเป็นลูกเขยเร็วขึ้น
หลี่ต้ากับเป่าเปาได้แต่ส่ายหน้าในท่าทีของหลี่ซาน
ก่อนจะหันมาคุยกันว่า
“เรื่องคราวนี้คงไม่พ้นเสนาบดีไป๋สั่งการแน่ๆ เจ้าค่ะ”
“พี่ก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน สงสัยต้องพึ่งว่าที่น้องเขย
ให้ช่วยหน่อยแล้วสินะ”
“ไม่ต้องพึ่งเขา ข้าก็จัดการได้หรอกเจ้าค่ะ”
“ฮ่าๆๆ นานๆ ทีจะได้เห็นน้องสาวคนเก่งของข้าเขิน
อายนะเนี่ย”
“เขินอายอะไรกันเจ้าคะ ถ้าพี่ใหญ่ยังเอาแต่แกล้งข้า
อยู่แบบนี้ ข้าไม่ไปด้วยแล้วนะ”
“ข้าไม่แกล้งเจ้าแล้วก็ได้ ไปกันเถอะ”
เป่าเปาที่ได้ยินดังนั้นก็เดินแก้มป่องนำหน้าพี่ชายคน
โตออกจากจวน ท่ามกลางเสียงหัวเราะเบาๆ ของพี่สะใภ้
คนโตและบรรดาหลานๆ ที่นั่งอยู่บนโต๊ะอาหารด้วยกัน
เพราะเป่าเปาเป็นสตรีเพียงหนึ่งเดียวในบ้าน หากไม่
นับหลี่หลิงผู้เป็นมารดา ทำให้บรรดาพี่ชายของนางรักและ
ตามใจนางที่สุด การที่หลี่ต้าชอบหยอกล้อเป่าเปาเรื่องคู่
หมายของนาง ก็เพื่อต้องการให้แน่ใจว่านางชอบพออีกฝ่าย
แบบจริงจัง และจะไม่เสียใจในการแต่งงานครั้งนี้
——-
ณ ศาลใหญ่กลางเมือง
“บัดซบ ทำงานง่ายๆ แค่นี้ก็ไม่สำเร็จ ข้าจะเลี้ยงพวก
เจ้าไว้ทำไมกัน”
ใต้เท้าฟ่งผู้ดูแลศาลใหญ่ ตะโกนออกมาด้วยความ
โมโห เขาประเมินหลี่ต้าผู้นั้นต่ำเกินไป คิดว่าแค่ส่งทหาร
จากในศาลไปข่มขู่ อีกฝ่ายก็น่าจะรีบวิ่งมาหาเขาทันที คิด
ไม่ถึงว่าฝั่งนั้นนอกจากจะไม่ยอมมาหาเขาแล้ว ยังสร้าง
ความอับอายให้ทหารในสังกัด กระทบมาถึงตัวเขาอีกด้วย
เหล่าหัวหน้าทหารได้แต่ก้มลงอย่างยอมรับผิด พวก
เขาเป็นเพียงลูกน้อง ที่ต้องทำตามคำสั่งลูกพี่ ไม่ว่าจะทำ
เรื่องดีหรือร้ายก็ตาม
“เล่าเรื่องทั้งหมดให้ข้าฟังอย่างละเอียดเดี๋ยวนี้”
ทหารผู้หนึ่งเป็นคนอาสาเล่าเรื่องทั้งหมด ตั้งแต่ไปถึง
ประตูจนกลับมาถึงศาลใหญ่แห่งนี้ ใต้เท้าฟ่งฟังอย่างตั้งใจ
อยากจะเล่นงานอีกฝ่ายก็ต้องเข้าใจการกระทำของทางนั้น
เมื่อเล่าจบ ห้องทั้งห้องก็เงียบลง ใต้เท้าฟ่งนั่งลูบคาง
อย่างใช้ความคิด เขาไม่แน่ใจว่าเด็กสาวที่ทหารของเขาเอ่ย
ถึงเป็นเด็กสาวที่ฉลาดจริงๆ หรือแค่โชคดีเท่านั้น
“พวกเจ้าไปได้แล้ว ไปเรียกฟ่งไฉมาให้ข้าด้วย”
“ขอรับ”
ผ่านไปไม่นานประตูก็ถูกเปิดออกพร้อมกับบุรุษ
หน้าตาหล่อเหลาหมดจด สวมชุดสีเขียวอ่อน เดินเข้ามาใน
ห้องอย่างช้าๆ พร้อมกับเอ่ยด้วยเสียงนุ่มทุ้มขึ้นว่า
“คารวะท่านพ่อ มีสิ่งใดจะให้ลูกทำหรือขอรับ”
“นั่งลงก่อนแล้วค่อยคุยกัน”
“ขอรับ”
กล่าวจบฟ่งไฉก็นั่งลงช้าๆ ด้วยท่วงท่าสง่างาม เขา
คือบุตรชายที่น่าภูมิใจที่สุดของใต้เท้าฟ่ง เพราะนอกจาก
จะหน้าตาดีที่สุดในบรรดาบุตรชายแล้ว ยังฉลาดและมี
ความสามารถอื่นๆ อีกหลายอย่าง
ปีนี้ฟ่งไฉอายุสิบแปดปีแล้วแต่ก็ยังไม่พบคนที่เห็นว่า
คู่ควร แม้ก่อนหน้านี้จะมีองค์หญิงหมายปองบุตรชายของ
เขา แต่การแต่งงานกับองค์หญิงต้องถูกกันออกจากวงการ
ขุนนาง เขาจึงไม่อยากให้บุตรชายแต่งงานกับองค์หญิง
ดังนั้นจึงยังไม่มีคู่หมายจนถึงตอนนี้
“พอดีพ่อได้ข่าวเรื่องสตรีที่น่าสนใจนางหนึ่ง เลย
อยากให้ลูกไปทำความรู้จักเสียหน่อย”
“ใครกันหรือขอรับ”
“เป็นน้องสาวของขุนนางตระกูลหลี่ นามว่าหลี่เป่า
ก่อนหน้าคนจากตระกูลจิ้นได้ทาบทามนางให้จิ้นอัน แต่ยัง
ไม่ได้หมั้นหมายอย่างเป็นทางการ”
“จิ้นอันหรือขอรับ??”
“อืม…สตรีที่ตระกูลจิ้นสนใจ ต้องมีอะไรดีๆ เป็นแน่
ลูกไม่อยากรู้เรื่องของนางหรือ?”
ฟ่งไฉมีสีหน้าครุ่นคิดนิดหนึ่งก่อนจะพยักหน้าแล้ว
เอ่ยขึ้นว่า
“ไว้ลูกจะลองไปทำความรู้จักกับคุณหนูหลี่ผู้นั้นดู
ขอรับ”
ใต้เท้าฟ่งที่ได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มมุมปากอย่างช่วยไม่ได้
ในเมื่อจัดการยากนักก็จัดการดึงมาเป็นพวกเสียเลย แม้จิ้น
อันจะหน้าตาดี แต่ฟ่งไฉเองก็หน้าตาดีไม่แพ้กัน ทั้งยังอายุ
ก็น้อยกว่า ใครจะไปรู้ว่าคุณหนูผู้นั้นอาจมีความคิดเปลี่ยน
มาสนใจบุตรชายของเขาก็ได้
หากเป็นเช่นนั้นจริง นอกจากจะดึงตระกูลหลี่มาเป็น
พวกได้แล้ว ยังทำให้ตระกูลหลี่กับตระกูลจิ้นเป็นศัตรูกัน
ไม่มีทางถอยกลับไปได้อีก
ทางด้านฟ่งไฉเองก็นั่งฟังข้อมูลสถานที่ที่น่าจะพบเจ
อหลี่เป่าอย่างตั้งใจ จิ้นอันถือเป็นบุรุษที่หล่อเหลาและมี
อนาคตไกล ปีนี้คนผู้นั้นอายุยี่สิบปีแล้วแต่ยังไม่หมั้นหมาย
ทั้งยังไม่เคยเห็นสนใจสตรีคนใดคนที่จิ้นอันสนใจจะเป็น
อย่างไรกันนะ น่าสนใจจริงๆ
———
ณ ตลาดกลางเมืองหลวง
“นี่ๆ พวกเจ้าได้ยินเรื่องตระกูลหลี่ถูกใต้เท้าฟ่งกลั่น
แกล้งหรือไม่”
“ไม่ใช่แค่ได้ยินนะ ข้าอยู่ในเหตุการณ์นั้นด้วย”
“จริงรึ ช่วยเล่าให้ข้าฟังสักหน่อยได้หรือไม่”
…. หลังจากผ่านไปหนึ่งเค่อ
“นี่เจ้ารู้ไหม ใต้เท้าฟ่งส่งคนมาข่มขู่จะสังหารใต้เท้าห
ลี่ด้วยนะ”
“จริงรึ เหตุใดใต้เท้าฟ่งถึงต้องมาข่มขู่ใต้เท้าหลี่ด้วย
ล่ะ”
“ได้ยินว่าบุตรชายของเขาสนใจคุณหนูหลี่ แต่
คุณหนูหลี่ไม่สนใจเลยโกรธแค้น”
“ใช่ที่ไหน บุตรชายใต้เท้าฟ่งแอบชอบใต้เท้าหลี่
ต่างหาก”
“ไม่ใช่ทั้งคู่นั่นแหละ ได้ยินว่าใต้เท้าฟ่งชอบภรรยา
ของใต้เท้าหลี่ แต่ใต้เท้าหลี่ไม่ยินยอม”
ฟ่งไฉที่อยู่ตรงนั้นได้ยินข่าวลือของบิดากับตระกูลหลี่
ก็ขมวดคิ้วครุ่นคิด ก่อนหน้านี้บิดาของเขาไม่ได้บอกเรื่องที่
ตัวเองไปมีปัญหากับตระกูลหลี่ ทำให้เขาคิดจะลองทำ
ความรู้จักกับคุณหนูหลี่ แต่เมื่อได้ยินเรื่องซุบซิบนินทา นี้
เขาก็เริ่มลังเลใจ
แม้จะรู้ว่าข่าวลือที่ผู้คนพูดคุยกันมันจะไม่ใช่ความ
จริงทั้งหมด แต่หากไม่มีมูลจะมีข่าวลือได้อย่างไร ดังนั้นฟ่ง
ไฉที่ตั้งใจจะไปทำความรู้จักสตรีนางนั้น จึงหันหลังกลับไป
ที่จวน มุ่งหน้าตรงไปห้องหนังสือของบิดาทันที
“ท่านพ่อ เรื่องของท่านกับตระกูลหลี่คือยังไงกันแน่
หรือขอรับ”
“นี่เจ้ารู้แล้วหรือ?”
“มันคือเรื่องจริงหรือขอรับ”
ใต้เท้าฟ่งพยักหน้าคิดว่าบุตรชายรู้เรื่องที่เขากับ
เสนาบดีไป๋ตั้งใจเล่นงานตระกูลหลี่ แต่ฟ่งไฉกลับไม่ได้คิด
เช่นนั้น ข่าวลือที่ชาวบ้านซุบซิบนินทากัน เรื่องหนึ่งบอกว่า
เขาชอบคุณหนูหลี่ อีกเรื่องหนึ่งคือบอกว่าเขาชอบใต้เท้าห
ลี่ ซึ่งทั้งสองเรื่องเป็นไปไม่ได้เพราะเขาไม่เคยรู้จักกับทั้ง
สองคน ดังนั้นเรื่องเดียวที่เป็นไปได้คือบิดาของเขาแอบ
ชอบภรรยาของผู้อื่น เมื่อไม่สมหวังก็ทำเรื่องไม่ดีออกไป
ฟ่งไฉรู้สึกรับไม่ได้กับเรื่องนี้ เขาจึงเอ่ยขึ้นว่า
“ข้ารู้สึกผิดหวังในตัวท่านพ่อจริงๆ”
กล่าวจบเขาก็หันหลังกลับบ้านไปทันที ทำให้ใต้เท้า
ฟ่งถึงกับตกใจในปฏิกิริยาของบุตรชาย การร่วมมือกับ
เสนาบดีไป๋มันน่าผิดหวังขนาดนั้นเลยหรือ?
หลังจากครุ่นคิดอยู่นานจนไม่ได้หลับไม่ได้นอน
สุดท้ายเขาจึงตัดสินใจที่จะเลิกทำงานให้เสนาบดีไป๋อีก
ต่อไป…
Comments for chapter "บทที่ 69 ผิดหวัง"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
