หลี่เป่าน้องสาวคนเล็ก - บทที่ 65 ของฝาก
หลังหลี่ต้าพี่ชายคนโตได้รับคำชมจากฮ่องเต้ที่
สามารถปฏิบัติหน้าที่ตรวจสอบทุจริตได้เป็นอย่างดี ทั้งยัง
เพิ่มเบี้ยรายเดือนให้เขาและผู้ช่วยทั้งสี่ ทำให้ตอนนี้
ตระกูลหลี่เนื้อหอมเป็นพิเศษ
มีทั้งอยากได้หลี่ซานลูกชายคนที่สามของบ้านไปเป็น
เขย แต่เมื่อรู้เรื่องที่เขาสนิทสนมกับบุตรสาวของอ๋องสาม
ต่างก็เปลี่ยนเป้าหมายไปที่หลี่ซื่อบุตรชายคนที่สี่ แต่เพราะ
เขาไม่ได้อยู่ที่นี่จึงมีผู้คนมาสอบถามไม่มากนัก ดังนั้นคนที่
เนื้อหอมที่สุดเห็นจะเป็นเป่าเปาที่อยู่ในวัยหาคู่ครองพอดี
“ไม่ทราบว่าคุณหนูหลี่มีคู่หมายแล้วหรือยัง?”
“หากนางไม่รีบหาคู่ครองเมื่ออายุมากขึ้นจะหาคนดีๆ
ได้ยากนะ”
“บุตรชายข้าเป็นคนขยันมีความสามารถ หน้าตาก็ไม่
เป็นสองรองใคร จะหาที่จะดีกว่าบุตรข้าได้ยากยิ่ง”
ขุนนางคนแล้วคนเล่าแวะเข้ามาถามเรื่องเกี่ยวดอง
กับตระกูลหลี่ จิ้นอันที่เห็นเช่นนั้นก็ร้อนใจรีบเอ่ยบอกกับ
คนในครอบครัวเกี่ยวกับเรื่องนี้
“ไม่ได้การแล้ว หากหนูหลี่เป่าเกิดไปหมั้นหมายกับ
ผู้อื่น แล้วจิ้นอันของเราจะทำอย่างไร อุตส่าห์รอมาจน
ป่านนี้แล้ว”
จิ้นอันไม่ได้ปฏิเสธคำพูดของฮูหยินผู้เฒ่าจิ้น ทั้งยัง
เอ่ยสนับสนุนขึ้นอีกกว่า
“จริงขอรับท่านย่า เพราะฉะนั้นเราต้องรีบไปขอเป่า
เปา ก่อนจะถูกผู้อื่นแย่งไป”
“ดีๆ เช่นนั้นเราไปกันเถอะ”
“เดี๋ยวๆ เจ้าจะไปมือเปล่าได้อย่างไร ต้องมีของติดไม้
ติดมือไปด้วยสิ”
กล่าวจบจิ้นฝูผู้เป็นสามีก็วิ่งไปหยิบเอาไหเหล้าที่ไม่รู้
มาจากไหนชูขึ้นมาสองไห ทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าจิ้นได้แต่ส่าย
หน้าในความเจ้าเล่ห์ของสามี ดูก็รู้ว่าอยากเอาไปกิน
มากกว่าเอาไปฝาก
เหล้าสองไหนี้มีคนจากต่างเมืองนำมาฝากเมื่อไม่
นานมานี้ เนื่องจากเหล้าทั้งสองเป็นเหล้าชั้นดี คนในบ้าน
จึงลงความเห็นว่าให้เก็บไว้ดื่มในช่วงเทศกาลภายหลัง
แม้จะรู้จุดประสงค์ของสามี แต่นางก็ไม่ได้คัดค้าน
การไปเยือนบ้านผู้อื่นย่อมต้องมีของฝากเป็นธรรมดา หาก
จะหาของอย่างอื่นเพื่อไปเป็นของฝากต้องเสียเวลาอีกนาน
การนำเหล้าเหล่านี้ไปเป็นของฝากจะทำให้นางพาคนใน
ตระกูลไปเยือนบ้านตระกูลหลี่ทันที
เมื่อมาถึงที่ตระกูลหลี่ มีขุนนางมากมายนั่งเป็นแขก
อยู่ที่นั่น เหล่าขุนนางที่เห็นตระกูลจิ้นยกกันมาทั้ง
ครอบครัวก็อดรู้สึกประหลาดใจไม่ได้ แต่เมื่อเหลือบสายตา
ไปทางจิ้นอันก็พอรู้จุดประสงค์ของตระกูลจิ้นทันที
ทำให้คนที่มีจุดประสงค์เดียวกันต่างก็นั่งไม่ติด จะมี
สักกี่คนที่มีทั้งความสามารถหน้าตา และชาติตระกูลเทียบ
กับจิ้นอันได้ หลี่ต้าพี่ชายคนโตไม่ได้รู้สึกแปลกใจในการมา
เยือนของคนตระกูลจิ้น เขารู้ดีว่าตัวเองคงไม่สามารถรั้ง
น้องสาวให้อยู่กับตระกูลหลี่ตลอดไปได้ หากเป็นคนตระกูล
จิ้นเขาก็วางใจที่จะปล่อยน้องสาวไป เขาจึงได้แต่ถอน
หายใจ ก่อนจะเอ่ยทักทายขึ้นว่า
“คารวะท่านผู้เฒ่า ท่านเสนาบดี และฮูหยินทั้งสอง”
“พวกเรามาเยือนโดยไม่ได้บอกกล่าวล่วงหน้า ต้อง
ขออภัยด้วย”
“ไม่เป็นไรขอรับ คนกันเองทั้งนั้นเชิญทุกท่านด้านใน
ก่อน”
ยิ่งได้ยินคำเชื้อเชิญที่หลี่ต้าเอ่ยกับคนตระกูลจิ้นอ
ย่างสนิทสนม แขกคนอื่นๆ ผู้มีจุดประสงค์แอบแฝงที่อยาก
เป็นดองกับตระกูลหลี่ก็รีบขอตัวกลับทางใครทางมัน
จิ้นฝูที่ตีหน้าขรึมตั้งแต่มาหยุดยืนที่หน้าตระกูลหลี่
เมื่อเข้ามาในบ้านเขาก็หลุดหัวเราะจนงอตัวลงกับพื้น
“พวกเจ้าดูหน้าคนพวกนั้นสิตลกชะมัด”
คนอื่นๆ เองก็อดขำไม่ได้เหมือนกันแต่ยังคงเก็บ
อาการไว้ ไม่แสดงออกขนาดจิ้นฝู
“อะแฮ่ม มาบ้านผู้อื่นจะมาแสดงกิริยาเช่นนี้ได้
อย่างไรกัน”
“บ้านผู้อื่นที่ไหน ใต้เท้าหลี่ยังบอกเลยว่าเป็นคน
กันเอง ใช่หรือไม่”
“ขอรับ”
หลี่ต้าเอ่ยตอบพร้อมกับยิ้มน้อยๆ เป็นการตอบรับ
ตระกูลจิ้นคืออนาคตครอบครัวของนางสาวคนเล็ก การ
สนิทสนมกันไว้ย่อมดีกว่า ถึงแม้เขาจะดูท่าทีเป็นมิตร แต่
หากอีกฝ่ายทำให้น้องสาวคนเล็กมีปัญหาแล้วล่ะก็ อย่าว่า
แต่เขาเลย คนอื่นๆ ในบ้านย่อมไม่มีใครยอมแน่นอน
จิ้นฝูที่หัวเราะจนพอใจจึงกลับมายืนข้างๆ ภรรยา
โดยมีลูกสะใภ้และลูกชายยืนอยู่ด้านหลัง และจิ้นอันยืนอยู่
เยื้องไปทางด้านข้าง
นอกจากหลี่ต้าที่ออกมารับแขกแล้ว คนอื่นๆ ที่รู้ว่าผู้
มาเยือนเป็นใครต่างก็ออกมาที่ห้องโถงเช่นกัน โดยมีเป่า
เปาเดินเข้ามาเป็นคนสุดท้าย
เป่าเปาก้มหน้างุดลงมองพื้นด้วยความเขินอาย แม้
นางจะเก่งหรือแกร่งแค่ไหน แต่นางก็เป็นเพียงเด็กสาวผู้
หนึ่ง อีกฝ่ายมากันทั้งครอบครัวแบบนี้ หากไม่ใช่มีเรื่อง
บาดหมางร้ายแรง ก็ต้องมีเรื่องมงคล ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าต้อง
เป็นอย่างหลังแน่นอน
หลี่กังที่จ้องจิ้นอันเขม็งด้วยความหวงบุตรสาวที่
ปัจจุบันอยู่ในสถานะหลานสาว เมื่อเขาเห็นปฏิกิริยาของ
เป่าเปาที่แสดงออกมาก็ได้แต่ถอนหายใจ ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า
“พวกท่านให้เกียรติมาที่บ้านตระกูลหลี่ มีสิ่งใดให้
ช่วยหรือขอรับ?”
“มิกล้าๆ พวกเราแค่ทนการรบเร้าของเจ้าหลานชาย
ตัวดีไม่ไหว จึงอยากมาทาบทามแม่หนูหลี่เป่าให้จิ้นอัน ไม่
ทราบพวกท่านคิดเห็นประการใด?”
ฮูหยินผู้เฒ่าจิ้น แม่สื่อมือฉมังเอ่ยเข้าตรงประเด็น
โดยไม่อ้อมค้อม ทำเอาหลี่กังผู้เป็นอาซึ่งอาวุโสที่ใน
ตระกูลหลี่ตอนนี้ถึงกับนิ่งอึ้งไปนิดหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยตอบว่า
“เพราะอะไรพวกเราถึงต้องยกเป่าเปาผู้เป็นแก้วตา
ดวงใจของตระกูลเราไปให้หลานชายพวกท่าน”
ฮูหยินผู้เฒ่าจิ้นยิ้มน้อยๆ เหลือบมองไปทาง
หลานชายของนางโดยไม่ได้เอ่ยสิ่งใด จิ้นอันที่ถูกมองมา
เข้าใจความหมายของสายตานั้นเป็นอย่างดี เขาก้าวไป
ข้างหน้าก่อนจะหยุดอยู่ตรงหน้าหลี่กังและหลี่ต้าที่นั่งอยู่คู่
กัน แล้วเอ่ยขึ้นว่า
“ทรัพย์สินเงินทองอาจมีหลายคนที่มีมากกว่าลาภยศ
สรรเสริญอาจมีหลายคนที่เหนือกว่าแต่สิ่งหนึ่งที่ข้ามั่นใจว่า
ข้ามีมากกว่าใครคือความจริงใจ และความซื่อสัตย์ที่จะมี
ต่อนางเพียงคนเดียวตลอดไป”
“เจ้ามีสิ่งใดมายืนยันคำพูดของเจ้า ว่าจะซื่อสัตย์ต่อ
หลายสาวข้าเพียงคนเดียวตลอดไป”
“ข้าขอเอากฎของตระกูลมายืนยัน ตระกูลจิ้นทุกยุค
ทุกสมัย มีคู่ครองเพียงหนึ่งเดียวไม่เปลี่ยนแปลง หากใคร
ผิดกฎ คนผู้นั้นจะไม่ถือว่าเป็นคนตระกูลจิ้นอีกต่อไป!!”
หลี่กังที่ได้ยินเช่นนั้นก็อดรู้สึกดี ทั้งยังรู้สึกใจหายไป
พร้อมๆ กัน ดูเหมือนใกล้เวลาที่เขาต้องปล่อยมือแล้วสินะ
เอาเถอะอย่างน้อยเขาก็สบายใจได้
“เป่าเปา เรื่องนี้คือความสุขของหลานทั้งชีวิต อาให้
หลานเป็นคนตัดสินใจ”
เป่าเปาที่ได้ยินเช่นนั้นก็เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะ
เอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบาขึ้นว่า
“หลานแล้วแต่ท่านอา กับพี่ใหญ่เลยเจ้าค่ะ”
หลี่กังและหลี่ต้าที่เห็นเป่าเปาเขินเป็นครั้งแรกก็อด
รู้สึกคันยุบยิบในใจไม่ได้ หากเขาตอบไปว่า งั้นให้รอไปก่อน
สักสี่ห้าปีจะผิดไหมนะ แต่ถึงจะคิดเช่นนั้น พวกเขาก็ต้อง
เอ่ยตกลงยอมรับเรื่องการหมั้นหมาย ของคนทั้งสอง ก่อน
จะพูดคุยรายละเอียดอื่นๆ ในเรื่องของหมั้น กำหนดการ
สถานที่ รวมทั้งเรื่องแขกเหรื่อที่จะเชิญมาร่วมงาน
จิ้นอันเองก็เพิ่งเคยเห็นเป่าเปาเป็นแบบนี้ครั้งแรก
ทำให้เขาอยากจะหมั้นหมายและจัดงานแต่งงานเสียตรงนี้
ตอนนี้ให้รู้แล้วรู้รอด แต่ก็ต้องอดใจรอเวลาที่เหมาะสม
เสียก่อน
หลังจากหารือเรื่องสำคัญจบ ฮูหยินผู้เฒ่าจิ้นคิดจะ
ขอตัวกลับ แต่จิ้นฝูกลับเอ่ยขึ้นว่า
“พวกเรายังมีเรื่องสำคัญที่ต้องทำอยู่นะ!!”
ฮูหยินผู้เฒ่าจิ้นที่ได้ยินเช่นนั้นก็ขมวดคิ้วก่อนจะเอ่ย
ขึ้นว่า
“เรื่องสำคัญอะไรกัน”
“มีเรื่องมงคลเราก็ต้องฉลองกันหน่อยสิสุราที่ข้า
นำมาฝากของดีจากเจียงหนานเชียวนะ เรามาเปิดดื่มฉลอง
กันดีกว่า”
“วันนี้พวกเราต้องไปข้างนอก ไว้โอกาสหน้าค่อย
ฉลองกันนะขอรับ”
จิ้นฝูที่ได้ยินเช่นนั้นถึงกับยิ้มแข็งค้างยังไม่ทันที่เขา
เอ่ยขอเปลี่ยนของฝากเป็นอย่างอื่นแทนก็ถูกภรรยาพาตัว
กลับบ้านไปเสียก่อน
ไม่นะ!! สุราจากเจียงหนานที่ข้าเฝ้ารอ!! ฮือๆๆๆ
Comments for chapter "บทที่ 65 ของฝาก"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
