หลี่เป่าน้องสาวคนเล็ก - บทที่ 64 เครื่องราง
ณ เมืองทังโจว
มีโรคระบาดหนักครั้งใหญ่ ทำให้ผู้คนล้มตาย รวมทั้ง
ติดโรคกันเป็นจำนวนมาก โชคดีที่ตระกูลหลี่มีหลี่ซื่อลูก
ชายคนที่สี่ที่มีทักษะทางการแพทย์ ทำให้ตระกูลหลี่อยู่
รอดปลอดภัย
“เหตุใดเจ้าไม่สวมหน้ากากผ้า”
“ข้าน้อยกำลังรีบเลยไม่ทันหยิบมาขอรับ”
“ข้าเคยบอกแล้วใช่หรือไม่ว่าห้ามลืมเด็ดขาด หาก
เจ้าป่วยขึ้นมา ข้าจะส่งเจ้าไปลานกักโรคเป็นคนแรกแน่!!”
“ขออภัยขอรับ ข้าน้อยจะรีบไปเอามาเดี๋ยวนี้”
หลี่ซื่อกำชับผู้คนในบ้านให้สวมหน้ากากไว้
ตลอดเวลาเพื่อป้องกันการแพร่กระจายของเชื้อโรค แม้ไม่รู้
ว่าช่วยได้หรือไม่ แต่ผู้คนในบ้านตระกูลหลี่ไม่มีใครล้มป่วย
ด้วยโรคระบาดเลยแม้แต่คนเดียว
ตระกูลอื่นที่เห็นวิธีการของตระกูลหลี่ต่างก็นำมาทำ
ตามจนสามารถลดการแพร่ระบาดในตระกูลใหญ่ๆ ลงได้
“หน้ากากผ้าจ้า หน้ากากผ้า ราคาเพียงชิ้นละห้าเห
วินเท่านั้น”
“ข้าขอสองอัน”
“ข้าขอห้าอัน”
“ข้าขอสิบอัน”
ชาวบ้านต่างเบียดเสียดกันเพื่อมาแย่งซื้อหน้ากากผ้า
ที่ตระกูลหลี่ทำออกขาย พวกเขาไม่ได้เก็งกำไรจากการขาย
ครั้งนี้ เพียงบวกเพิ่มค่าแรงงานเล็กน้อยเท่านั้น ทำให้
ชาวบ้านต่างรู้สึกว่าการซื้อจากตระกูลหลี่ดีกว่าการทำด้วย
ตัวเองเป็นไหนๆ
หลี่เอ้อพี่ชายคนรองที่เห็นความแออัดของชาวบ้านก็
เปลี่ยนจากการขายหน้ากากผ้าจุดเดียว เป็นการให้เหล่า
ทหารแยกย้ายไปหลายๆ จุดทั่วทั้งเมือง ไม่ให้คนมารวมตัว
เป็นกลุ่มใหญ่
ทำให้ตอนนี้สถานการณ์โรคระบาดทุเลาลง แต่
เศรษฐกิจและการค้ากลับซบเซาลงอย่างมาก จากเมืองที่
เคยเป็นศูนย์กลางการค้า แต่ตอนนี้ไม่มีใครกล้าเข้ามา
เหล่าชาวเมืองจึงกำลังประสบวิกฤตอย่างหนัก ทั้งยังมีคน
พบเห็นศัตรูจากแคว้นอื่นซุ่มอยู่แถวๆ ชายป่าอีกด้วย
“พี่รอง ทางเจ้าเมืองว่าอย่างไรบ้างขอรับ”
“เห็นว่าขอความช่วยเหลือไปแล้ว อีกไม่นานน่าจะมี
คนมาช่วย”
“แล้วทางพี่ใหญ่เป็นอย่างไรบ้างขอรับ”
“พี่ใหญ่ส่งข่าวมาว่าหากท่านแม่แข็งแรงดีแล้ว อยาก
ให้เราไปเมืองหลวง”
“แม่เจ้าแข็งแรงอย่างกับวัว ข้าว่าเราควรเดินทางไป
หาพวกเป่าเปาได้แล้ว”
หลี่ชุนผู้เป็นพ่อเดินผ่านมาได้ยินบุตรชายทั้งสองคุย
กันก็เอ่ยเสนอความเห็นทันที เขารอไม่ไหวที่จะได้ไปหา
บุตรสาวสุดที่รักของเขาแล้ว
“เจ้าว่าใครเป็นวัว!!”
หลี่หลินผู้เป็นแม่เองก็เดินตามเข้ามาติดๆ ก่อนจะ
บิดเอวสามีของนางหนึ่งทีอย่างหมั่นไส้
“ใครพูด ไม่มี๊ไม่มี ข้าแค่เสนอเรื่องที่เราจะไปหาพวก
เป่าเปาเท่านั้นเอง”
“เฮอะ อย่าให้รู้นะว่านินทาข้าลับหลัง”
หลี่หลินปล่อยมือจากเอวของสามีก่อนจะหันไปคุย
กับอีกสองคนว่า
“ไปหาพวกเขาที่เมืองหลวงก็ดีเหมือนกันนะ แม่
คิดถึงพวกเขาจะแย่อยู่แล้ว ”
“รอสถานการณ์ด้านนี้คลี่คลายลงก่อน ข้าจะพาทุก
คนไปเมืองหลวงนะขอรับ”
หลี่เอ้อเอ่ยตอบ เขารู้สึกว่านอกเมืองตอนนี้ไม่ค่อย
ปลอดภัยเท่าไหร่นัก การออกเดินทางดูจะอันตรายเกินไป
ทุกคนพยักหน้ารับ ก่อนจะพูดคุยเรื่องอื่นกันต่อไป
——–
ณ เมืองหลวง
หลังจัดการเรื่องของต้าหนี่จบ เป่าเปาก็วางแผนกับ
บรรดาพี่ชายเพื่อจัดการกับแขนขาของเสนาบดีไป๋ เริ่มจาก
ขุนนางในกรมอาญา ที่มีหลักฐานการรับสินบนคอยช่วยคน
มีเงินให้ออกจากคุก และขุนนางท้องถิ่นที่เป็นเบื้องหลัง
อันธพาลคอยเก็บค่าคุ้มครองจากชาวบ้าน
ต่อมาคือใต้เท้าเฉินจากเมืองเฉิงตูที่ถูกปลดจาก
ตำแหน่งเพราะลักลอบนำของหลวงไปขาย ลดความ
แข็งแรงของเขื่อนกับประตูเมือง ทั้งยังหลอกลวงประชาชน
จากการปล่อยเงินกู้ด้วยสัญญาที่ไม่เป็นธรรม
เมื่อนำตัวไปสอบสวนก็พบว่าการกระทำดังกล่าว
ไม่ใช่ความคิดของเขา แต่มีผู้ชักใยอยู่เบื้องหลัง แต่ยังไม่ทัน
ได้รู้ถึงผู้บงการ ใต้เท้าเฉินก็ถูกลอบสังหารลงเสียก่อน ซึ่ง
ไม่ผิดไปจากที่พี่น้องตระกูลหลี่คาดการณ์ไว้
แม้จะรู้ล่วงหน้าแต่พวกเขาก็ไม่ได้ยื่นมือเข้าช่วย ใต้
เท้าเฉินผู้นี้เป็นคนเจ้าเล่ห์มากเกินไป หากช่วยไว้อาจเป็น
ภัยแก่พวกเขาเอง ดังนั้นจึงปล่อยไปตามยถากรรม
คนที่กำลังเดือดร้อนที่สุดหลังจากคนของเขาถูก
จัดการคือเสนาบดีไป๋ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของต้าหนี่ที่ส่งไป
เป็นสายในวังหลัง ทั้งยังขุนนางที่เป็นสายในกรมต่างๆ
ดังนั้นเขาจึงวางแผนไปที่วัดไผ่หอมเพื่อสะเดาะเคราะห์
และขอให้เจ้าอาวาสที่นั่นช่วยปัดเป่าโชคร้ายให้ โดยมีฝูเฟิ่ง
ที่ตอนนี้ดำรงตำแหน่งขุนนางกรมคลังติดตามไปด้วย
“ท่านเจ้าอาวาส วันนี้ที่ข้ามาเพราะอยากให้ท่านช่วย
ปัดเป่าความชั่วร้ายให้ออกห่าง”
“ประสกไป๋เคราะห์ร้ายครั้งนี้ของท่านช่างร้ายแรงยิ่ง
นัก”
เสนาบดีไป๋ที่ได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกตกใจ รีบถาม
วิธีแก้ไขทันที
“วิธีแก้นั้นไม่ยาก เพียงท่านนำเครื่องรางที่อาตมาให้
ไปบูชาเอาไว้บนหัวนอน เท่านี้ก็สามารถปัดเป่าเคราะห์
ร้ายของประสกได้แล้ว”
“เช่นนั้นเครื่องรางที่ว่านั่นอยู่ดีใดเล่า?”
“มันมีปัญหาอยู่เล็กน้อย ตรงที่ต้องใช้เวลาปลุกเสก
กว่าเจ็ดวัน อีกเจ็ดวันพวกท่านค่อยมาเอาก็แล้วกัน”
“ไม่มีทางได้เร็วกว่านี้เลยหรือ?”
“วิธีก็ใช่ว่าจะไม่มี เพียงแต่ เฮ้อ…”
“เพียงแต่??”
“เพียงแต่มันเป็นของผู้อื่น หากนำมาให้ประสกแล้ว
ข้าจะไปบอกกับเขาได้อย่างไร”
เมื่อได้ยินคำพูดของเจ้าอาวาส เสนาบดีไป๋ก็เรียกคน
ข้างกายหยิบบางอย่างเข้ามา
“สิ่งนี้ถือว่าสินน้ำใจจากข้า ขอให้ท่านเจ้าอาวาสช่วย
คุยกับคนผู้นั้นให้ด้วย”
“อาตมาไม่รู้จะไปบอกประสกผู้นั้นว่าอย่างไรดี เพียง
แค่เจ็ดวันเท่านั้น ข้าว่าประสกไป๋รอก่อนเถิด”
เสนาบดีไป๋หยิบเงินมาอีกหนึ่งหีบยื่นให้
“อาตมาว่าการทำเช่นนี้มันไม่ดีหรอก”
เขาให้บ่าวรับใช้หยิบเพิ่มเข้าไปอีกหนึ่งหีบ
“อาตมาว่า…”
“หากท่านไม่สามารถรับของเหล่านี้ไว้ได้ ข้าก็จะเอา
กลับ…”
“ช้าก่อน อาตมาจะบอกว่า เห็นแก่ความจริงใจของ
ท่าน อาตมาจะไปคุยกับประสกท่านนั้นเอง รอตรงนี้ก่อน
อาตมาจะไปหยิบเครื่องรางมาให้”
หลังจากหายไปพักหนึ่งเจ้าอาวาสก็หยิบขนม
บางอย่างที่ห่อกระดาษเอาไว้ชั้นหนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า
“นี่คือวานโต้วหวง(ถั่วกวน) ที่ต้องใช้เวลาปลุกเสก
นานกว่าเจ็ดวัน จงนำไปไว้บนหัวนอนเพื่อปัดเป่าเคราะห์
ร้าย มีเรื่องหวาน เอ่อ เรื่องดีๆ เข้ามาแทน จำไว้ให้วางไว้
ตลอดเวลาห้ามเอาออกมาเด็ดขาด!!”
เสนาบดีไป๋รับของไว้ในมืออย่างดีใจ ก่อนจะรีบมุ่ง
หน้ากลับจวนทันที ท่ามกลางสายตาของเหล่าผู้คุ้มกัน
และฝูเฟิ่งที่ตามไปด้วย
ก่อนออกจากห้อง ฝูเฟิ่งเหลือบสายตาเข้าไปมองใน
ห้องอย่างเคลือบแคลงใจ เมื่อไม่เห็นมีสิ่งใดผิดปกติเขาจึง
เดินตามผู้คนออกมา
“ท่านพี่ ท่านเอาขนมมาวางล่อมดไว้บนหัวนอนเช่นนี้
จะดีหรือเจ้าคะ”
“เจ้าไม่รู้อะไร นี่คือเครื่องรางจากเจ้าอาวาสวัดไผ่
หอมเชียวนะ นอนได้แล้วอย่ามายุ่งกับเครื่องรางของข้า”
ช่วงนี้เสนาบดีไป๋ที่พบเจอแต่เรื่องแย่ๆ จึงหาที่พึ่งมา
ทำให้ตัวเองสบายใจ ภรรยาของเขาก็ได้แต่จนใจ ล้มตัว
นอนลงข้างๆ กลางดึกคืนนั้นเสียงร้องของเสนาบดีไป๋ก็ดัง
ขึ้น
“โอ๊ยไอ้มดบ้า น้ำๆ ไปเอาน้ำมาให้ข้า”
เสนาบดีไป๋ที่บังเอิญขยับตัวไปถูกทางเดินมดเข้า ก็
ถูกมดรุมกัดจนต้องร้องออกมา หลังจากนั้นเขาก็ได้ลาป่วย
ไปเป็นสัปดาห์ ทำให้เขาไม่ต้องไปเป็นพยานให้เหล่าคนที่
ต้องการซัดทอดเขา เอ่อ… เครื่องรางก็ไม่เลวเลยจริงๆ แต่
หากให้ใช้อีกคงไม่ไหวแล้วกระมัง เขาได้แต่คิดในใจ
Comments for chapter "บทที่ 64 เครื่องราง"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
