หลี่เป่าน้องสาวคนเล็ก - บทที่ 54 เมืองเฉิงตู

ทางฝั่งหลี่ต้า ตอนนี้ภรรยาและลูกๆของเขาได้ตาม

มาถึงเมืองหลวงแล้ว ทำให้เขาเริ่มงานใหม่ของตัวเองได้

อย่างเต็มที่ งานภาคสนามจะมีเฟยหลงกับจางเหว่ยคอย

ดูแล ขณะที่งานด้านเอกสารและการหาข้อมูลทั่วไปเป็น

งานของหลี่ต้าและหลี่กังและอีกหนึ่งผู้ไม่ออกนามเป็นคน

หาข้อมูลในที่ลับเพื่อไม่ให้เป็นที่สนใจ

เนื่องจากตำแหน่งนี้เป็นตำแหน่งที่มีหน้าที่ตรวจสอบ

การทุจริต ดังนั้นสิทธิ์ในการเข้าถึงและตรวจสอบเอกสาร

รวมถึงสอบพยานจึงมีได้อย่างเต็มที่ แต่ก่อนจะทำสิ่งใดนั้น

ต้องผ่านการอนุมัติจากเสนาบดีกรมที่ตนเองต้องการ

ตรวจสอบเสียก่อน โดยปกติแล้วเสนาบดีกรมต่างๆ จะให้

ความร่วมมือเป็นอย่างดี เพราะการขัดขวางหรือสร้าง

ปัญหาอาจจะถูกเพ่งเล็งว่ามีการทุจริตหรือติดสินบน

กรมแรกที่กลุ่มของหลี่ต้าเริ่มตรวจสอบไม่ใช่กรม

โยธาแต่เป็นกรมคลังที่ดูแลด้านการเงิน เขาต้องการรู้ให้ได้

ก่อนว่าโครงการไหนที่เขาต้องตรวจสอบการทุจริต ขุนนาง

ที่ร่วมดำเนินการไม่ได้มีเพียงขุนนางผู้เป็นเป้าหมายเพียง

คนเดียว ยังมีขุนนางคนอื่นๆ ที่รับหน้าที่คอยประสานงาน

ตรวจสอบความเรียบร้อยอยู่ด้วย ซึ่งพวกเขาต้องหาให้ได้

ก่อนว่าคนไหนเข้าถึงได้ คนไหนเข้าถึงไม่ได้

“โอ้ ใต้เท้าหลี่มาเยือนถึงที่นี่ มีสิ่งใดให้รับใช้หรือ?”

ฝูเฟิ่งผู้ทำหน้าที่แทนขุนนางกรมคลังคนเก่าเป็นคน

ออกปากทักทายหลี่ต้าเป็นคนแรก ทำให้ขุนนางในกรม

คลังต่างรู้สึกสนใจและหันมามองทางหลี่ต้าเป็นสายตา

เดียวกัน บางคนเคยได้ยินแต่เรื่องราวของเขาแต่ไม่เคยเจอ

หน้า เมื่อได้เห็นในวันนี้ก็รู้สึกแปลกใจเป็นอย่างมาก เพราะ

ไม่คิดว่าคนได้รับตำแหน่งที่สำคัญจะอายุน้อยขนาดนี้

“เฮ้ ตำแหน่งนี้มันสำคัญมากไม่ใช่หรือ เหตุใดให้คน

หนุ่มขนาดนี้มาทำงานกัน”

“ใครว่าล่ะ มันก็แค่ตำแหน่งอุปโลกน์ขึ้นมาเท่า

นั้นเอง”

“เหตุใดเจ้าถึงว่าตำแหน่งนี้เป็นตำแหน่งอุปโลกน์กัน

ล่ะ”

“เจ้าลองคิดดู เจ้าอยู่ที่นี่มากี่ปี เคยตรวจสอบทุจริต

เจอเสียที่ไหน ข้าได้ยินมาว่าเพราะตอนนั้นไม่อยากให้

ฮ่องเต้เสียหน้าที่เลือกใต้เท้าหลี่ขึ้นมาก่อน เลยเสนอ

ตำแหน่งใหม่แบบนี้ขึ้นมาน่ะสิ”

ขุนนางในกรมคลังสองคนนั่งซุบซิบกันระหว่างที่ห

ลี่ต้าเดินเข้ามาด้านในพร้อมกับผู้ช่วยอย่างเฟยหลง ด้วย

ความสามารถของผู้ฝึกยุทธเฟยหลงสามารถได้ยินคำพูด

ของขุนนางที่กำลังพูดคุยกันได้อย่างชัดเจน แต่เขาทำเป็น

ไม่สนใจเสียงนกเสียงกา และเลือกที่จะจดจำหน้าตาของ

คนเหล่านั้นเอาไว้

“ข้าไม่กล้าใช้ใต้เท้าฝูหรอกขอรับ เพียงแต่ข้าต้องการ

มาขอดูสำเนาเอกสารบางอย่างเท่านั้น”

ฝูเฟิ่งหลี่ตามองอีกฝ่ายเล็กน้อย แม้เขาจะมาอยู่ที่

กรมนี้ได้ไม่นานแต่ก็พอรู้ธรรมเนียมของที่นี่อยู่บ้าง ดังนั้น

เขาจึงพาทั้งสองไปหาเสนาบดีฮั่น เสนาบดีกรมคลังคน

ปัจจุบันเสียก่อน

“เรียนท่านเสนาบดี ใต้เท้าหลี่มาขอพบขอรับ”

“เชิญๆ คนหนุ่มนี่ไฟแรงจริงๆ แค่ไม่กี่วันก็เริ่มงาน

เลยรึ”

ชายชราผมและเคลาขาวโพลน หน้าตาแลดูใจดีผู้

หนึ่งนั่งอยู่หลังโต๊ะที่มีหนังสือวางอยู่อย่างเป็นที่เป็นทาง มี

ป้ายกำกับแบ่งหมวดหมู่เอกสารบนโต๊ะอย่างชัดเจน ด้วย

ความที่เขาเป็นคนละเอียดและมีระเบียบไม่ต้องบอกก็รู้ว่า

เหตุใดเขาถึงได้ตำแหน่งเสนาบดีกรมคลังมาครอบครอง

หลังหลี่ต้าได้รับคำอนุญาตจากเสนาบดีกรมคลัง เขา

ก็ตามหาเอกสารการเงินเกี่ยวกับค่าใช้จ่ายการสร้างเขื่อน

และกำแพงเมืองเฉิงตูในทันที เมื่อพวกเขาดูข้อมูลและ

บันทึกเรื่องที่น่าสนใจเรียบร้อย ก็กล่าวอำลาเสนาบดีกรม

คลัง เพื่อนำข้อมูลให้เฟยหลงกับจางเหว่ยติดตัวไป

ตรวจสอบหน้างานที่เฉิงตู

เมืองเฉิงตูคือเมืองใหญ่เมืองหนึ่งที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจาก

เมืองหลวงมากนัก หากเดินทางด้วยการขี่ม้า จะใช้เวลา

เดินทางประมาณครึ่งวันเท่านั้น ดังนั้นครั้งนี้เป่าเปาจึง

ติดตามไปหาข้อมูลกับผู้ช่วยทั้งสองของพี่ชายด้วยอีกคน

“หนทางไม่ได้สะดวกสบายอย่างที่คิด แม่หนูเจ้าจะ

ไปด้วยจริงๆ หรือ”

จางเหว่ยเอ่ยถามขึ้นขณะกำลังเก็บสัมภาระผูกติด

กับม้าของเขา ม้าถูกเตรียมมาทั้งหมดสามตัวไม่ได้มีรถม้า

สำหรับขนของ พวกเขาจึงนำสิ่งของติดตัวไปได้ไม่มากนัก

“ท่านลืมแล้วหรือว่าข้าเคยลำบากมาก่อน”

จางเหว่ยที่ได้ยินเช่นนั้นก็ไม่ได้ขัดขวางเป่าเปาที่จะ

เดินทางไปด้วยกันอีก ตั้งแต่เขาทำงานร่วมกับตระกูลหลี่ ก็

รู้สึกได้ว่าคนในตระกูลแต่ละคนล้วนไม่ธรรมดา แม้จะไม่

เคยเห็นความสามารถของเด็กสาวคนนี้ แต่เชื่อได้ว่านาง

ย่อมไม่ธรรมดาเช่นกัน

หลังจากทั้งสามเตรียมตัวพร้อมแล้วก็กระโดดขึ้น

หลังม้าพร้อมออกเดินทาง ขณะนั้นเองเสียงบุรุษผู้หนึ่งก็ดัง

ขึ้นที่ด้านหลัง

“ช้าก่อน”

เมื่อหันไปทางต้นเสียงก็พบเข้ากับจิ้นอันที่กำลังควบ

ม้าเข้ามาใกล้ๆ

“พี่จิ้นอัน มาทำอะไรที่นี่หรือเจ้าคะ”

“ไม่ได้มาทำอะไรที่นี่ ข้าจะตามพวกเจ้าสามคนไป

ด้วยต่างหาก”

“ตามพวกเราไป? ท่านไม่ทำงานหรือ?”

“นี่ก็คืองานของข้าเหมือนกัน พอดีมีฎีการ้องเรียน

เรื่องเบี้ยรายเดือนขุนนางท้องถิ่นเมืองเฉิงตู ฮ่องเต้ให้ข้าไป

หาข้อมูลเรื่องนี้กลับมา พอรู้ว่าพวกเจ้ากำลังจะไปเมืองนั้น

เช่นกันก็เลยอยากขอร่วมเดินทางไปด้วย พวกเจ้าคงไม่มี

ปัญหาใช่หรือไม่”

กล่าวจบจิ้นอันก็ยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดี เมื่อคืนที่

เขารู้ข่าวว่าเป่าเปาจะออกเดินทางไปเมืองเฉิงตูกับเฟยหลง

และจางเหว่ย ทำให้เขารู้สึกเป็นห่วง ประจวบเหมาะกับที่มี

ฎีการ้องเรียนการทำงานบกพร่องต่อหน้าที่ในเมืองเฉิงตูอยู่

ในมือเขา ดังนั้นจึงตัดสินใจขอเข้าเฝ้าฮ่องเต้และขอออก

เดินทางครั้งนี้

ฮ่องเต้แม้จะอยู่แต่ในวังหลวง แต่หูตาก็มากมาย มี

หรือจะไม่รู้สาเหตุที่ใต้เท้าจิ้นผู้นี้อยากไปเฉิงตู เขาอนุญาต

ให้อีกฝ่ายสามารถเดินทางไปเฉิงตูได้ แต่มีข้อแลกเปลี่ยน

คือต้องสอดส่องการทำงานของผู้ช่วยหลี่ต้า และนำกลับมา

รายงานเขาทั้งหมด เพื่อวิเคราะห์ถึงความเหมาะสมกับ

ตำแหน่งที่ใช้ตรวจสอบการทุจริตหรือไม่

ทั้งสี่เดินทางรวดเดียวจนถึงเมืองเฉิงตู แม้ทุกคนจะ

อยากพักเพราะกังวลถึงร่างกายของเป่าเปา แต่นางก็

ยืนยันที่จะเดินทางต่อโดยไม่หยุดพัก ดังนั้นเมื่อพวกเขา

มาถึงเมืองเฉิงตูจึงรู้สึกหิวเป็นพิเศษ

เมืองเฉิงตูเป็นเมืองใหญ่ที่แทบจะเทียบเท่ากับเมือง

หลวง มีร้านค้า ร้านอาหาร และโรงเตี๊ยมตลอดสองข้าง

ทาง จิ้นอันคิดจะพาทั้งสามไปกินอาหารในร้านหรูหราแห่ง

นี้ แต่ถูกเป่าเปาคัดค้าน

“กินบะหมี่หมูแดงร้านนี้กันเถอะเจ้าค่ะ”

“เหตุใดไม่ไปกินห้องส่วนตัวที่ร้านในเมืองล่ะ?”

“หากเรากินข้าวในห้องส่วนตัว แล้วจะได้ยินเรื่องของ

ผู้อื่นได้อย่างไรกัน มาๆ นั่งกันเถอะ”

จิ้นอันมองไปที่เป่าเปาทีหนึ่งก่อนจะเลือกนั่งลงที่

เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม อีกสองคนเองก็เห็นด้วยกับคำพูดของเป่า

เปา ก็นั่งลงเช่นกัน”

“เถ้าแก่บะหมี่น้ำหมูแดง สี่ชาม”

“ได้ขอรับนายท่าน รอสักครู่นะขอรับ”

ร้านบะหมี่ร้านนี้ตั้งอยู่ใกล้ประตูเมือง ทำให้มีพื้น

ที่ตั้งร้านได้กว้างขวางกว่าตั้งกลางเมือง เพราะกลางเมืองมี

พื้นที่จำกัดใครๆ ต่างก็อยากจับจองพื้นที่เพื่อขายของ

ในร้านมีโต๊ะทั้งหมดห้าตัว นอกจากพวกเขาสี่คนแล้ว

ยังมีอีกโต๊ะที่นั่งอยู่ด้านขวา

“เฮ้ นี่เจ้ารู้หรือไม่ มีข่าววงในว่าจะมีการเปลี่ยนจ่าย

เบี้ยรายเดือนพวกเราจากเดือนละครั้งกลายเป็นเดือนละ

สองครั้งแทนนะ”

“โอ้ว แบบนี้ก็ดีน่ะสิเงินยิ่งไม่ค่อยจะพอใช้อยู่”

“มันจะดีจริงหรือ?”

“เหตุใดเจ้าถึงคิดว่าไม่ดีกันล่ะ เขาคิดมาเพื่อพวกเรา

มันจะไม่ดีได้อย่างไร ข้าว่าเจ้าคิดมากเกินไป”

“สงสัยข้าคิดมากไปเองจริงๆ ต่อไปพวกเราจะไม่มี

ปัญหาเงินไม่พอใช้แล้วสินะ ค่อยมีกำลังใจทำงานหน่อย”

บุรุษที่ดูเหมือนจะเป็นขุนนางท้องถิ่นสองคนนั่งคุย

กันขณะกำลังกินบะหมี่ เมื่อพวกเขากินเสร็จก็ลุกจากไป

ปล่อยให้พวกของเป่าเปามองตามหลังสองคนนั้นไปด้วย

ความแปลกใจ

จากที่จะได้เบี้ยรายเดือนมาไว้ในมือสิบส่วนตั้งแต่ต้น

กลายเป็นได้ห้าส่วนมาก่อน แล้วอีกห้าส่วนค่อยได้มาทีหลัง

มันจะช่วยให้เงินพอใช้ได้อย่างไร พวกเขาไม่เข้าใจความคิด

ในเรื่องนี้จริงๆ