หลี่เป่าน้องสาวคนเล็ก - บทที่ 53 จริงใจ
เป่าเปาตามพี่ชายสามไปเรื่อยๆ จนมาหยุดอยู่ที่จวน
อ๋องสาม แม้เวลาจะผ่านไปเป็นสิบปี แต่ถนนหนทางส่วน
ใหญ่ของเมืองหลวงไม่ค่อยมีอะไรเปลี่ยนแปลงนัก ทำให้
นางรู้สึกค่อนข้างชำนาญทางในเมืองหลวง โดยเฉพาะบน
หลังคา
“แม่นาง เจ้ากำลังจะทำอะไร!!”
เสียงดังขึ้นจากบนหลังคาด้านหน้า ทำให้นางฉีกยิ้ม
กว้างก่อนจะเอ่ยตอบไปว่า
“คนๆนั้นคือพี่ชายคนที่สามของข้าเอง ข้ามารอเก็บ
ซาก เอ๊ย รอพาพี่ชายกลับบ้าน หากเขากลับเองไม่ไหวเจ้า
ค่ะ”
องครักษ์ลับที่คอยเฝ้าระวังอยู่ด้านบนจวน มอง
หน้าหลี่ซานพี่ชายสามทีหนึ่ง ก่อนจะหันมองหน้าหญิงสาว
พบว่าทั้งสองมีหน้าตาละม้ายคล้ายกันก็ค่อนข้างเชื่อคำพูด
ของนาง แต่เขาก็ยังมีสิ่งค้างคาใจจึงเอ่ยถามอีกว่า
“แล้วคนผู้นั้นมากับเจ้าหรือไม่?”
เป่าเปาที่ได้ยินก็รู้สึกงุนงง จึงหันไปมองด้านหลัง พบ
กับจิ้นอันที่กำลังส่งยิ้มมาให้นาง
“ศิษย์พี่ นี่ท่านมาได้อย่างไร??”
“ข้าเห็นเจ้ากำลังวิ่งเล่นอยู่บนนี้ก็เลยตามมา”
เพราะนางมัวแต่สนใจพี่ชายที่อยู่ด้านล่างจึงไม่ได้
สนใจจิ้นอันที่แอบตามมา เป่าเปาได้แต่เหลือบมองจิ้นอันที
หนึ่งก่อนจะหันไปตอบองครักษ์ผู้นั้นว่า
“เขามากับข้าเองเจ้าค่ะ”
“งั้นพวกเจ้าช่วยอยู่ห่างๆ อย่างสงบด้วย หากเห็นว่า
พวกเจ้าประสงค์ร้ายหรือมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝง ข้าไม่
ปล่อยพวกเจ้าไว้แน่”
กล่าวจบองครักษ์ผู้นั้นก็หายตัวไปทันที โดยปล่อยให้
เป่าเปากับจิ้นอันยังคงยืนอยู่บนหลังคา จากความรู้สึกของ
เป่าเปา นางกล้าบอกได้เลยว่าคนผู้นั้นมีฝีมือมาก ทำให้
นางไม่กล้ายั่วโมโหเขา
นางเลือกที่จะนั่งดูพี่ชายแสดงความสามารถให้
พ่อตาให้อนาคตได้เห็นอยู่ห่างๆ
“อะเม็ดแตง จะได้มีอะไรทำระหว่างชมดูเรื่องสนุก”
“ศิษย์พี่ ท่านนี่ช่างรู้ใจข้าจริงๆ”
กล่าวจบนางก็รับเม็ดแตงจากจิ้นอันมาแทะอยู่บน
หลังคา ในขณะที่พี่ชายคนที่สามกำลังเหงื่อแตกพลั่กอยู่
เต็มหลัง
หลี่ซานพี่ชายคนที่สามถูกพามารออยู่ในสวนที่จวน
อ๋องสาม แม้สวนแห่งนี้จะงดงามราวกับสรวงสวรรค์ แต่หลี่
ซานของเรากลับไม่รู้สึกถึงความสวยงามแต่อย่างใด ในใจมี
เพียงวิธีคิดหาทางรอด
ตั้งแต่ที่เขารู้ว่าตัวเองไปเกี้ยวบุตรสาวของอ๋องสามผู้
ขึ้นชื่อเรื่องความโหด เขาก็พยายามคิดหาทางออกให้ตัวเอง
ภรรยาก็อยากมี ชีวิตก็อยากรอด จะทำอย่างไรดีล่ะ
ยังไม่ทันที่จะคิดออกก็ถูกเชิญมาสนทนาเสียก่อน ทำ
อย่างไรดี ทำอย่างไรดี นี่คือเสียงในหัวของหลี่ซาน ณ
ตอนนี้
“เจ้าเองหรือที่มีนามว่าหลี่ซาน!!”
เสียงทรงพลังดังขึ้นมาจากด้านหลัง ส่งผลให้หลี่ซาน
ถึงกับสะดุ้งตกใจ เมื่อมองไปทางต้นเสียงก็พบเข้ากับบุรุษ
รูปร่างสูงใหญ่ ร่างกายกำยำ ใบหน้าคมสันดุดันน่าเกรง
ขาม ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าบุคคลผู้นี้ต้องเป็นอนาคตพ่อตาของ
เขาอย่างแน่นอน หลี่ซานรวบรวมความกล้าทั้งหมดเอ่ย
ออกไปว่า
“ข้าน้อยคือหลี่ซาน ต้องการสมัครเป็นลูกเขยของ
ท่านอ๋องขอรับ”
อ๋องสามที่ได้ยินคำพูดของหลี่ซานถึงกับชะงัก
เล็กน้อย ดวงตาจ้องมองไปที่หลี่ซานอย่างน่ากลัว
“บุตรสาวข้าคือกุลสตรีที่ดีพร้อม คิดว่าตัวเองมีอะไร
ดี ถึงกล้ามาเกี้ยวพาราสีบุตรสาวข้า!!”
เสียงตวาดราวกับกำลังโกรธทำเอาหลี่ซานสะดุ้งอีก
ครั้ง เขาพยายามคิดถึงคำพูดของน้องสาวคนเล็กที่ว่า หาก
มัวแต่อายก็จะอด ดังนั้นเขายอมเป็นคนหน้าด้านที่จะได้
ดีกว่าคนอายที่ต้องอด
“ข้าน้อยมีหน้าตาดีขอรับ”
คำตอบของหลี่ซานทำเอาอ๋องสามถึงกับคิ้วกระตุก
หากเจ้าหนุ่มผู้นี้ตอบว่าตัวเองนิสัยดี เขาก็จะสวนกลับไปว่า
มีอะไรมายืนยันว่าดี หากบอกว่าตัวเองร่ำรวย เขาก็จะตอบ
กลับไปว่าจวนอ๋องก็ไม่น่ามีทรัพย์สินน้อยกว่า แต่เจ้านี่กลับ
ตอบว่าหน้าตามันดี แล้วเขาจะตอบกลับว่าอย่างไร?
หลังจากครุ่นคิดอยู่นานจนหัวคิ้วแทบชนกัน เสียง
บุตรสาวของเขาก็ดังขึ้น
“ท่านพ่อ นี่ท่านไปจับตัวคนผู้นี้มาทำไมกันเจ้าคะ”
“ใครว่าข้าจับมา ข้าแค่เชิญเขามาเสวนาด้วยเท่านั้น
จริงหรือไม่?”
“จ…จริงขอรับ”
เลี่ยงหรูมองไปทางบิดาของเขาทีหนึ่งอย่างไม่อยาก
เชื่อ แล้วเอ่ยขึ้นว่า
“เช่นนั้นพวกท่านกำลังสนทนาสิ่งใดกัน”
อ๋องสามกำลังคิดหาคำตอบดีๆ ที่จะนำมาตอบ
บุตรสาว แต่ถูกหลี่ซานผู้ชาญฉลาดเอ่ยขึ้นก่อนว่า
“ท่านอ๋องสามบอกข้าว่าคุณหนูเป็นสตรีที่ดีพร้อม ข้า
ต้องแสดงความจริงใจให้ท่านเห็นมากๆ หน่อยน่ะสิ”
“เอ๊ะนี่เจ้า…”
“หรือท่านอ๋องสามพูดสิ่งอื่นใดอีกขอรับ”
อ๋องสามถึงกับพูดอะไรไม่ออก เลี่ยงหรูที่เห็นบิดา
ของตัวเองจนมุมเป็นครั้งแรกก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา
ตอนแรกนางไม่ได้สนใจบุรุษผู้นี้มากนัก ในเมืองหลวงมี
บุรุษหน้าตาดีตั้งมากมาย แต่บุรุษที่กล้าหาญชาญชัยต่อกร
กับบิดาคงมีไม่มากนัก
“เช่นนั้นเพื่อแสดงความจริงใจ ท่านก็ช่วยแวะมาคุย
เป็นเพื่อนท่านพ่อบ่อยๆ หน่อยก็แล้วกัน”
“ห๊ะ!!”
“ใช่ๆ ลูกข้าพูดถูก เจ้าต้องแสดงความจริงใจให้ข้า
เห็นเสียก่อน!!”
หลี่ซานที่ได้ยินเช่นนั้นถึงกับเหงื่อตกอีกครั้ง เขา
อยากได้ลูกเสือไม่ได้อยากได้พ่อเสือเสียหน่อย เหตุใดต้อง
แวะเวียนมาคุยกับพ่อของสตรีที่หมายปองบ่อยๆ กันล่ะ
เนี่ย
อ๋องสามที่เหมือนจะรู้ความในใจของชายหนุ่มก็ยิ้ม
มุมปาก ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า
“หากเจ้าไม่อยากมาก็ไม่ต้องฝืน ข้าไม่ว่าอะไรเจ้า
หรอก”
“ใครบอกว่าข้าไม่อยากมาเล่าขอรับข้าเพียงกำลังคิด
ว่าจะนำอะไรมาฝากดีเท่านั้นเอง”
“เฮอะ ให้มันจริงเถอะ กลัวแต่จะไม่กล้ามาเสีย
มากกว่า”
“ข้าจะมาทุกวันจนท่านต้องทนเห็นหน้าข้าไม่ไหวเลย
ขอรับ คอยดู”
“นี่เจ้า..”
“คิกๆๆ”
รอยยิ้มอันงดงามและเสียงหัวเราะอันไพเราะของ
เลี่ยงหรู ทำให้หลี่ซานถึงกับมองอย่างตกตะลึง นี่แหละคือ
สตรีที่เขาฝันใฝ่ อ๋องสามได้แต่มองหลี่ซานจนตัวแทบพรุน
แต่อีกฝ่ายไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้าน เอาแต่มองสตรีที่หมาย
ปองจนน้ำลายแทบหกลงมา
“อ้าวเป่าเปา เจ้าจะไปแล้วหรือ พี่ชายเจ้ายังไม่
ออกมาเลย”
“พี่ชายข้าเก่งกาจขนาดนี้ ไม่ต้องมีข้าอยู่เขาก็กลับ
บ้านได้อย่างปลอดภัยแล้ว ข้าขอตัวกลับไปโรงน้ำชาก่อน
ล่ะ”
กล่าวจบเป่าเปาก็ลุกขึ้นยืน หันหลังกลับหมายจะ
จากไป แต่ถูกจิ้นอันเอ่ยรั้งเอาไว้
“ช้าก่อน”
“มีอะไรหรือเจ้าคะ”
“แล้วหากข้าอยากแสดงความจริงใจกับเจ้า ข้าต้อง
ทำอย่างไร?”
“ท่านคงต้องผ่าน ท่านพ่อ ท่านอา และพี่ๆ ของข้า
มาก่อนนะ ขอบคุณสำหรับเม็ดแตงนะเจ้าคะ”
หลังพูดจบเป่าเปาก็รีบจากไปด้วยความเขินอาย
เล็กน้อย แม้จะรู้อยู่แล้วว่าเขามีใจให้นาง แต่ก็อดไม่ได้ที่จะ
รู้สึกเขินอายอยู่ดี
จิ้นอันมองเป่าเปาจากไปด้วยหัวใจพองโต คำพูด
ของนางในวันนี้ดูเหมือนนางเองก็มีใจให้เขาอยู่เหมือนกัน
ดังนั้นเย็นวันนี้เขาจึงกลับบ้านไปด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม
ตลอดเวลาจนคนที่บ้านอดสงสัยไม่ได้ว่า
“วันนี้หลานชายของท่านไปทำอะไรมา ยิ้มไม่หุบเลย
ตั้งแต่กลับมาถึง”
“ถ้าเจ้าอยากให้ข้ารู้ ก็ต้องยอมให้ข้าออกไป
เดินตลาดบ้างสิ”
“ข้าห้ามท่านตอนไหนกัน??”
“ไม่ห้ามก็เหมือนห้าม เจ้าเล่นหักเบี้ยรายเดือนข้า
ตลอดเดือนเช่นนี้ข้าจะออกไปข้างนอกได้อย่างไรกัน”
“แล้วปกติท่านออกไปซื้อขนมได้อย่างไร?”
“…”
“นี่ท่านยังไม่ตอบข้าเลย!!”
“ช่างเถอะข้าไม่อยากคุยกับเจ้าแล้ว”
กล่าวจบจิ้นฝูก็รีบวิ่งไปคุยกับหลานชายเพื่อเบี่ยง
ประเด็นทันที ใครจะไปบอกว่าแอบหยิบจากเจ้ามานั่น
แหละ หุหุ
Comments for chapter "บทที่ 53 จริงใจ"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
