หลี่เป่าน้องสาวคนเล็ก - บทที่ 51 ผู้ช่วยคนที่สาม

หลังจากใช้เวลาเดินทางกว่าห้าวัน ตอนนี้พวกของ

เป่าเปาก็มาถึงเมืองหลวงเป็นที่เรียบร้อย

เมื่อจากหลี่ต้าเข้ารับตำแหน่งใหม่เขาก็ได้รับจวน

ประจำตำแหน่งมาด้วยหนึ่งหลัง ซึ่งเป็นจวนที่มีพื้นที่

พอเหมาะกับครอบครัวขนาดกลาง มีสวนกว้างอยู่ด้านหน้า

มีห้องโถง ห้องรับแขก ห้องครัว ห้องนอน และห้องบ่าวรับ

ใช้ครบครัน

ตำแหน่งที่หลี่ต้าพี่ชายคนโตได้รับมานั้นเป็น

ตำแหน่งที่แต่งตั้งขึ้นมาใหม่โดยฮ่องเต้ปกติการตรวจสอบ

เรื่องต่างๆ จะเป็นหน้าที่ของกรมยุติธรรมที่มีหน้าที่

ตรวจสอบตามคำร้องจากฎีกา แต่หน้าที่ของหลี่ต้านั้น

แตกต่างออกไป

เขาทำงานในเชิงรุกไม่ใช่งานเชิงรับแบบกรมยุติธรรม

ตำแหน่งนี้จะว่าดีก็ดี จะว่าไม่ดีก็ได้ เพราะการหาคนทุจริต

โดยไม่ได้มีเรื่องร้องเรียนหรือมูลเหตุมาก่อนนั้น มีโอกาสที่

เขาจะผิดใจกับคนที่ถูกตรวจสอบ

ในทางกลับกันหากเขาไม่มีผลงานอะไรเลย จะ

กลายเป็นคนที่ถูกเพ่งเล็งแทน ดังนั้นการจะอยู่ตำแหน่งผู้

ตรวจสอบทุจริตได้อย่างมั่นคง ต้องมีผลงานและไม่เป็น

ปฏิปักษ์ต่อขุนนางคนอื่นอีกด้วย

เมื่อมาถึงจวนหลังใหม่ทั้งสี่คนได้พากันเดินสำรวจไป

รอบๆ แต่ที่ดูตื่นเต้นที่สุดเห็นจะเป็นเจ้าหนิวหนิว สุนัขตัว

น้อยของเป่าเปาก่อนหน้านี้มันเองถูกอาจารย์ฮุ่ยพาไปอยู่

ด้วย ก่อนจะพบกับหลี่เอ้อพี่ชายคนรองที่กลับมาจาก

ทำงานในเหมือง

หลังจากนั้นหลี่เอ้อก็เป็นคนเลี้ยงหนิวหนิวในค่าย

ทหาร จนมันกลายเป็นสุนัขที่มีความสามารถไม่น้อยเลยตัว

หนึ่ง ครั้งนี้หลี่เอ้อไม่ได้มาเมืองหลวงด้วย เขาจึงส่งเจ้าห

นิวหนิวผู้มีความสามารถตัวนี้มาเป็นตัวแทน

ตลอดเวลาที่อยู่ค่ายทหาร แม้จะไม่ลำบากแต่ก็ไม่ได้

สุขสบาย เมื่อได้มาวิ่งเล่นในสวนสวยๆ อย่างจวนแห่งนี้อีก

ครั้ง ก็ทำให้มันมีความสุขและตื่นเต้นมากกว่าใครทั้งหมด

ส่วนจางเหว่ยอดีตเจ้าเมืองทังโจวไม่ได้อาศัยอยู่ที่

จวนแห่งนี้ เขาเลือกที่จะไปพักในบ้านที่ทางการจัดให้ใกล้ๆ

จวนหลังนี้แทน

เมื่อต่างคนต่างจับจองห้องพักกันเรียบร้อย แขกคน

แรกก็มาเยือนทันที หลี่ต้าที่เห็นแขกผู้มาเยือนก็มองไปทาง

น้องสาวทีหนึ่ง ก่อนจะปั้นยิ้มเดิมออกไปต้อนรับ

“คุณชายจิ้น ไม่ทราบลมอะไรหอบท่านมาที่หน้าบ้าน

ข้าหรือขอรับ”

“ลมคิดถึง เอ๊ย ลมเป็นห่วงน่ะขอรับ กลัวพวกท่าน

ยังขาดเหลืออะไร ข้าจะได้ช่วยดูแลเมืองหลวงมีที่ท่องเที่ยว

พักผ่อนกับร้านอาหารมากมาย หากไม่รังเกียจข้าสามารถ

พาพวกท่านไปเที่ยวรอบๆ ได้นะขอรับ”

จิ้นอันเดินเข้ามาส่งรอยยิ้มกว้างไปให้แต่ละคนที่อยู่

ในบ้าน หลี่ต้าพี่ชายคนโตกับหลี่กังผู้เป็นอาที่รู้สึกอคติกับ

คนตรงหน้า มีเพียงหลี่ซานพี่ชายคนที่สามที่เปิดทางให้จิ้น

อันเกี้ยวน้องสาวตัวเองตั้งแต่สิบปีก่อน เพราะจิ้นอันคือ

นายทุนที่ทำให้เขามีกิจการใหญ่โตจนถึงทุกวันนี้

“อย่าบอกนะว่าท่านผันตัว จะมาสมัครเป็นพ่อบ้าน

จวนข้า ข้าคงรับไม่ไหวหรอก ว่าแต่คุณชายจิ้น รู้สึกว่าจมูก

เอ๊ย ข่าวของท่านไวจริงๆ นะขอรับ พวกข้ามาถึงจวนยังไม่

ถึงหนึ่งเค่อก็รู้เสียแล้ว”

“เพราะเรื่องของพวกท่านเป็นเรื่องสำคัญเสมอขอรับ

หากข้ามาช้าจะหาว่าข้าไม่ใส่ใจเอาได้”

เป่าเปาที่ได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะออกมาทีหนึ่ง จิ้น

อันมีอายุมากกว่านางหกปี จริงๆ แล้วบุรุษจากตระกูลใหญ่

อย่างเขาไม่น่าครองตัวเป็นโสดได้จนถึงตอนนี้ ยิ่งเป็น

บุตรชายคนเดียวยิ่งแทบจะเป็นไปยาก ไม่อยากคิดเข้าข้าง

ตัวเองหรอกนะ อาจเป็นเพราะความสวยของข้าที่ทำให้เขา

รอคอยอยู่ก็เป็นได้

หลี่ต้าพี่ชายคนโตที่ได้ยินเช่นนั้นก็กัดฟัน ก่อนจะ

เชิญจิ้นอันเข้ามาในบ้าน เมื่อเหลือบไปด้านนอกก็พบว่า

ไม่ได้มีเพียงจิ้นอัน แต่มีบุรุษวัยกลางคนกับบุรุษหน้าหยก

อีกคนหนึ่งยืนรออยู่ ดังนั้นเขาจึงเชิญทั้งสามเข้ามาด้านใน

พร้อมกัน

“ต้องขออภัยที่มารบกวน ข้าคือจิ้น… เสนาบดีกรมวัง

วันนี้มีเรื่องอยากรบกวนใต้เท้าหลี่เสียหน่อย”

นี่คือบิดาของจิ้นอันงั้นหรือ? หลี่ต้าพี่ชายคนโตกับห

ลี่กังผู้เป็นอาที่ได้ยินคำแนะนำตัวก็รู้สึกตื่นตัวเล็กน้อย

ไม่ใช่เจ้าหนุ่มนั่นชักชวนให้บิดาของเขามาขอเป่าเปาหรอก

นะ ไม่ได้การเสียแล้ว หลี่ต้าจึงเอ่ยขึ้นว่า

“พวกท่านคิดดีแล้วหรือ รออีกสักสองสามปีจะ

ดีกว่า”

เสนาบดีจิ้นรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่อีกฝ่ายสามารถ

รับรู้จุดประสงค์ของเขาได้โดยไม่ได้ต้องเอ่ย มิน่าเล่าฮ่องเต้

ถึงกับยอมตั้งตำแหน่งใหม่นี้ขึ้นเพื่อเด็กหนุ่มตระกูลหลี่

ดังนั้นเขาจึงตอบกลับไปอย่างไม่อ้อมค้อมว่า

“เรื่องนี้คงรอไม่ได้ ใต้เท้าหลี่ ขอให้ช่วยพิจารณาด้วย

เถอะ”

ตอนแรกคิดว่าจะคุยได้ไม่ยากเพราะบุตรชายของ

ตัวเองก็รู้จักกับตระกูลหลี่อยู่แล้ว ที่ไหนได้กลับต้องรออีก

สองสามปี

“ข้าว่าพวกเขายังเด็กเกินไป รออีกสักหน่อยเถอะ

ขอรับ”

“ปีนี้เขาก็อายุยี่สิบปีแล้ว อายุยี่สิบสามารถช่วยงาน

ได้มากมาย ท่านช่วยพิจารณาอีกทีเถอะ”

หลี่ต้าขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาพูดขนาดนี้แล้วยังจะเอา

ให้ได้อีกหรือ ไม่มีทางหรอก น้องสาวคนเล็กเพิ่งอายุสิบห้า

เองนะ

“ไม่ว่าอย่างไรข้าก็ไม่ยอมเด็ดขาด พวกท่านกลับไป

เถอะขอรับ”

เสนาบดีจิ้นรู้สึกงุนงงกับคำพูดของหลี่ต้า เขาเพียง

ต้องการให้หลี่ต้าช่วยรับเฟยหลงเป็นผู้ช่วยไว้คนหนึ่ง เหตุ

ใดต้องยืนกรานปฏิเสธขนาดนี้

งานผู้ช่วยหลี่ต้าแม้จะไม่ใช่งานที่ต้องลงพื้นที่โดยตรง

แต่ตำแหน่งผู้ช่วยตรวจสอบการทุจริตนี้สามารถสร้าง

ผลงานที่จะต่อยอดไปในทิศทางที่เฟยหลงต้องการได้ เมื่อ

พูดคุยธรรมดาไม่รู้เรื่องคงต้องยื่นขอเสนอเพิ่มเติมเสียแล้ว

“เช่นนั้นท่านมีข้อเสนออะไรหรือไม่ถึงจะรับคนของ

ข้า”

“บ้านข้าไม่ขาดแคลนสิ่งใดขอรับ ขอท่านอย่าบีบ

บังคับพวกเราเลย น้องสาวข้าเพิ่งอายุสิบห้าปี ท่านจะ

พรากนางจากครอบครัวได้ลงคอเชียวหรือขอรับ”

“…?? ข้าแค่อยากขอให้ท่านช่วยรับเฟยหลงเป็น

ผู้ช่วยของท่านสักคนน้องสาวของท่านเกี่ยวอะไรกัน หรือ

น้องสาวท่านก็เป็นหนึ่งในผู้ช่วย??”

“…”

หลี่ต้าที่ได้ยินจุดประสงค์ของอีกฝ่ายอย่าง

ตรงไปตรงมาก็รู้แล้วว่าตัวเองเข้าใจผิด เขาจึงเสียงอ่อนลง

แล้วถามรายละเอียดเกี่ยวกับเฟยหลง

เมื่อได้คุยกันจึงได้รู้ว่าเฟยหลงคือเด็กชายที่อาศัยอยู่

กับอาจารย์ฮุ่ยเมื่อสิบปีก่อน ทั้งยังเคยมาร่วมงานแต่งของ

เขาตอนนั้นอีกด้วย

หลังจากพูดคุยกันพักหนึ่งเมื่อมองไปที่เป่าเปา

น้องสาวคนเล็ก และเห็นท่าทางของนางไม่ได้คัดค้านการ

รับเฟยหลงมาเป็นผู้ช่วย หลี่ต้าจึงตกลงรับเฟยหลงเป็น

หนึ่งในผู้ช่วยของเขา เพราะเฟยหลงมีความสามารถในการ

ต่อสู้และรู้เรื่องราวการร้องเรียนต่างๆจากฎีกาที่เป็น

แหล่งข้อมูลที่น่าเชื่อถือมาจำนวนมากทั้งยังมีเสนาบดีจิ้น

เป็นผู้คอยให้การสนับสนุน

แม้เสนาบดีจิ้นจะงุนงงอยู่บ้างว่าเหตุใดจากที่ปฏิเสธ

เสียงแข็งถึงยอมรับเป็นผู้ช่วยอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย แต่เอา

เถอะ เมื่อบรรลุจุดประสงค์ เขาก็ไม่ได้คิดมาก

หลังจากคุยกันพักหนึ่งเขาก็ขอตัวกลับจวน โดยลาก

จิ้นอันกลับไปพร้อมกัน โดยที่อีกฝ่ายไม่เต็มใจนัก แต่

เพราะอยากให้ตระกูลหลี่ได้พักผ่อนจึงยอมกลับไปก่อน

เป่าเปากลั้นหัวเราะอยู่ด้านหลังพี่ชาย จริงๆ นางพอ

รู้จุดประสงค์ของเสนาบดีจิ้น และก็รู้สิ่งที่พี่ชายตัวเองคิด

แต่นางไม่ได้เอ่ยเตือนพี่ชาย

“พี่ใหญ่ ตอนนี้เราอยู่เมืองหลวง ไม่ใช่ที่เมืองทังโจ

วอีกแล้วนะเจ้าค่ะ”

“พี่รู้แล้ว”

หลี่ต้าที่ยังรู้สึกอายเล็กน้อยที่เข้าใจผิดว่าเสนาบดีจิ้น

จะมาขอน้องสาว เมื่อรู้ว่าเป่าเปาเข้าใจความคิดของเขาก็

ยิ่งอายหนักขึ้นกว่าเดิม เขาพยักหน้า ฟังคำของน้องสาวคน

เล็ก ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

“ว่าแต่เจ้าสามหายไปไหนแล้วล่ะ?”

“พี่สามน่าจะออกไปดูลาดเลาหน้าจวนอ๋องสามมั้ง

เจ้าคะ อีกไม่เกินหนึ่งเค่อคงกลับมา”

“เหตุใดถึงเร็วเช่นนั้นล่ะ จวนอ๋องสามอยู่ใกล้ๆ จวน

นี้หรือ?”

“ไม่ใช่หรอกเจ้าค่ะ เพียงแต่…”

ยังไม่ทันที่เป่าเปาจะพูดจบ เสียงของหลี่ซานพี่ชาย

สามก็ดังขึ้นที่หน้าจวน

“คิดว่าจะเอาชีวิตไม่รอดเสียแล้ว”

“เจ้าถูกอ๋องสามทำร้ายมารึ!!”

“ใช่ที่ไหนล่ะพี่ใหญ่ ข้าลืมไปว่าตัวเองไม่รู้ทาง เกือบ

กลับจวนแห่งนี้ไม่ถูกแล้ว”

“มาเดี๋ยวข้าพาไป”

“ไม่ไปแล้ว ข้าขอเตรียมใจใหม่ก่อน”

“…”

โถ่วว นึกว่าจะแน่