หย่ารักประธานฉี - บทที่ 187 ยาที่ทำให้เกิดภาพหลอน

บทที่ 187 ยาที่ทำให้เกิดภาพหลอน

“ฉันเห็นว่านายคงอยากให้เธอด่านายมากเลย” ฉีส่าวฉิงดึงเก้าอี้มานั่งอย่างไม่ใส่ใจ เสียงดนตรีที่ดังอึกทึกทำให้ดวงตาของเขาฉายแววรำคาญ “ยังยืนเหม่ออยู่ทำไม ไม่อยากได้ยอดขายแล้วเหรอ?”

“อยากสิ! แน่นอน!”

เฉิงสือโบกมือเรียกพนักงานเสิร์ฟด้วยท่าทางเร่งรีบ ไม่นานไวน์แดงราคาแพงที่คนธรรมดาดื่มไม่ไหวก็ถูกนำมาเสิร์ฟ

“มา ฉันรินให้นาย นายกำลังจะเป็นพ่อคนอีกแล้ว ควรฉลอง ตอนนี้ฉันแค่นึกภาพนายอุ้มลูกคนหนึ่ง จูงมืออีกคน แล้วแบกอีกคนไว้บนคอ ก็อิจฉาจนนอนไม่หลับทั้งคืน นายบอกสิว่าทำไมฉันถึงไม่มีโชคดีแบบนี้บ้าง”

พอพูดจาไม่ตรงใจออกมา ฉีส่าวฉิงก็เตะขาเขาอย่างแรง แต่เฉิงสือก็หลบทันเพราะเตรียมตัวไว้แล้ว

“เพราะนาย ฉันถึงโดนด่าทุกวัน ตอนนี้อิจฉาแสดงความยินดีกับนายยังโดนเตะ หัวใจนายไม่รู้สึกเจ็บปวดบ้างเลยเหรอ”

เฉิงสือพูดล้อเล่น แต่สีหน้าของฉีส่าวฉิงกลับไม่ดีขึ้นเลย เขาดื่มไวน์ในแก้วหมดไปหลายแก้ว ผ่านไปสักพัก ริมฝีปากบาง ๆ ก็เอ่ยขึ้นพร้อมกลิ่นไวน์ “เด็กคนนั้นคงไม่ใช่ลูกฉัน”

“……”

“อะไรคือคงไม่ใช่ลูกนาย? นายบอกฉันก่อนได้ไหมว่านายนอนกับเซี่ยงหว่านหรือเปล่า?”

ถ้านอนด้วยกัน เด็กคนนั้นก็คงหนีไม่พ้นเป็นลูกเขา แต่ถ้าไม่ได้นอนด้วยกัน ต่อให้เซี่ยงหว่านอยากโกหกแค่ไหน ก็คงไม่สามารถทำให้เกิดเด็กขึ้นมาได้

เฉิงสือก็เคยผ่านเรื่องใหญ่ ๆ มาแล้ว ดวงตาของเขาเป็นประกายขึ้นมาทันที “นอกจาก… นอกจากว่านายโดนวางยา แล้วตัวเองก็ไม่แน่ใจ”

สีหน้าตกใจและล้อเลียนของเขาทำให้ฉีส่าวฉิงหน้าบึ้งทันที ซึ่งก็เท่ากับเป็นการตอบคำถาม

“ไม่จริงใช่ไหม นายโดนหลอกจริง ๆ เหรอ? ดูเหมือนฉันจะประเมินเซี่ยงหว่านต่ำเกินไป”

เฉิงสือเบ้ปาก ถ้าฉีส่าวฉิงเป็นคนที่โดนคนอื่นวางยาง่าย ๆ เขาคงมีลูกนอนเรียงรายรอบถนนกลางเมืองได้เป็นวงกลมแล้ว

ยิ่งคิดก็ยิ่งสนใจรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้ เขานั่งอยู่ข้าง ๆ อย่างไม่กลัวตาย พูดอย่างล้อเลียนว่า “เล่ารายละเอียดให้ฟังหน่อยสิว่านายโดนหลอกยังไง?”

“นายยังอยากให้ผับหงเหยียนเปิดต่อไปไหม!”

ฉีส่าวฉิงจ้องเขาด้วยสายตาอาฆาต คำขู่ที่ไม่เหมือนกำลังล้อเล่นทำให้เฉิงสือปิดปากทันที

“ฉันก็แค่อยากรู้ แล้วทำไมนายถึงบอกว่าเด็กคนนั้นคงไม่ใช่ลูกนายล่ะ?”

ฉีส่าวฉิงจ้องเขาด้วยสายตาอาฆาตอีกครั้ง “นายคิดว่ายังไงล่ะ!”

“ใช่แล้ว!” เฉิงสือเข้าใจในทันที ผู้ชายน่ะ แม้จะเมามาก ก็ยังรู้สึกได้ว่าร่างกายถูกลักหลับหรือไม่

แต่ส่าวฉิงอัดอั้นมานานหลายปี พละกำลังคงจะแข็งแกร่งราวกับกินยาบำรุงมา รู้สึกว่าอาจจะเกิดความผิดพลาดได้

ราวกับมองทะลุความคิดในหัวของเฉิงสือ ฉีส่าวฉิงกระแอมเบา ๆ สีหน้าเคร่งขรึม “ยังมีอีกเหตุผลหนึ่ง ยาที่เซี่ยงหว่านให้ฉันกินมีฤทธิ์ทำให้เกิดภาพหลอน”

ยาปลุกเซ็กส์ทั่วไปอาจหาได้จากร้านขายยาที่ไม่ค่อยถูกกฎหมาย แต่ยาที่ทำให้เกิดภาพหลอนไม่ใช่สิ่งที่จะหาได้ทั่วไป แม้แต่ในโรงพยาบาลก็มีกฎระเบียบเข้มงวด ด้วยความสามารถของเซี่ยงหว่าน เธอไม่น่าจะหามาได้

นึกถึงวิธีการของเซี่ยงหว่าน สีหน้าของฉีส่าวฉิงก็ยิ่งดูไม่ดี แม้ในไวน์จะมียาที่ทำให้เกิดภาพหลอน ก็ไม่น่าจะทำให้เขาทนไม่ไหวเร็วขนาดนั้น สิ่งที่ทำให้เขาเกิดภาพหลอนจริง ๆ คือกลิ่นน้ำหอมที่เซี่ยงหว่านตั้งใจแต้มไว้

กลิ่นอ่อน ๆ แต่ล่องลอยอยู่ในใจเขาทั้งวันทั้งคืน ซึมซาบเข้าไปในทุกรูขุมขนทุกเซลล์ในร่างกาย

นั่นคือกลิ่นของลู่จั่นเหยียน

นึกถึงสีหน้าของลู่จั่นเหยียนที่หน้าประตูโรงพยาบาลวันนี้ ก็รู้สึกเจ็บปวดในใจ

ห้าปีก่อนเขาทำร้ายเธอ ในที่สุดก็หวังว่าจะได้เห็นเธออีกครั้ง คิดว่าจะใช้เวลาที่เหลือไถ่โทษ แต่ไม่คิดว่าเขาจะทำร้ายเธออีกครั้ง

ความคิดของเฉิงสือกับฉีส่าวฉิงไม่ได้อยู่บนเส้นทางเดียวกันเลย “ยาที่ทำให้เกิดภาพหลอน? ดังนั้นนายถึงได้นอนกับเธอโดยคิดว่าเป็นลู่จั่นเหยียนงั้นเหรอ?”

เขาก็ว่าแล้ว ฉีส่าวฉิงไม่น่าจะเป็นคนที่แค่โดนยาปลุกเซ็กส์ธรรมดา ๆ แล้วจะทนไม่ได้

“ถ้าลู่จั่นเหยียนรู้ว่านายคิดว่าเซี่ยงหว่านเป็นเธอ คงจะ…โกรธน้อยลงบ้าง บทลงโทษนายอาจจะเปลี่ยนจากการประหารอย่างทรมานเป็นการฆ่าในทีเดียว แต่ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร ตอนนี้เซี่ยงหว่านท้อง ไม่ว่านายจะนอนหรือไม่นอนกับเธอก็ถือว่าเป็นการทรยศ”

“……” ฉีส่าวฉิงรู้สึกว่าไม่มีอะไรจะพูด

“เดี๋ยวก่อน นายบอกว่ายามีฤทธิ์ที่ทำให้เกิดภาพหลอน นาย…นายคิดว่าเซี่ยงหว่านมีผู้สมรู้ร่วมคิดด้วยงั้นเหรอ?”

เฉิงสือตาโต เขาทำงานในวงการบันเทิง รู้ดีว่าสิ่งต้องห้ามพวกนี้หายากแค่ไหน

ช่วงก่อนหน้านี้ เซี่ยงหว่านกลายเป็นเป้าสายตาของทุกคน คงไม่สามารถหาของพวกนี้มาได้

ฉีส่าวฉิงเห็นว่าความคิดของเขากลับมาอยู่ในช่องทางที่ควรจะเป็นเสียที จึงพยักหน้าอย่างจริงจัง หางตาก็หรี่ลงเล็กน้อย ผู้สมรู้ร่วมคิดของเซี่ยงหว่าน หรือว่าจะเป็น…

เฉิงสือก็มีท่าทางจริงจังขึ้นมา “ดูเหมือนว่าถ้าจะแก้ไขเรื่องนี้ ลูกในท้องของเซี่ยงหว่านก็ต้องเก็บไว้”

มีเพื่อนที่ไม่ต้องพูดให้ชัดเจนก็เข้าใจกัน ฉีส่าวฉิงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ตอนที่เพิ่งเห็นข่าว ในหัวเขาก็มีความคิดเดียวคือกำจัดเด็กที่ไม่ควรมีอยู่คนนั้น

แต่พอมาถึงโรงพยาบาลเห็นเซี่ยงหว่าน เขาก็เปลี่ยนใจทันที ลูกในท้องของเซี่ยงหว่านคือหลักฐานที่มีน้ำหนักที่สุด จำเป็นต้องเก็บไว้

บางทีอาจจะสามารถตกปลาตัวใหญ่ได้จากทางนี้

……

รถหยุดที่ริมหน้าผา ฉีอวี้ปลดเข็มขัดนิรภัยและกำลังจะลงจากรถ แต่ถูกลู่จั่นเหยียนห้ามไว้ “ฉีอวี้ คุณอยู่ในรถได้ไหม ฉันอยากอยู่คนเดียวสักพัก”

“ได้ ผมจะรออยู่ตรงนี้”

เธอยิ้มเบา ๆ เปิดประตูรถและเดินอย่างระมัดระวังไปที่ริมหน้าผา

ลมทะเลพัดมาปะทะใบหน้า ทำให้ดวงตาของเธอกะพริบหลายครั้งเพราะไม่คุ้นชิน ที่นี่เป็นสถานที่ที่เธอกลัวที่สุด แต่ไม่รู้ทำไม หลังจากมาที่นี่ครั้งล่าสุด ทุกครั้งที่รู้สึกหงุดหงิดและเจ็บปวดในใจ เธอก็อดไม่ได้ที่จะอยากมาที่นี่เพื่อสูดอากาศ

ดวงตาที่หรี่ลงมองไปยังผิวน้ำทะเลที่ปั่นป่วน น้ำทะเลสีดำเข้มราวกับหมึกสะท้อนอยู่ในดวงตา ทำให้ทุกอย่างกลายเป็นความขมขื่น

เธอหลับตาลง ปล่อยให้ลมเย็นที่มีกลิ่นเค็มพัดผ่านร่างกายของเธอ

“ฉีส่าวฉิง ไอ้คนเลว! นายมันคือยาเสพติด!”

ความอดทนและความสงบที่มีมาตลอดทางสุดท้ายก็พังทลายลงในสายลม เธอโค้งตัวลง กำมือแน่น และตะโกนใส่ผิวน้ำทะเล

แม้แต่ยาพิษ ถ้าส่งโรงพยาบาลทันเวลา ได้รับยาแก้พิษ ก็ยังสามารถฟื้นขึ้นมาได้

แต่ฉีส่าวฉิงนั้นร้ายกว่ายาพิษ เขาคือยาเสพติดที่ทำให้คนติด ตั้งแต่ครั้งแรกที่เธอสัมผัส เธอก็ไม่สามารถเลิกได้อีกเลย

แม้จะเกลียดยาเสพติดแค่ไหน แม้จะจากไปห้าปี แต่อาการติดยาก็ยังคงฝังอยู่ในทุกเส้นประสาทของเธอ แม้จะเตือนตัวเองทุกวันให้อยู่ห่างจากยาเสพติดนี้และรักชีวิต แต่เธอก็ยังคงถูกปีศาจที่ซ่อนอยู่ลึก ๆ ล่อลวง

น้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ และกระจายไปในสายลมเย็น ข้อเท้าก็ปวดมาก เธอจึงต้องนั่งลง เอามือปิดหน้า หวังว่าจะมีลมพัดน้อยลง และน้ำตาจะน้อยลง