หย่ารักประธานฉี - บทที่ 186 กำจัด

บทที่ 186 กำจัด

หลีเซี่ยนขับรถไป สายตาเหลือบมองฉีส่าวฉิงที่นั่งอยู่เบาะหลังอย่างต่อเนื่อง เมื่อครู่ตอนที่ฉีอวี้ประกาศความรักต่อลู่จั่นเหยียนต่อหน้าสื่อ เขากลัวจริง ๆ ว่าเจ้านายจะพุ่งลงจากรถไปต่อยตีกัน โชคดีที่ปีศาจที่กำลังคลุ้มคลั่งถูกยับยั้งไว้ได้

ฉีส่าวฉิงรู้ว่าหลีเซี่ยนกำลังคิดอะไร สีหน้าที่บึ้งตึงค่อย ๆ กลับมาสงบตามปกติ เมื่อครู่เขาอยากจะพุ่งเข้าไปต่อยฉีอวี้จริง ๆ แต่ถึงเขาจะไปดึงลู่จั่นเหยียนกลับมากอดไว้ แล้วจะทำอะไรได้

สิ่งที่เขาควรให้ลู่จั่นเหยียน ไม่ใช่การประกาศรักอย่างโอ่อ่าอีกต่อไป แต่เป็นผลลัพธ์ที่ทำให้เธอสบายใจ

“ไปโรงพยาบาล”

“ครับ”

หลีเซี่ยนได้ยินก็รีบเปลี่ยนทิศทางรถทันที เมื่อรถจอดที่หน้าโรงพยาบาลอีกครั้ง ก็ไม่เห็นเงาของลู่จั่นเหยียนและฉีอวี้แล้ว

ฉีส่าวฉิงเม้มริมฝีปากเล็กน้อย เปิดประตูรถแล้วก้าวขายาว ๆ ออกมา

ในห้องผู้ป่วย เซี่ยงหว่านนอนอยู่บนเตียงมองดูความวุ่นวายที่ตัวเองสร้างขึ้นทางโทรทัศน์อย่างพอใจ เธอยิ้มพลางลูบท้องแบนราบ แต่จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ รู้สึกคลื่นไส้ในกระเพาะ ร่างกายรีบหันไปด้านข้างทันที แล้วอาเจียนออกมาอย่างหนัก

ฉีส่าวฉิงเปิดประตูยืนอยู่ที่ทางเข้า มองดูเซี่ยงหว่านที่กำลังอาเจียนอยู่ข้างเตียง ขมวดคิ้วตาม

พยาบาลเห็นเขาก็ตกใจรีบถอยหลังไปก้าวหนึ่ง “คุณชายฉี ทำไมคุณถึงมาล่ะคะ?”

เธอรับจ้างดูแลคุณเซี่ยงมาครึ่งเดือนแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นฉีส่าวฉิง

เซี่ยงหว่านอาเจียนออกมาจนหมด จึงเงยหน้าขึ้นมองฉีส่าวฉิงที่ยืนอยู่ที่ประตูด้วยสีหน้าเย็นชา มือที่กำผ้าปูเตียงก็กำแน่นขึ้นอีก

พอดีดวงตาเย็นชาน่ากลัวของเขาเหลือบมามอง ริมฝีปากบางเผยขึ้น แล้วพูดกับพยาบาลว่า “คุณออกไปก่อน”

“ค่ะ”

พยาบาลก็แค่รับจ้างทำงาน พยักหน้าแล้วรีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

“ส่าวฉิง ในที่สุดคุณก็มาเยี่ยมฉัน”

ในห้องไม่มีคนอื่นแล้ว เธอยังคงทำท่าทางอ่อนแอเหมือนเดิม ในดวงตายังมีแววตำหนิเล็กน้อย

ตั้งแต่เธอกระโดดหน้าต่างเข้าโรงพยาบาล นี่เป็นครั้งแรกที่ฉีส่าวฉิงมาเยี่ยมเธอ

ฉีส่าวฉิงเม้มริมฝีปากแน่น สายตาเย็นชาจ้องมองที่ท้องของเซี่ยงหว่าน หางตาหรี่ลงอย่างอันตราย

ประตูห้องถูกผลักเปิดออก หลีเซี่ยนพาพยาบาลสองคนเดินเข้ามา มองดูเซี่ยงหว่านที่นอนอยู่บนเตียง กระแอมเบา ๆ ก่อนจะพูดว่า “พาเธอไป”

พยาบาลทั้งสองสบตากัน แล้วรีบเดินไปที่เตียงคนไข้ พยุงเซี่ยงหว่านลุกขึ้นจากเตียง เธอไม่รู้ว่าตัวเองจะถูกพาไปไหน สีหน้าจึงเต็มไปด้วยความสับสน

“พวกคุณจะพาฉันไปไหน?”

ไม่มีใครตอบคำถามของเธอ จนกระทั่งผ่านไปหลายนาที เธอถูกกดลงบนเตียงในห้องอัลตราซาวด์ จึงรู้ว่าฉีส่าวฉิงต้องการทำอะไร

หัวตรวจที่เย็นเฉียบเคลื่อนไปมาบนท้องของเธอหลายครั้ง หมอผู้ทำการตรวจจึงถอดหน้ากากออกแล้วพูดอย่างระมัดระวังว่า “คุณชายฉี คุณเซี่ยงตั้งครรภ์แล้ว จากสภาพที่เห็นตอนนี้ น่าจะได้สี่สัปดาห์แล้วครับ”

เมื่อฉีส่าวฉิงได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของเขาวาบขึ้นด้วยแววเย็นชา ทั่วร่างแผ่ความเย็นยะเยือกออกมา ผ่านไปครู่ใหญ่ ริมฝีปากบางของเขาจึงเผยขึ้นอีกครั้ง แต่น้ำเสียงเย็นชาจนน่าขนลุก

“ทำแท้ง”

“คุณชายฉี?”

หมอดูลำบากใจ สีหน้าของเซี่ยงหว่านซีดลงทันที เธอพยายามลุกจากเตียงสุดกำลัง มือทั้งสองกุมท้องของตัวเองไว้

“ส่าวฉิง นี่คือลูกของเรานะ! ถ้าคุณไม่ต้องการเขา ฉันจะตายให้คุณดูจริง ๆ!”

“งั้นก็ไปตายซะ!”

ฉีส่าวฉิงโกรธจนถึงขีดสุดแล้ว เส้นเลือดที่หน้าผากปูดโปนขึ้นมา มือกำแน่น เธอกล้าวางแผนกับเขาแบบนี้ สมควรตายไปนานแล้ว!

เซี่ยงหว่านไม่คิดว่าเขาจะตอบอย่างตรงไปตรงมาและไร้ความปรานีเช่นนี้ หลังจากตกใจ เธอก็ยิ้มมุมปาก

“ฮึ ช่างโหดร้ายจริง ๆ ฉีส่าวฉิง ตอนนี้ทุกคนรู้แล้วว่าฉันท้องลูกของคุณ ถ้าฉันตาย แค่คำซุบซิบนินทาภายนอก คุณกับลู่จั่นเหยียนก็ไม่มีทางได้อยู่ด้วยกันในชาตินี้แล้ว”

“บางทีลู่จั่นเหยียนอาจจะนึกขึ้นได้ว่าตอนนั้นคุณก็เคยคิดจะทำแท้งลูกในท้องเธอเหมือนกัน!”

ฉีส่าวฉิงยื่นมือออกไปบีบคอเธอทันที เสียงของเขาราวกับดังมาจากนรก “เธอกำลังเตือนความจำฉันว่าตอนนั้นเธอแอบทำอะไรไว้!”

ถ้าไม่ใช่เพราะเซี่ยงหว่าน ความเข้าใจผิดระหว่างเขากับลู่จั่นเหยียนก็คงไม่ใหญ่โตขนาดนี้ เขาอยากฆ่าผู้หญิงคนนี้เหลือเกิน แต่สิ่งที่เขาเกลียดมากกว่ากลับเป็นตัวเขาเอง

เซี่ยงหว่านสร้างความเข้าใจผิดจริง แต่คนที่เลือกไม่เชื่อกลับเป็นเขา

คิดถึงตรงนี้ เขาก้มลงมองเซี่ยงหว่านที่ใกล้จะขาดอากาศหายใจ ใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีม่วงแดง มือที่บีบคอเธอค่อย ๆ คลายออก แม้แต่มุมปากคมกริบก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม “ในเมื่อเธออยากได้เด็กคนนี้นัก ฉันก็จะให้สมใจเธอ”

อากาศพุ่งเข้าสู่ปอดที่เกือบจะขาดอากาศหายใจทันที เซี่ยงหว่านไอออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ ร่างกายขดงอเพราะการไอ แต่ก็ไม่อาจปิดบังความประหลาดใจบนใบหน้าของเธอได้ เธอจ้องมองแผ่นหลังของฉีส่าวฉิงที่เดินจากไป ขมวดคิ้วอย่างอดไม่ได้

เธอคาดเดาว่าฉีส่าวฉิงคงไม่ได้ต้องการเอาชีวิตเธอจริง ๆ แต่ไม่คิดว่าเขาจะยอมให้เด็กคนนี้อยู่

หลีเซี่ยนตามฉีส่าวฉิงออกมาจากโรงพยาบาล ยังไม่ทันได้ตั้งสติ วันนี้เขาตั้งใจจะโหดร้ายสักครั้ง แต่เจ้านายกลับเปลี่ยนใจกะทันหัน

“เจ้านายครับ จะปล่อยให้เด็กคนนั้นอยู่ในท้องของเซี่ยงหว่านจริง ๆ เหรอครับ?”

เพียงแค่ช่วงเช้าเท่านั้น ข่าวการตั้งครรภ์ของเซี่ยงหว่านก็แพร่สะพัดไป เห็นได้ชัดว่าเธอต้องการใช้เด็กคนนี้เป็นประเด็น

การปล่อยให้เด็กคนนี้อยู่ เท่ากับเป็นการให้โอกาสเซี่ยงหว่าน

ฉีส่าวฉิงมีสีหน้าเย็นชา แต่แววตากลับมั่นใจมาก “ในเมื่อเธออยากได้เด็กคนนี้นักก็ปล่อยให้เธอตั้งครรภ์ไปเถอะ”

“……”

ตอนนี้หลีเซี่ยนยิ่งงงกว่าเดิม เจ้านายคงไม่ได้โมโหจนเสียสติไปเพราะข่าวการตั้งครรภ์ของเซี่ยงหว่านหรอกนะ?

ฉีส่าวฉิงยื่นมือเรียกแท็กซี่ ไม่สนใจหลีเซี่ยนที่พยายามหยั่งเชิงความคิดของเจ้านายและตั้งใจเรียนรู้งาน เขาก้าวขึ้นรถไป “ไปผับหงเหยียน”

……

ผับหงเหยียน

เฉิงสือกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ที่มุมเงียบ ๆ ไฟสีสันสดใสกะพริบไปมา กลับทำให้รอยยิ้มประจบบนใบหน้าของเขาดูชัดเจนยิ่งขึ้น

“จิ้งจิ้งที่รัก ฉันสัญญา ถ้าฉันเห็นไอ้ฉีส่าวฉิงนั่น ฉันจะตบหน้ามันทันทีเลย”

“ใช่ เธอวางใจได้ ฉันอยู่ฝ่ายเดียวกับเธอเสมอ ศัตรูของเธอก็คือคนเลวที่ฉันต้องกำจัด”

“แน่นอน ต่อไปนี้ฉีส่าวฉิงจะเป็นอันดับหนึ่งในบัญชีดำของฉัน ที่รักอย่าโกรธเลยนะ เดี๋ยวจะไม่สวยเอา”

“ฉันปากเสียเอง จิ้งจิ้งของฉันเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดในจักรวาล”

ไม่ได้ยินว่าปลายสายพูดอะไร แต่ปากของเขาขยับไม่หยุด ยังก้มหัวโค้งคำนับใส่โทรศัพท์เป็นระยะ ไม่เหลือเค้าของคุณชายเจ้าสำราญอีกต่อไป กลายเป็นขันทีใหญ่ที่คอยรับใช้นางสนมในวังหลังอย่างไม่มีผิดเพี้ยน

จนกระทั่งเห็นฉีส่าวฉิงเดินเข้ามา เขาถึงยอมวางสาย ใบหน้าที่เมื่อครู่ยังประจบประแจงจนแทบเอาชีวิตเป็นเดิมพัน กลับกลายเป็นหน้าบึ้งตึงด้วยความแค้นเคืองในพริบตา

“ชาติที่แล้วฉันไปทำเวรทำกรรมอะไรไว้ถึงได้มีเพื่อนแบบนาย นายรู้ไหมว่าหลายวันมานี้ฉันแทบจะถูกจิ้งจิ้งด่าตาย!”