หย่ารักประธานฉี - บทที่ 183 แผนร้าย

บทที่ 183 แผนร้าย

“คุณพ่อจะส่งคุณแม่ไปจริง ๆ เหรอครับ?”

ฉีจวินถิงคลายกำปั้น แล้วก้มหน้าลง ขนตายาวบดบังนัยน์ตา ทว่าไม่อาจซ่อนความเศร้าจากภายในได้ น้ำตาหยดลงบนรองเท้าสีขาวสะอาด เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่นปากถามอย่างช้า ๆ “รอให้ขาของคุณแม่หายดีก่อนแล้วค่อยส่งไปได้ไหมครับ?”

พร้อมกับถามด้วยเสียงแผ่วเบา ก่อนจะคุกเข่าลงต่อหน้าฉีส่าวฉิง

ฉีส่าวฉิงตั้งใจจะยื่นมือไปปลอบโยน แต่ไม่คิดว่าลูกชายจะทำแบบนี้ มือจึงค้างอยู่กลางอากาศ จ้องมองลูกชายที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า ยิ่งเด็กเก็บตัวก็ยิ่งอ่อนไหวและโตเร็ว ชายหนุ่มขมวดคิ้วแน่น ในใจทั้งตกใจทั้งเจ็บปวด

“จวินถิง ลูกรู้หรือเปล่าว่ากำลังพูดอะไร”

“ผมอยากเห็นขาของคุณแม่หายดี”

ฉีส่าวฉิงหรี่ตาลง กล้ามเนื้อทุกส่วนบนใบหน้าเกร็ง ริมฝีปากบางคมดั่งมีดเม้มเป็นเส้นตรง ทำเอาทั้งหมอและพยาบาลตกใจจนไม่กล้าหายใจเสียงดัง กลัวว่าเขาจะโกรธขึ้นมา แต่สุดท้ายก็เพียงเอ่ยเสียงเย็น “อีกสามเดือน ต่อให้เธอกระโดดตึกอีกก็ต้องไป”

“ขอบคุณครับคุณพ่อ”

ฉีจวินถิงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าไร้แววยินดี ดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาจับจ้องใบหน้าของเซี่ยงหว่านที่หมดสติ

‘คุณแม่ใช้ประโยชน์จากผมอีกแล้ว ผมไม่โกรธคุณแม่หรอก แต่นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ผมจะช่วยคุณแม่ ครั้งสุดท้ายที่ผมจะทำตามที่คุณแม่ต้องการ’

เมื่อเห็นเช่นนั้น หมอจึงรีบให้พยาบาลเข็นเซี่ยงหว่านเข้าห้องพักผู้ป่วย

ประตูลิฟต์เปิดออก กลุ่มนักข่าวพุ่งออกมา เบียดเสียดกันเข้ามาแล้วหยุดอยู่ตรงหน้าฉีส่าวฉิง

“คุณฉีคะ อะไรเป็นสาเหตุที่ทำให้คุณเซี่ยงพยายามฆ่าตัวตายคะ?”

“มีข่าวลือว่าคุณตั้งใจจะส่งคุณเซี่ยงไปต่างประเทศและแยกจากลูก เป็นเพราะเรื่องนี้ใช่ไหมครับ?”

…

คำถามมากมายถาโถมมาจากนักข่าว แต่ไม่มีใครถามถึงอาการของเซี่ยงหว่านแม้แต่คนเดียว เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเป็นมืออาชีพต่างรู้ดีว่าการฆ่าตัวตายครั้งนี้เป็นเพียงละครฉากหนึ่งเท่านั้น

“แล้วคุณนายฉีทราบเรื่องนี้แล้วหรือยังครับ?”

มีนักข่าวพูดถึงลู่จั่นเหยียน สีหน้าของฉีส่าวฉิงค่อย ๆ หม่นลง หางตาเหลือบขึ้นอย่างอันตราย

สื่อในเครือผานไห่มีนับไม่ถ้วน เธอคงได้รับข่าวแล้ว เขาตั้งใจจะส่งเซี่ยงหว่านไปเพื่อเริ่มต้นใหม่กับจั่นเหยียน แต่ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น

หลังจากได้รับข่าว หลีเซี่ยนก็รีบตามมาที่โรงพยาบาล เมื่อเห็นสีหน้าของเจ้านายดูไม่ดีและมีนักข่าวล้อมรอบ เขาก็รีบแทรกเข้าไปในฝูงชนทันที

“เจ้านาย คุณโอเคไหมครับ?”

“จัดการคนพวกนี้ให้เรียบร้อย”

ฉีส่าวฉิงกวาดตามองรอบ ๆ แล้วสั่งเขาประโยคหนึ่ง ก่อนจะก้าวขาไปทางลิฟต์

ทุกคนหลีกทางให้ทันที ไม่มีใครกล้าขัดขวาง พอเห็นประตูลิฟต์ปิดและตัวเลขเริ่มลดลง พวกเขาถึงได้สติกลับมา

“คุณเซี่ยงกระโดดหน้าต่างฆ่าตัวตายแบบนี้ คุณชายฉีใจร้ายจริง ๆ”

“ใช่ อย่างน้อยก็เป็นแม่แท้ ๆ ของลูกชายนะ”

เมื่อเห็นนักข่าวเริ่มปั่นกระแส หลีเซี่ยนก็รีบกระแอมเบา ๆ “ผมจำเป็นต้องเตือนพวกคุณนักข่าวอีกครั้งไหมว่าคุณเซี่ยงเคยทำอะไรมาบ้าง? ผมจำได้ว่าก่อนหน้านี้พวกคุณหลายคนเคยเขียนบทความชื่อ ‘คนน่าสงสารย่อมมีเหตุให้น่าเกลียดชัง’ แต่ทำไมแค่ไม่กี่วันก็เปลี่ยนจุดยืนกันแล้ว?”

พอหลีเซี่ยนพูดจบ นักข่าวที่เพิ่งพูดไปก็รีบหลบสายตากันหมด ให้ตายเถอะ สมัยนี้หาเงินง่ายนักหรือไง โดนตบหน้ารัว ๆ แบบนี้

ฉีส่าวฉิงออกจากโรงพยาบาลแล้วขับรถตรงไปที่บริษัทลู่ แต่พอจอดรถใต้ตึกของบริษัทลู่แล้วเปิดประตู ขาของเขากลับไม่รู้จะก้าวออกไปอย่างไร

การที่เซี่ยงหว่านกระโดดหน้าต่างฆ่าตัวตายไม่ใช่เรื่องยากที่จะจัดการ แต่สิ่งที่ยากคือเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ถึงแม้เซี่ยงหว่านจะวางยาเขา แต่ผลลัพธ์สุดท้ายก็ไม่มีทางเปลี่ยนแปลง

มือใหญ่กำพวงมาลัยแน่น เขาพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะแก้ไขความผิดพลาด แต่กลับยิ่งผิดซ้ำซ้อน

เพราะออกแรงมากเกินไป เส้นเลือดที่หลังมือจึงปูดขึ้นมา เขาถึงได้คลายมือออก ปิดประตูรถอีกครั้ง แล้วเอนตัวพิงพนักเบาะอย่างเหนื่อยล้า

‘จั่นเหยียน นี่เป็นเพราะผมทำผิดครั้งเดียว สวรรค์ก็จะไม่ให้โอกาสผมอีกแล้วจริง ๆ หรือ?’

ข่าวการฆ่าตัวตายของเซี่ยงหว่านถูกพูดถึงอย่างกว้างขวาง ที่โรงพยาบาลคนที่เกี่ยวข้องก็ฟื้นขึ้นมาแล้ว เธอขยับตัวเล็กน้อยและพบว่ามีเพียงขาขวาท่อนล่างที่ถูกเข้าเฝือก จึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เกือบไป!

ตอนที่กระโดดลงมา เธอกลัวจริง ๆ ว่าจะตกลงมาพิการครึ่งตัว ดีที่บาดเจ็บแค่ขาท่อนล่าง

มุมปากบนใบหน้าซีดเซียวยกขึ้นเล็กน้อย เธอทุ่มเทให้กับฉีส่าวฉิงมาหลายปี แม้เขาจะไม่รักเธอ แต่ก็ไม่ได้ขัดขวางความเข้าใจที่เธอมีต่อเขา

เธอตั้งใจใช้ไวน์แดงที่ยังไม่เคยเปิดขวดเพื่อขจัดความสงสัยของเขา แต่ใส่ยาลงในแก้วไวน์ไว้ก่อนแล้ว

รู้ว่ายาปลุกเซ็กส์อย่างเดียวอาจไม่สามารถเอาชนะเขาได้ จึงตั้งใจผสมยาหลอนประสาทลงไปด้วยในปริมาณที่เหมาะสม แถมยังจงใจฉีดน้ำหอมที่ลู่จั่นเหยียนใช้เป็นประจำลงบนปลายนิ้วตอนหยิบไวน์แดง ใช้กลิ่นหอมเข้มข้นของไวน์แดงกลบกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ไว้อย่างสมบูรณ์ แต่พอเธอประคองใบหน้าของฉีส่าวฉิง กลิ่นก็ลอยเข้าจมูกเขาอย่างเป็นธรรมชาติ ทำให้เขาเกิดภาพหลอนว่าเธอคือลู่จั่นเหยียน

แต่น่าเสียดายที่…

เมื่อนึกถึงเรื่องที่ทำให้โกรธ ใบหน้าซีดเซียวของเซี่ยงหว่านจึงเพิ่มความดุร้ายและน่ากลัวขึ้นมา ‘ฉีส่าวฉิง ไม่ว่าคุณจะรักใคร คุณต้องเป็นของฉันเท่านั้น!’

ประตูห้องผู้ป่วยถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหัน เธอรีบเก็บความเกลียดชังและความโกรธในดวงตาทันที แต่เมื่อเห็นชัดว่าคนที่มาคือใคร สีหน้าที่ซีดเซียวอยู่แล้วก็ยิ่งซีดลงไปอีก

“ทำไมนายถึงมาโรงพยาบาลล่ะ! ถ้าถูกจับได้จะทำยังไง!”

วิลเลียมถอดหมวกบนศีรษะออก รอยแผลเป็นบนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มอันน่าขนลุก “จะกลัวอะไร ตอนนี้ฉีส่าวฉิงอยากฆ่าเธอให้ตายเพื่อระบายความแค้น เขาไม่อยากจะมองหน้าเธอด้วยซ้ำ ส่วนพวกนักข่าวนั่น ก็จ่ายเงินซื้อมา ใช่ว่าพวกเขาสมัครใจมารายงานข่าวเธอซะเมื่อไหร่ เธอคิดว่าพวกเขาจะอดข้าวอดน้ำมาเฝ้าอยู่หน้าห้องผู้ป่วยเหรอ?”

น้ำเสียงเยาะเย้ยถากถางทำให้เซี่ยงหว่านกัดริมฝีปาก เขาพูดถูก ตอนนี้ฉีส่าวฉิงคงอยากฆ่าเธอให้ตาย แล้วจะมาอยู่เฝ้าที่โรงพยาบาลได้อย่างไร

เมื่อเห็นมือที่วางอยู่ข้างกายกำลังกำหมัดแน่น เสียงหัวเราะต่ำ ๆ อันน่าขนลุกของวิลเลียมก็ดังขึ้น “ดูเหมือนว่าพวกเราจะมีโอกาสแค่ครั้งเดียวแล้ว”

“นายหมายความว่ายังไง?”

เซี่ยงหว่านคลายหมัด มองใบหน้าชั่วร้ายน่ากลัวของวิลเลียมอย่างระแวง

“ช่วงที่เธอตกไข่คือไม่กี่วันนี้ น่าเสียดายนะ ถ้าเธอเอาเชื้อของฉีส่าวฉิงไม่ได้ ก็ต้องอาศัยฉันหว่านเมล็ดหลาย ๆ ครั้งแทนแล้วล่ะ”

พูดจบ มือใหญ่ของเขาก็เอื้อมมาคว้าหน้าอกของเธอ

“ไม่นะ นี่มันโรงพยาบาลนะ!”

เซี่ยงหว่านเข้าใจความหมายของเขา ร่างกายจึงเริ่มต่อต้านทันทีโดยหลบไปด้านหลัง แต่ก็ถูกจับไว้อีกครั้ง “นังหญิงชั่ว ถ้าพลาดช่วงนี้ไป อีกไม่นานเธอก็จะถูกส่งไปต่างประเทศ พอไปถึงต่างประเทศแล้วจะกลับมาก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ แล้วนะ คิดให้ดี ๆ!”

ร่างกายที่กำลังต่อต้านชะงักเพราะคำเตือนของเขา ริมฝีปากระริกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ เอ่ยปาก “นายให้มันกับฉัน ฉันจะทำเอง”

“ไม่ได้หรอก ของพวกนี้ต้องสด ๆ ถึงจะได้ผล ถ้าอยากได้ก็มาเอาเองสิ”

วิลเลียมหัวเราะ แล้วโน้มตัวเข้าใกล้ใบหน้าของเธอ