หย่ารักประธานฉี - บทที่ 181 ดูหนัง

บทที่ 181 ดูหนัง

ฉีจวินถิงมองดูประกาศรอบฉายของโรงหนัง แต่ก็ยังไม่สามารถเลือกหนังที่อยากดูได้สักที ไม่ใช่เพราะลังเลไม่ตัดสินใจ แต่เพราะในใจทั้งตื่นเต้นและกลัว

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้มาดูหนังที่โรงหนังกับพ่อแม่ และก็จะเป็นครั้งสุดท้ายด้วย

เซี่ยงหว่านเห็นเขาเป็นแบบนี้ก็อดรู้สึกร้อนใจไม่ได้ “จวินถิง ลูกอยากดูเรื่องไหน?”

เมื่อถูกเธอเร่ง เขาก็ได้สติกลับมา มือน้อย ๆ ชี้ไปที่การ์ตูนเรื่องหนึ่ง “ดูเรื่องนี้แล้วกันครับ”

ฉีส่าวฉิงมองชื่อหนังที่เขาเลือก “พ่อจะไปซื้อตั๋วนะ” พูดจบก็เดินตรงไปที่เคาน์เตอร์จำหน่ายตั๋ว

ไม่นานร่างสูงก็เดินกลับมา ในมือถือถังป๊อปคอร์นและไอศกรีม เซี่ยงหว่านรู้สึกไม่สบายใจ “จวินถิงเพิ่งออกจากโรงพยาบาล กินของพวกนี้ไม่ได้นะ”

“ไม่เป็นไร กินนิดหน่อยก็พอ” ฉีส่าวฉิงไม่แม้แต่จะมองเซี่ยงหว่าน ส่งไอศกรีมให้ฉีจวินถิง

ฉีจวินถิงมองไอศกรีมในมือ ริมฝีปากเม้มเล็กน้อย พยายามกลั้นความรู้สึกอยากร้องไห้ แล้วกินไอศกรีมที่โค้งเป็นรูปสวยงาม

รสเปรี้ยวอมหวานของสตรอว์เบอร์รี ไม่เพียงแต่เป็นรสที่ส่าวเหมยชอบ แต่ก็เป็นรสที่เขาชอบด้วย

“เริ่มตรวจตั๋วแล้ว ไปกันเถอะ”

บนจอฉายเป็นการ์ตูนแนวครอบครัว สัตว์น้อยต่าง ๆ ทำตัวน่ารักน่าเอ็นดู แม้แต่ผู้ใหญ่ก็ยังหัวเราะกับมุกตลกที่เหมาะกับทุกเพศทุกวัย ฉีจวินถิงกำลังยิ้ม แต่น้ำตากลับไหลออกมาในความมืดอย่างห้ามไม่อยู่

ในที่สุดเขาก็ได้ทำสิ่งที่ตัวเองรอคอยมานาน นั่นคือการได้นั่งดูหนังที่เต็มไปด้วยความสนุกสนานในโรงหนังกับพ่อแม่

แม้ฉีส่าวฉิงจะจ้องมองจอหนังเบื้องหน้า แต่หางตาก็ยังเห็นรอยน้ำตาของจวินถิง หัวใจรู้สึกเหมือนถูกเข็มทิ่มแทง ความคิดที่จะใจอ่อนผุดขึ้นมาชั่วครู่ แต่เขาก็รีบกลับมามีสติอย่างที่ควรจะเป็นอย่างรวดเร็ว

แม้จะโหดร้ายแค่ไหน ก็ไม่สามารถปล่อยให้เซี่ยงหว่านอยู่ข้างจวินถิงต่อไปได้

เสียงหัวเราะสนุกสนานดูเหมือนจะไม่หยุดตั้งแต่ต้นจนจบ ก่อนที่ไฟในโรงหนังจะสว่างขึ้นเมื่อฉายจบ ฉีจวินถิงก็เช็ดน้ำตาที่เปื้อนใบหน้าออก พยายามเป็นเด็กที่มีความสุข

เขาจูงมือฉีส่าวฉิงและเซี่ยงหว่านออกมาจากโรงหนัง ท้องของเขาก็ร้องขึ้นมา “คุณพ่อคุณแม่ครับ เราไปกินพิซซ่ากันไหมครับ?”

“ได้” ฉีส่าวฉิงพยักหน้า ตอบรับทุกคำขอ “ในห้างมีร้านพิซซ่า”

“ผมไม่อยากกินพิซซ่าในห้าง ผมอยากไปร้านพิซซ่าตรงข้ามโรงพยาบาลครับ”

ครั้งสุดท้ายที่ได้กินคือเมื่อห้าปีก่อน พ่อกับแม่เคยสัญญาว่าจะพาไปอีก แต่รอมาห้าปีก็ไม่ได้ไปสักครั้ง

เซี่ยงหว่านสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย นึกถึงเหตุการณ์ที่วางแผนเล่นงานลู่จั่นเหยียนในอดีต ดวงตาวาบขึ้นด้วยความเคียดแค้น ครั้งนั้นเธอสามารถเอาชนะลู่จั่นเหยียนได้ ครั้งนี้ก็ต้องทำได้แน่นอน

ฉีส่าวฉิงสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง ไม่ได้หมายความว่าเขาลืมเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อห้าปีก่อน เขาเหลือบมองเซี่ยงหว่านแล้วเอ่ยปากพูด “ได้ พวกเราไปร้านนั้นกัน”

ห้างที่ไปดูหนังกับโรงพยาบาลอยู่ไม่ไกลกันนัก พิซซ่าและของทานเล่นที่ฉีจวินถิงสั่งถูกนำมาเสิร์ฟอย่างรวดเร็ว กลิ่นหอมน่าลิ้มลอง แม้จะไม่มีความอยากอาหาร แต่เขาก็ยังกินอย่างเอร็ดอร่อย

“จวินถิง กินน้อย ๆ หน่อยนะ หมอบอกว่าไม่ควรกินของมันมากเกินไป” เซี่ยงหว่านพูดด้วยความเป็นห่วง แต่ก็ไม่ได้ห้ามปราม เธอแอบมองไปทางฉีส่าวฉิงอย่างไม่ให้สังเกตเห็น ไม่ว่าจะเป็นการไปสวนสนุกหรือดูหนังวันนี้ ล้วนเป็นเพียงการปูทางสำหรับสิ่งที่เธอต้องการทำ

กินพิซซ่าเสร็จกลับถึงบ้านก็เป็นเวลาสามทุ่มแล้ว ฉีส่าวฉิงมองฉีจวินถิงที่ดูเหนื่อยอย่างเห็นได้ชัด แล้วลูบแก้มเขาเบา ๆ “ไปนอนเถอะ”

“ครับ” ฉีจวินถิงพยักหน้าอย่างว่าง่าย แต่ยังไม่รีบเดินจากไป เขายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจู่ ๆ ก็ก้าวเข้าไปกอดเซี่ยงหว่านและฉีส่าวฉิง ซุกหน้าระหว่างทั้งสอง “คุณพ่อคุณแม่ครับ วันนี้ผมมีความสุขมากเลย”

“ผมไปนอนก่อนนะครับ” พูดจบเขาก็รีบปล่อยมือ ก้มหน้าเดินขึ้นบันไดอย่างรวดเร็ว น้ำตาไหลอย่างห้ามไม่อยู่

วันเวลาแห่งความสุขนี้ ต่อไปคงไม่มีอีกแล้ว

มองส่งฉีจวินถิงกลับเข้าห้องนอน ฉีส่าวฉิงจึงหันมามองเซี่ยงหว่าน “สิ่งที่เธอขอ ฉันทำให้แล้ว พรุ่งนี้จะให้คนไปส่งเธอที่สนามบิน บัญชีธนาคารของเธอจะมีเงินโอนเข้าไป พอสำหรับค่าใช้จ่ายประจำวัน”

พูดสิ่งที่ต้องพูดจบแล้ว เขาก็ไม่มองเซี่ยงหว่านอีก เตรียมจะเดินจากไป แต่ถูกเซี่ยงหว่านคว้าแขนไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง

“ส่าวฉิง ฉันรู้ว่าคุณเกลียดฉัน เป็นความผิดของฉันเอง ฉันจะไม่ขอให้คุณยกโทษให้ แต่ขอร้องล่ะ ช่วยมองว่าฉันเป็นคนให้กำเนิดจวินถิง มองว่าฉันรักคุณจริง ๆ คุณจะให้ความทรงจำเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้แก่ฉันได้ไหม แค่นั่งดื่มเงียบ ๆ กับฉันสักแก้วก็ยังดี ฉันขอร้องเถอะนะ”

น้ำตาของเซี่ยงหว่านไหลรินลง ท่าทางเกือบจะคุกเข่าอ้อนวอน ทำให้ฉีส่าวฉิงขมวดคิ้ว พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาน่ากลัว “ถ้าฉันไม่เห็นแก่จวินถิง ตอนนี้เธอคงอยู่ในคุกแล้ว”

“ฉันรู้ ฉันทำร้ายลู่จั่นเหยียนครั้งแล้วครั้งเล่า คุณคงอยากฆ่าฉัน แต่คุณล่ะ คุณไม่มีความผิดเลยเหรอ? คุณรักลู่จั่นเหยียนมาตลอด แต่ตอนนั้นคุณกลับเลือกอยู่กับฉันเพื่อยั่วโมโหเธอ ไม่อย่างนั้นจะมีจวินถิงและเรื่องราวมากมายตามมาได้อย่างไร?”

เมื่อถูกแทงใจดำในเรื่องที่เสียใจมาตลอด ดวงตาของฉีส่าวฉิงฉายแววโกรธ เขาสะบัดแขนออกจากเซี่ยงหว่าน พูดอะไรไม่ออก

จริงอย่างที่ว่า ถ้าตอนนั้นเขาไม่ใช้วิธีเด็ก ๆ แบบนั้นมายั่วโมโหลู่จั่นเหยียน ก็คงไม่เกิดเรื่องมากมายขนาดนี้

ถ้าจะพูดถึงต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด ก็คือเขานั่นเอง!

แม้เซี่ยงหว่านจะยังร้องไห้ แต่ก็คอยสังเกตสีหน้าของเขาตลอด เห็นว่าถึงเวลาแล้ว จึงจับแขนเขาอีกครั้งพร้อมทำหน้าน่าสงสาร “ฉันรู้ว่าไม่ว่าฉันจะพยายามแค่ไหน ในใจคุณก็มีแต่ลู่จั่นเหยียน แต่ฉันไม่ได้แพ้เธอ ฉันแพ้คุณต่างหาก ส่าวฉิง ถือว่าส่งฉันเป็นครั้งสุดท้าย อยู่กับฉันอีกสักพักได้ไหม?”

เมื่อเห็นฉีส่าวฉิงเพียงแค่ขมวดคิ้วแต่ไม่ได้ปฏิเสธ เซี่ยงหว่านจึงเช็ดน้ำตา หยิบไวน์ที่ยังไม่ได้เปิดขวดออกมาจากตู้เก็บไวน์ แล้วไปหาแก้วไวน์จากห้องครัว

“นี่คือไวน์ที่คุณชอบมากที่สุด ในช่วงห้าปีที่ผ่านมา ฉันหวังว่าจะได้เปิดมันกับคุณ ดื่มสักแก้วแล้วคุยกัน แต่คุณไม่เคยให้โอกาสฉันเลย”

เซี่ยงหว่านหยิบที่เปิดขวดออกมา ฉีส่าวฉิงจ้องมองไวน์ที่ไม่เคยถูกเปิดมาก่อน คิ้วที่ขมวดอยู่คลายลงเล็กน้อย

กลิ่นหอมของไวน์ที่ทำให้เมามายแพร่กระจายไปทั่ว เซี่ยงหว่านยื่นแก้วไวน์ให้เขา “ส่าวฉิง ถึงฉันจะทำไม่ดีแค่ไหน แต่ฉันก็เป็นแม่ของจวินถิง ถึงจะใช้ประโยชน์จากเขาแต่ก็ไม่เคยคิดจะทำร้ายเขาจริง ๆ ต่อไปจวินถิง… จวินถิงก็ฝากไว้กับคุณแล้ว”

เมื่อเห็นน้ำตาของเธอไหลออกมาอีกครั้ง สีหน้าของฉีส่าวฉิงอ่อนลงเล็กน้อย “จวินถิงเป็นลูกชายของฉัน ฉันจะดูแลเขาให้ดี”

“ขอบคุณนะ คุณพูดแบบนี้ฉันก็วางใจแล้ว” เซี่ยงหว่านเช็ดน้ำตาแล้วยกแก้วขึ้น ดื่มไวน์เข้าไปหมดในรวดเดียว เพราะดื่มเร็วเกินไปจึงสำลัก เธอเอามือปิดปากแล้วไอออกมา