หมอหญิงระบบเทพ - บทที่ 172 ขายของกิน

บทที่ 172 ขายของกิน

หลังจากรับภารกิจฉินจิ่นก็คิดอย่างหนักและในที่สุดก็คิดหาวิธีโปรโมทได้หลายวิธี

วันนี้ใกล้เที่ยง ฉินจิ่นไปที่ร้านอาหารตระกูลขง ซึ่งก็คือร้านอาหารร้อยรสเดิม ตอนนี้เปลี่ยนชื่อเป็นก่วงจี้เซวียน แล้ว ยังเป็นเถ้าแก่และพ่อครัวคนเดิม ตระกูลขงแค่ส่งบัญชีมาเท่านั้น

ทันทีที่ฉินจิ่นเดินเข้ามา เจ้าของร้านก็ออกมาต้อนรับทันที”นาย… แค่กแค่ก ฮูหยินเว่ย ท่านมาที่นี่ได้ยังไง? เกิดอะไรขึ้น? ”

“เถ้าแก่มีธุระบางอย่างข้าสงสัยว่าข้าสามารถทำธุรกิจกับท่านได้หรือไม่? ฉินจิ่นตรงไปที่หัวข้อหลัก

เถ้าแก่ยิ้มบางๆ”ฮูหยินเว่ยเชิญอยู่ข้างใน พวกเราคุยกันในห้อง ”

เมื่อรู้ว่าฉินจิ่นเป็นคนมีความคิดแบบใหม่อยู่เสมอ เจ้าของร้านจึงพานางไปที่ห้องที่ทั้งสองคนคุยกันบ่อยๆ

หลังจากนั่งลง เถ้าแก่ก็รินชาให้นางถ้วยหนึ่งด้วยตนเอง “ฮูหยิน ช่วงนี้ผ่านไปอย่างราบรื่นหรือไม่”

“รบกวนเจ้าของร้านที่เป็นห่วง ตอนนี้ทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว ”

แม้ว่าทั้งสองคนจะเคยเป็นเจ้านายและคนงานมาในช่วงสั้น ๆ แต่ทั้งสองคนก็เป็นคนที่หาได้ยากและเข้ากันได้ดี

ฉินจิ่นก้มหน้าลงจิบชาไปครึ่งถ้วย ก่อนจะพูดต่อ”ไม่ทราบว่าเถ้าแก่ได้ยินหรือไม่ว่าช่วงนี้พวกเราปลูกของใหม่มาบ้าง แล้ววันนี้ข้ามาเพื่อพูดคุยกับท่านเพื่อดูว่ามีความเป็นไปได้ที่จะร่วมงานกันหรือไม่” ”

“ฮูหยินพูดถึง… มันฝรั่งอย่างงั้นหรือ? ”

ใครไม่รู้จักมันฝรั่งในเมืองหลันเถียน อาจกล่าวได้ว่าสายพันธุ์ใหม่นี้ได้รับการจดจำโดยคนจำนวนมาก

โชคดีที่พวกเขาเคยกินมันมาหลายต่อหลายครั้ง แต่ส่วนใหญ่แล้วพวกมันก็ยังอยู่ในมือของคนตระกูลเว่ย ทุกคนเคยได้ยินว่าอาหารอร่อยแค่ไหน ผลผลิตของเขาสูงแค่ไหน แต่เขาไม่เคยกินมันมาก่อน

ฉินจิ่นยิ้มและพยักหน้า นางหยิบมันฝรั่งที่เตรียมไว้สองสามชิ้นจากตะกร้าที่นางแบกไว้และวางมันลงบนโต๊ะตรงหน้าเขา

“ไม่ผิดวันนี้ข้ามาเพื่อมันฝรั่ง” ”

“ฮูหยินต้องการอะไร? ”

“ขอยืมห้องครัวหน่อยได้ไหม?” ฉินจิ่นถามด้วยรอยยิ้ม

เจ้าของร้านรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที “ได้แน่นอนขอรับ การจัดวางทุกอย่างก็เหมือนเดิม ท่านสามารถใช้มันได้ตามใจชอบ ”

ก่อนหน้านี้ทุกครั้งที่ฉินจิ่นมาที่ร้านอาหาร นางจะให้คำแนะนำกับพ่อครัว บางครั้งนางพัฒนาอาหารจานใหม่ๆ และบางครั้งก็เปลี่ยนวิธีการทำอาหารหลายจาน

แต่ไม่ว่าจะเป็นสินค้าใหม่หรือการเปลี่ยนแปลง ตราบใดที่ฉินจิ่นมีอาหารจานนี้อาหารแต่ละจานก็จะกลายเป็นอาหารขึ้นป้ายของร้านอาหาร

เจ้าของร้านชื่นชมนางมากมาโดยตลอด วันนี้ได้ยินว่านางคิดจะยืมห้องครัว ย่อมไม่ขัดขวาง

ฉินจิ่นไม่เกรงใจนางเอามันฝรั่งไปที่ห้องครัว เหมือนพ่อครัวที่กำลังยุ่งอยู่ หลังจากนางอธิบายจุดประสงค์มา พ่อครัวรีบมอบเตาให้นางทันที

วิธีการทำมันฝรั่งมีมากมาย วันนี้ฉินจิ่นตั้งใจจะทำสี่อย่างที่เกี่ยวข้องกับมันฝรั่ง

จานแรกเป็นมันฝรั่งเส้นอันนี้ง่ายมาก และรสชาติก็สดชื่นไม่เลี่ยน ไฟก็ควบคุมได้ง่าย ที่สำคัญคือสามารถปรุงได้ภายในเวลาอันสั้นที่สุด

จานที่สองเป็นมันฝรั่งซี่โครงหมูตุ๋น เป็นส่วนผสมที่ง่ายมาก รสชาติชวนให้คนอยากกินแน่นอน รสชาตินุ่มและหวาน บวกกับกลิ่นหอมของเนื้อที่เป็นเอกลักษณ์ของซี่โครง เมื่อนำมาคู่กันแล้ว ทั้งสองอย่างก็อร่อยมาก

จานที่สามคืออาหารจานสามขั้นตอนที่ซับซ้อนเล็กน้อย ถ้าอยากอร่อยก็ต้องผ่านน้ำมันฉินจิ่นคิดอยู่นานกว่าจะเปิดตัวจานนี้ เพราะน้ำมันในปัจจุบันค่อนข้างขาดแคลน คนทั่วไปไม่อยากใช้น้ำมันมากขนาดนั้น

ไม่แตกต่างจากร้านอาหารไม่จำเป็นต้องพิถีพิถันมากเกินไปในการใช้ส่วนผสม

จานที่ 4 เป็นมันฝรั่งบดเนื้อสับ นึ่งมันฝรั่งให้สุกแล้วบดให้เข้ากัน จากนั้นปรุงรสด้วยซอสและคนให้เข้ากัน สุดท้ายผัดเนื้อสับด้วยซอสแล้วใส่มันฝรั่งบดลงไปคลุกเคล้าให้เข้ากัน

กลิ่นหอมโชยเข้าจมูกทำให้ทุกคนในที่นี้รู้สึกหอมกรุ่น

ฉินจิ่นวางอาหารสี่จานนี้ไว้ตรงหน้าเจ้าของร้าน และยื่นมือออกไปเชิญเขา”เถ้าแก่ลองชิมดูสิ” ”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ฝีมือของฮูหยินยังคงดีเช่นเคย “เถ้าแก่ยกตะเกียบขึ้นอย่างไม่เกรงใจ

เมื่อกัดลงไปครั้งแรกดวงตาของเจ้าของร้านก็เป็นประกาย

เขาไม่มีเวลาที่จะประเมินเขาและรีบลองชิมอาหารทั้งสามจานที่เหลือหลังจากชิมเสร็จเขาก็ดื่มชาไปหนึ่งถ้วยหลังจากดับกลิ่นในปากของเขาลงเขาก็มองไปที่ฉินจิ่นด้วยความชื่นชม

“ฮูหยินช่างมากไปด้วยฝีมือ ”

การถือครองวัตถุดิบแสนอร่อยเช่นนี้อาจกล่าวได้ว่าฉินจิ่นมีทางเลือกมากมาย

นางไม่จำเป็นต้องขายให้ร้านอาหารไหนเป็นพิเศษ แม้แต่แผงลอยก็สามารถทำเงินได้ไม่น้อย เพราะรสชาติของสิ่งนี้ไม่เพียงแต่สดใหม่เท่านั้นแต่ยังดึงดูดผู้คนอีกด้วย

ฉินจิ่นนึกถึงที่นี้เป็นที่แรก แสดงให้เห็นถึงการตอบแทนบุญคุณที่เคยมีให้กัน

เถ้าแก่เข้าใจเรื่องนี้ดี

ฉินจิ่นยิ้มและส่ายหัว”เจ้าของร้านสุภาพเกินไปแล้ว ข้ามาเพื่อเจรจาธุรกิจกับท่าน ท่านคิดว่าท่านจะซื้อมันฝรั่งนี้หรือไม่? ”

“แน่นอนซื้อ ” เถ้าแก่ไม่ลังเลแม้แต่น้อย”แต่วิธีการนี้ต้องการคำแนะนำจากฮูหยิน ”

พวกเขาเปิดร้านอาหารแม้ว่าส่วนผสมเป็นสิ่งสำคัญแต่วิธีการนี้ก็ไม่ควรมากเกินไป

ฉินจิ่นไม่ปฏิเสธ นางยิ้มและตอบ”มันเป็นเรื่องธรรมดา แต่ยังมีอีกเรื่องที่ต้องขอความช่วยเหลือจากเจ้าของร้าน” ”

“ฮูหยินโปรดพูด ”

“ขอยืมห้องครัวได้ไหม? ฉันอยากทำอาหารที่ใช้มันฝรั่งเป็นวัตถุดิบหลักๆ วางขายที่หน้าร้านเพื่อทดลองกินฟรี และหาส่งเสริมการปลูกมันฝรั่งด้วย ”

การโปรโมทหมู่บ้านเหยาคังนั้นง่ายมากผลผลิตและการเก็บเกี่ยวล้วนวางอยู่ที่นั่น มีครอบครัวมากมายถามนางว่าขายหรือไม่ขายต้นกล้า

แต่นอกจากหมู่บ้านเหยาคังแล้วยังมีหมู่บ้านอีกหลายหมู่บ้านในเมืองหลันเถียน ฉินจิ่นจึงคิดไอเดียนี้ขึ้นมา

การร่วมมือกับร้านอาหารอาจกล่าวได้ว่าเป็นชัยชนะ

เถ้าแก่แทบไม่ได้คิดอะไรมาก จึงพยักหน้า “ฮูหยินเกรงใจเกินไปแล้ว การที่ท่านทำเช่นนี้ก็เป็นประโยชน์ต่อร้านเรา เช่นกัน ข้าจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยว ”

ฉินจิ่นประสานมือคารวะ”ขอบคุณเถ้าแก่มาก” ”

ไม่ว่าอดีตจะเป็นอย่างไร แต่การที่เจ้าของร้านสามารถตอบรับได้นั้น ฉินจิ่นรู้สึกซาบซึ้งใจมาก

“เถ้าแก่เพราะฐานะของข้าพิเศษ ความร่วมมือระหว่างพวกเรายังต้องให้ขุนนางขงรู้ เกรงว่าระหว่างนี้คงต้องรบกวนท่านแล้ว” ”

อย่างไรเสียก่อนหน้านี้ก็เป็นถึงความสัมพันธ์ระหว่างนายบ่าว แต่ตอนนี้หากยังร่วมมือกันเถ้าแก่ก็มีอำนาจในการตกลงแต่ก็ต้องรายงานต่อขุนนางขงไม่เช่นนั้นจะเกิดความบาดหมางได้ง่าย

ฉินจิ่นเตือนเขาเป็นพิเศษ นางหวังว่างานของนางจะสะดวกพอ

ด้วยความกตัญญูเจ้าของร้านสัญญาว่า”ฮูหยินไม่ต้องกังวลข้าจะให้คำตอบท่านโดยเร็วที่สุด” ”

พูดจบเขาก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไป ไปแจ้งความที่ห้องบัญชี แล้วหาคนไปรายงานตัวที่จวนนอกของขุนนางขง

เดิมทีฉินจิ่นต้องใช้เวลาอีกหลายวันกว่าจะตัดสินใจได้ แต่คิดไม่ถึงว่าวันนั้นจะมีข่าวออกมา

ขุนนางขงไม่มีการปฏิเสธใด ๆ และตอบทันทีกับความร่วมมือกับฉินจิ่น

นอกจากนี้ขุนนางขงยังระบุไว้เป็นพิเศษว่าราคาสามารถตั้งขึ้นตามใจนาง

วันต่อมา ฉินจิ่นก็ตั้งแผงขายของทดลองที่ถนนด้านซ้ายและขวาของร้านอาหาร หลังจากอาหารร้อนๆ ลอยขึ้นมา ผู้คนที่เดินอยู่บนถนนก็หยุดฝีเท้าลงทันที