หมอหญิงระบบเทพ - บทที่ 171 ภารกิจอันน่าหลงใหล

บทที่ 171 ภารกิจอันน่าหลงใหล

หลังจากส่งเขากลับบ้านฉินจิ่นและเว่ยเหยียนถิงก็กลับมาที่ทุ่ง

เมื่อเห็นความโกลาหลพวกเขาทั้งสองก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

คนตระกูลฉินช่างน่าขยะแขยงจริงๆ พื้นดินที่เดิมทีเป็นระเบียบเรียบร้อยถูกพวกเขาขุดจนแหลกเป็นผุย ในส่วนที่ต้นมันฝรั่งงอกออกมา ไม่เพียงแค่นั้น แม้แต่มันฝรั่งก็กระจายอยู่ทั่วพื้น

พวกเขาขุดคุ้ยมั่วซั่วไม่รู้จะเสียเงินไปเท่าไหร่

“โอ๊ยแทบจะฆ่ากันวันนี้ ทำไมมันถึงขุดลงไปในดินได้ นี่มันหายนะชัดๆ! เพื่อนบ้านเห็นฉากนี้และอดสบถออกมาไม่ได้

ใบหน้าของฉินจิ่นซีดเผือด ทันใดนั้นนางก็รู้สึกเสียใจที่พาหัวหน้าหมู่บ้านกลับบ้าน

หากไม่ใช่เพราะชายชรากล้ามเนื้อหัวใจตายอย่างกะทันหัน นางจะต้องคิดบัญชีกับนางฉินให้ได้

“ไม่เป็นไร, ที่บ้านเรายังมีเพียงพอ. เว่ยเหยียนถิงจูงมือฉินจิ่นปลอบใจเบาๆ

มุมปากของเขาโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มอ่อนโยน น้ำเสียงทุ้มต่ำและมีเสน่ห์ค่อยๆ ปลอบประโลมอารมณ์ที่ฉินจิ่นกำลังจะระเบิด

ความโกรธของฉินจิ่นก็สลายไปจนหมดสิ้นหลังจากถูกเขาปลอบใจ

“มันเป็นคลื่นลมผัดผ่านไปจริงๆ. ฉินจิ่นปิดปากและพึมพำอย่างดุร้าย เขาจับมือของเว่ยเหยียนถิงและพูดอย่างออดอ้อน

เว่ยเหยียนถิงลูบหน้าผากนางอย่างอ่อนโยนแล้วพูดเสียงเบาว่า”ไม่เป็นไร ปีหน้าข้าจะปลูกให้มากขึ้น” ”

สี่ตาสองคนจ้องมองกันด้วยความรัก

ฉินจิ่นยิ้มหวาน”ตกลง ปีหน้าเราจะปลูกให้มากขึ้น” ”

นางลุกขึ้นยืน และจับมือของ เว่ยเหยียนถิง ทั้งสองเดินเข้าไปในที่ดินและเริ่มปรับที่ดินอีกครั้ง

พวกฉินเฟิ่นขุดมันกลางดึก พวกเขาขุดมันอย่างมั่วซั่ว ไม่มีกฎเกณฑ์หรือการวางแผน อะไรเลยในที่ดินก็มีรอยขุดอยู่ทุกหนทุกแห่ง แม้ว่าพวกเขาจะพลิกดูมันแล้ว แต่ก็ยังพบมันฝรั่งด้วยตาเปล่า

เว่ยเหยียนถิง ใช้จอบพลิกอย่างเรียบง่าย ฉินจิ่นเก็บมันฝรั่งที่โดนขุดจนพังใส่ตะกร้าด้านหลัง ทั้งสองคนให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ไม่นานก็เก็บเสร็จ

ไม่นานเว่ยเหยียนซิ่นก็มาถึง เขาดูหนักใจมาก เว่ย เหยียนถิง พูดกับเขาสั้นๆ สองประโยค เมื่อเห็นว่าเขาเหม่อลอยอยู่ตลอดเวลา เขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

ทั้งสามคนทำงานด้วยกันอยู่พักหนึ่ง นางเว่ยรีบวิ่งเข้ามา

ทันทีที่พวกเขาได้ยินเกี่ยวกับตระกูลฉินพวกเขาก็รีบเข้ามาทันที

เห็นความยุ่งเหยิงในที่ดินนางเว่ยก็ร้องไห้ออกมา

“ข้าทำบาปอะไรไป? ที่ไปผูกมิตรกับคนแบบนี้ มันฝรั่งดีๆ กลับถูกบดขยี้จนเป็นอย่างนี้ ชีวิตข้าลำบากมาก…”

ใบหน้าของชายชราเว่ยก็ดูน่าเกลียดเช่นกัน หากไม่ใช่เพราะมีคนมากมายคอยดูอยู่ล่ะก็ เขาอาจคำรามออกมาก็ได้

เมื่อเผชิญหน้ากับสถานการณ์เช่นนี้ ฉินจิ่นก็รู้สึกร้อนผ่าวและไม่อาจอยู่เฉยได้

ทำไมตระกูลฉินถึงเป็นบ้านของมารดานาง นางนำเงินไปสิบตำลึงและตัดขาดความสัมพันธ์นี้แต่พวกเขาก็ไม่หยุด

เหมือนสวมหนังสุนัข, ที่ถอดไม่ได้

“ท่านแม่ข้าขอโทษ ข้า…”ฉินจิ่นก้มหน้าลง ไม่รู้ว่าจะปลอบใจนางเว่ยอย่างไรดี

ฉินจิ่นรู้สึกผิดมากเมื่อเห็นนางร้องไห้

เมื่อนางเว่ยได้ยินเช่นนั้น ก็หยุดร้องไห้ทันที “โอ๊ย อาจิ่น ชีวิตเจ้าก็ลำบากเหมือนกัน ทำไมเจ้าถึงมาเกิดในครอบครัวเช่นนี้ แม่ไม่ได้โทษเจ้า แต่เป็นตระกูลฉินพวกนั้น พวกมันต้องการทำลายของพวกนี้ ข้าปวดใจมาก~”

นางเว่ยไม่ได้ตั้งใจจะโทษฉินจิ่นจริงๆ

“ท่านแม่ ท่านวางใจได้ ข้าจะคิดหาวิธี ”

คิดหาวิธีไม่ให้ปลิงดูดเลือดเหล่านี้มาที่บ้านและหาวิธีที่จะชดเชยความสูญเสียของพวกเขา

ฉินจิ่นไม่มีประสบการณ์ในการจัดการกับคนอย่างพวกเขาเลยจริงๆ

นางรีบดึงแขนของนางเว่ยเอาไว้ คิดไม่ถึงว่าจะถูกนางเว่ยพลิกมือกุมมือแทน

“เฮ้ออย่าเพิ่งใจร้อน แม่แค่บ่นไปไม่กี่คำ ไม่มีอะไรที่จัดการไม่ได้ พวกเราค่อย จัดการกันเอง ”

เมื่อคิดถึงลูกชายทั้งสองความโกรธของนางเว่ยก็เบาลง

เมื่อเปรียบเทียบ สิ่งที่ฉินจิ่นเคยประสบในวันนี้ไม่ใช่สิ่งที่นางอยากจะเจอมัน?

“ท่านแม่ ขอบคุณเจ้าค่ะ ”

นอกจากความขอบคุณแล้ว ฉินจิ่นก็พูดอะไรไม่ออกแล้ว

เดิมทีนางจะต้องร้องไห้และโวยวายอีกสักเล็กน้อยเพื่อทำตามนิสัยของนางเว่ย ใครจะรู้ว่านางจะทำให้คนรู้สึกซาบซึ้งใจถึงเพียงนี้

เรื่องในวันนี้จบลงและเมื่อมีเวลาอีกครั้งฉินจิ่นก็เรียกเสี่ยวปาออกมา

“คำนวณผลผลิตมันฝรั่ง ฉันจะส่งภารกิจ ”

เมื่อพูดประโยคนี้ออกมา ฉินจิ่นรู้สึกผิดเล็กน้อย มันฝรั่งครึ่งนึงถูกตระกูลฉินทำลาย พวกเขาแทบจะเอาของพวกนี้ออกมาไม่รู้ว่าจะเพียงพอต่อการผลิตที่เสี่ยวปาต้องการหรือไม่

หลังจากหักคะแนนที่ค้างชำระก่อนหน้านี้แล้ว เหลืออีก5คะแนน นายท่านสู้ๆ เสียงของเสี่ยวปาร่าเริงเป็นพิเศษ และแฝงไว้ด้วยความภูมิใจ

ฉินจิ่นไม่เข้าใจ”สิ่งที่ตระกูลฉินเอาไปนั้นไม่มีผลต่อภารกิจหรือ? ”

“ใช่ หลังจากการคำนวนผลผลิตมันฝรั่ง มีผลผลิตมาก ซึ่งหมายความว่าสายพันธุ์ใหม่ที่คุณปลูกประสบความสำเร็จมาก “ด้วยความภาคภูมิใจของเสี่ยวปาเสียงของเสี่ยวปาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

ฉินจิ่นสงสัย:”นายไม่ได้พัฒนาสายพันธุ์นี้เองใช่ไหม? ”

“ฮ่าๆ ฮ่าๆ… เป็นไปได้ยังไง? อันนั้นมีงานใหม่แล้วจะรับหรือไม่? “เสี่ยวปาดูเหมือนเลิ่กลั่ก และพยายามพูดเรื่องอื่น

จู่ๆ ฉินจิ่นก็มีความสุขมันฝรั่งสายพันธุ์ใหม่นี้ถูกพัฒนาโดยเสี่ยวปาอย่างแน่นอน

ไม่น่าแปลกใจเลยที่เขาเปิดตัวภารกิจทำฟาร์ม บางทีภารกิจรองอาจเป็นสิ่งที่เขาต้องการทำให้สำเร็จมากที่สุด

ฉินจิ่นไม่ได้คิดมากเกี่ยวกับเขา และถามว่า”งานใหม่คืออะไร?” ”

“ส่งเสริมการปลูกมันฝรั่ง” คำตอบที่ตรงไปตรงมา

“ส่งเสริมให้ชาวบ้านปลูกมันฝรั่งงั้นเหรอ?” ฉินจิ่นสงสัย

“แน่นอนว่าไม่ได้เพียงโปรโมทโดยเปล่าประโยชน์แต่ยังต้องหาเงินได้ด้วย ของดีแบบนี้ต้องกลายเป็นเงินถึงจะคุ้มค่า”

“แสดงว่านายพูดภารกิจเพียงครึ่งเดียวงั้นเหรอ? ”

ฉินจิ่นชักจะเดือด เจ้าเด็กดื้อเสี่ยวปานี่ถึงจะเสียงอ่อนเสียงหวานแต่ก็ปกปิดความดำมืดในจิตใจไม่ได้ ถ้าแหวกท้องเขาออกมารับรองว่าทมิฬยิ่งกว่าหมึกของปลาหมึก

เสี่ยวปาลดเสียงลงอย่างเขินอาย”ฮี่ฮี่ ไม่สำคัญไม่สำคัญ ขอเพียงโปรโมทสำเร็จ ได้เงินก็เพียงพอแล้ว ขอเพียงยี่สิบตำลึง ฉันเชื่อว่าคุณทำได้แน่นอน” ”

“แล้วรางวัลล่ะ?” ”

“ยี่สิบคะแนน และยังสามารถปลดล็อกสภาพแวดล้อมการผ่าตัดทางการแพทย์ปลอดเชื้อ1ครั้ง ”

ฉินจิ่นตกตะลึง เขาไม่คิดเลยว่าระบบนี้จะใจกว้างขนาดนี้

สภาพแวดล้อมการผ่าตัดของแพทย์ปลอดเชื้อเป็นไปไม่ได้ในยุคนี้ ระบบนั้นมีพลังมากเกินไป ฉินจิ่นตอบตกลงทันทีโดยไม่ต้องคิด

“ไม่มีปัญหาฉันยอมรับงานนี้ ”

นางแค่ต้องส่งเสริมการปลูกมันฝรั่งนี้ในเมือง