วันสิ้นโลก ฐานของฉันเปิดให้เช่า - บทที่ 89 สุ่ยเยียนกลายพันธุ์?
บทที่ 89 สุ่ยเยียนกลายพันธุ์?
จิ่งเหมียนและเฉินย่ารีบรุดหน้าไปที่ห้องผู้ป่วย จิ่งเหมียนถามเฉินย่าเสียงเบา “ถ้าสุ่ยเยียนทนไม่ไหวแล้วกลายเป็นซอมบี้ จะใช้เวลานานแค่ไหน?”
ที่นี่คือภายในลวี่อิน เธอต้องเข้าใจถึงผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุด
“เธอเป็นผู้มีพลังพิเศษระดับสอง จากการต่อต้านจนกลายพันธุ์น่าจะรู้ผลก่อนฟ้าสาง”
“เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“จริง ๆ ถือว่าช้าแล้วนะ คนทั่วไปที่ร่างกายอ่อนแอ แค่ยี่สิบนาทีก็กลายเป็นซอมบี้แล้ว”
“หวังว่าฉันจะช่วยเธอได้นะ”
เฉินย่าปลอบใจ “ตอนนี้ไม่ใช่แค่ไม่มีตัวยาใด ๆ ที่สามารถยับยั้งเชื้อซอมบี้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ แต่ยังไม่ปรากฏผู้มีพลังพิเศษประเภทรักษาที่สามารถชำระล้างเชื้อซอมบี้ได้ ดังนั้นหากคุณไม่สามารถรักษาเธอได้ก็อย่าโทษตัวเองเลย”
จิ่งเหมียนถอนหายใจออกมาเบา ๆ แล้วพยักหน้า ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องพักผู้ป่วย มองเห็นอาหารว่างและขนมที่ยังกินไม่หมดบนโต๊ะข้างเตียงของสุ่ยเยียน เป็นของที่ฮวาเล่อเหยาและหานซวงนำมาให้สุ่ยเยียนกินก่อนหน้านี้
“ทุกคนอย่าทำหน้าเครียดกันสิคะ” สุ่ยเยียนส่งยิ้มออกมาทำลายบรรยากาศที่หดหู่
“ต่อให้ฉันต้องตาย ฉันก็ไม่ได้ตายอย่างน่าสังเวชนัก ฉันเข้าร่วมทีมสำรวจด้วยความสมัครใจเอง การได้ฆ่าซอมบี้แม้เพียงตัวเดียวก็ถือเป็นความปรารถนาของฉัน”
“ฉันผ่านช่วงเวลาอันตรายมามากมาย ฉันเตรียมใจไว้แล้ว หากรอดชีวิต ฉันก็จะฆ่าต่อไป ถ้าไม่สำเร็จ ฉันก็ไม่เสียดาย”
จิ่งเหมียนหันหลังให้ พยายามกลั้นความรู้สึกขมขื่นในใจ ไม่เสียใจงั้นเหรอ เธอไม่เชื่อหรอก
แม้ว่าเธอจะไม่ได้สนิทสนมกับสุ่ยเยียนมากนัก แต่การระบาดของซอมบี้ทั้งสามครั้งในฐานอู่อัน ล้วนแล้วแต่เป็นทีมสำรวจและทหารที่ยืนหยัดต่อสู้ด้วยชีวิต เธอเคารพพวกเขาจากใจจริง
จิ่งเหมียนปรับความรู้สึกของตัวเอง ก่อนจะหันกลับมาพร้อมกับน้ำเสียงที่หนักแน่น “อย่ากลัวเลยสุ่ยเยียน ฉันจะช่วยคุณเอง เชื่อสิว่าคุณต้องผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากนี้ไปได้แน่นอน!”
“อืม!” สุ่ยเยียนพยักหน้าหนักแน่น
ครั้นถึงเที่ยงคืน ใบหน้าซีดเซียวของสุ่ยเยียนเริ่มแดงก่ำและมีไข้
จิ่งเหมียนนั่งอยู่ข้างเตียงของเธอ จับมือเธอไว้ ส่งพลังพิเศษให้เธอ
จุดแสงประกายเล็ก ๆ กระโดดเข้าสู่ร่างกายของสุ่ยเยียน อีกด้านหนึ่งของเตียง เผิงรุ่ยนั่งจ้องมองสุ่ยเยียนไม่วางตา
ใคร ๆ ก็มองเห็นถึงความรู้สึกของเผิงรุ่ยที่มีต่อสุ่ยเยียน เมื่อเห็นคนที่ตนรักอาจจะกลายเป็นซอมบี้ ใครจะทนได้
ทุกคนไม่มีใครจากไป บ้างก็นั่งอยู่บนบันไดตรงระเบียง บ้างก็พิงผนังระเบียง
เฉียวไห่จุดบุหรี่ “หานซวง ฉันขอความช่วยเหลือเล็ก ๆ น้อย ๆ จากเธอได้ไหม”
หานซวงหันหน้ามาพยักหน้าให้เขาพูด
จากนั้นหานซวงก็เข้าไปในห้องผู้ป่วย เธอตบไหล่เผิงรุ่ยเบา ๆ แล้วเปิดฝ่ามือออก เป็นแหวนคริสตัลน้ำแข็งใสแวววาวสวยงามมาก
ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมาก เผิงรุ่ยเข้าใจในทันที
เมื่อสุ่ยเยียนเห็นแหวนนั้น น้ำตาก็ไหลรินออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
แท้จริงแล้วที่เธอพูดแบบนั้น แค่อยากให้เขาสบายใจขึ้นก็เท่านั้น
เผิงรุ่ยไม่คิดจะเก็บซ่อนความรู้สึกอีกต่อไป เขากอดสุ่ยเยียนร้องไห้อย่างหนัก
พวกเขาเคยสิ้นหวังตอนที่เผชิญหน้ากับซอมบี้ ดีใจที่เฉียวไห่เข้ามาช่วย และเกิดความหวังอีกครั้งเมื่อรู้ว่าแขนขาที่ขาดสามารถงอกใหม่ได้
เขาตัดสินใจที่จะออกจากฐานอู่อัน ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ดีกับเธอที่ลวี่อิน…
แต่ถ้าในวันข้างหน้าไม่มีสุ่ยเยียน…
เผิงรุ่ยเช็ดน้ำตา มองตาเธอแล้วพูดว่า “สุ่ยเยียน ผมมันเป็นผู้ชายบ้าน ๆ ไม่ได้เรียนหนังสือสูง ไม่ค่อยมีความรู้ ไม่โรแมนติก เรื่องความรักผมก็เลยเขินอายที่จะพูดออกมา”
เขาสวมแหวนวงนั้นที่เย็นเฉียบลงบนนิ้วนางข้างซ้ายของเธอ “ผมรักคุณ! สุ่ยเยียน คุณต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปนะ! แต่งงานกับผมนะ!”
สุ่ยเยียนซาบซึ้งใจ เธอกอดเขาไว้แน่น
“ขอโทษนะ ผมน่าจะบอกคุณให้เร็วกว่านี้”
ดวงตางดงามราวกับมีหมอกควันคลอเคลียอยู่ภายในของสุ่ยเยียนพลันเปล่งประกาย เผยรอยยิ้มเจิดจ้ายิ่งกว่าสิ่งใด “เผิงรุ่ย ฉันเองก็รักคุณ”
จิ่งเหมียนและหานซวงที่อยู่ด้านข้างต่างพากันร่ำไห้ออกมาอย่างไม่อาจควบคุม
เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าจนกระทั่งถึงช่วงเวลาตีสี่กว่า ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ทรมานใจที่สุด
สุ่ยเยียนฉวยโอกาสในขณะที่เผิงรุ่ยออกไปเข้าห้องน้ำ เอ่ยกับจิ่งเหมียนว่า “คุณจิ่ง ฉันรู้สึกหนักอึ้งและเหนื่อยล้าเหลือเกิน หากฉันไม่สามารถผ่านช่วงเวลาเลวร้ายนี้ไปได้ โปรดอย่ารอให้ฉันกลายเป็นซอมบี้แล้วค่อยลงมือ ฉันไม่อยากกลายเป็นซอมบี้แม้เพียงแค่เสี้ยววินาที การปล่อยให้ฉันตายในฐานะมนุษย์ ถือเป็นการให้เกียรติฉันอย่างสูงสุด และเป็นสิ่งที่สง่างามที่สุดสำหรับฉัน”
จิ่งเหมียนตัวสั่นเทา ขณะนึกถึงคำพูดของเฉินย่าที่เคยกล่าวไว้ว่า ผู้มีพลังพิเศษ เมื่อกลายเป็นซอมบี้ พวกเขาจะยังคงมีพลังพิเศษเหมือนตอนยังมีชีวิตอยู่ หากจัดการไม่ดี อาจนำมาซึ่งความโกลาหลวุ่นวายได้
วีรบุรุษผู้มีพลังพิเศษจำนวนมากที่กลายเป็นซอมบี้ที่แข็งแกร่ง พวกเขาต่างต้องกรำศึกอยู่แนวหน้า ช่างน่าเศร้าจริง ๆ
หลังจากที่จิ่งเหมียนตอบตกลง สุ่ยเยียนก็หมดสติไป
เมื่อมองไปที่ใบหน้าซีดเผือดและริมฝีปากที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงของเธอ ใบหน้าของเธอกลับดูงดงามแปลกประหลาด
เมื่อคิดว่าสุ่ยเยียนอาจจะไม่ได้ตื่นขึ้นมาอีกแล้ว จิ่งเหมียนก็กำมือแน่น รำพันในใจครั้งแล้วครั้งเล่า ขออีกนิดเถอะ ขอให้ฉันแข็งแกร่งกว่านี้อีกสักนิดก็ยังดี!
พลังพิเศษในร่างกายของเธอดูเหมือนจะเข้าใจในสิ่งที่เธอพูด น้ำพุที่ใกล้จะเหือดแห้งก็กลับมาเปิดออกอีกครั้ง รีดเค้นพลังที่เหลืออยู่เพื่อตอบสนองเธอ
พลังพิเศษที่ใช้มากว่าค่อนคืนแล้วไม่ได้ลดลง แต่กลับเพิ่มขึ้นและไหลเวียนอย่างรุนแรงยิ่งขึ้น
จุดประกายดาวเชื่อมต่อกันเป็นผืนเดียว เหมือนหมอกควันและความฝันอันงดงามของกลุ่มดาวสีเขียว
เมื่อกลุ่มดาวห่อหุ้มร่างของสุ่ยเยียนและแทรกซึมเข้าไป จิ่งเหมียนก็หมดแรงและหมดสติลงข้างเตียงทันที
ขอบฟ้ายามราตรีอันเงียบเหงาถูกย้อมด้วยแสงสีคราม แสงนั้นค่อย ๆ เจือจางสีของราตรีกาล ทำให้ท้องฟ้าเป็นสีฟ้าสลัว
ฟ้าสางแล้ว…
ลมยามเช้าที่พัดมาปะทะใบหน้าช่างร้อนอบอ้าว รู้สึกไม่สบายตัวเลย
คนบนเตียงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
“อรุณสวัสดิ์”
สุ่ยเยียนไม่มีวันลืมเช้าวันนี้ มันไม่ต่างจากวันอื่น ๆ แต่กลับแตกต่างอย่างสิ้นเชิง
เผิงรุ่ยรู้สึกโล่งอก “ผมรู้ว่าคุณทำได้! คุณทำให้ฉันตกใจแทบตายเลยนะสุ่ยเยียน!”
เขาเฝ้าอยู่ข้างเตียงของสุ่ยเยียนทั้งคืนโดยไม่ได้หลับตา เขาออกไปเข้าห้องน้ำแล้วกลับมาเห็นจิ่งเหมียนนอนฟุบอยู่บนเตียง จึงให้เฉินย่าอุ้มเธอออกไป
“เมื่อคืนเถ้าแก่จิ่งใช้พลังพิเศษจนหมดแล้วก็หมดสติไป”
เผิงรุ่ยรู้สึกขอบคุณจิ่งเหมียนอย่างสุดซึ้ง จากอาการของสุ่ยเยียนในตอนหลังนั้น จริง ๆ แล้วเธอแทบไม่มีทางรอดเลย แต่หลังจากจิ่งเหมียนหมดสติไป สุ่ยเยียนก็ดีขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์
เผิงรุ่ยไม่แน่ใจว่าพลังพิเศษของจิ่งเหมียนจะเป็นความหวังของมนุษย์ในยุคหลังวันสิ้นโลกหรือไม่ แต่หลังจากที่เธอช่วยชีวิตสุ่ยเยียน ชีวิตของเขาก็เป็นของลวี่อินแล้ว
“งั้นเราต้องขอบคุณเธอให้ดี ๆ” สุ่ยเยียนยิ้มอย่างหวานซึ้งเป็นพิเศษ
จิ่งเหมียนหลับไปจนถึงเย็น เธอลุกพรวดขึ้นจากเตียงด้วยความตกใจแล้วรีบโทรออกทันที
“พระเจ้า! ทำไมฉันถึงหลับในช่วงเวลาสำคัญแบบนี้ล่ะ!”
“ฮัลโหลหานซวง สุ่ยเยียนเป็นยังไงบ้าง?”
“พี่สุ่ยไม่เป็นไรแล้ว! เธอผ่านมันมาได้! พี่เหมียนคุณเก่งมากเลย!”
จิ่งเหมียนถอนหายใจด้วยความโล่งอก ดีจริง ๆ “ไม่ใช่ฉันหรอกที่เก่ง แต่เป็นสุ่ยเยียนต่างหากที่เก่ง”
“แต่พี่ใหญ่เผิงรุ่ยบอกว่าเป็นความดีความชอบของคุณนะ”
“เขาพูดเกินไปหน่อย” จิ่งเหมียนไม่ได้คิดถึงตัวเองเลยจริง ๆ “แค่มีชีวิตรอดก็ดีแล้ว”
จิ่งเหมียนเดินมาถึงห้องรักษาความปลอดภัยของอาคารหลักอย่างสบายใจ ประสบการณ์ครั้งนี้ก็เป็นเหมือนสัญญาณเตือนให้เธอ
กองทัพซอมบี้อยู่ไม่ไกลแล้ว ซอมบี้ที่แข็งแกร่งมีจำนวนนับไม่ถ้วน เธอและลวี่อินยังต้องเผชิญกับอะไรอีกมากมาย
สิ่งที่เธอทำได้คือเตรียมการให้มากที่สุดก่อนที่มันจะระเบิดออกมา อย่างน้อยก็เพื่อปกป้องผู้คนของลวี่อินให้ปลอดภัย
Comments for chapter "บทที่ 89 สุ่ยเยียนกลายพันธุ์?"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
