วันสิ้นโลก ฐานของฉันเปิดให้เช่า - บทที่ 106 ชายที่หมายปองมานานกลับตกเป็นของผู้อื่น

บทที่ 106 ชายที่หมายปองมานานกลับตกเป็นของผู้อื่น

“ได้สิ เดี๋ยวผมอุ้มคุณเอง” พูดจบ เฉินย่าก็อุ้มจิ่งเหมียนขึ้นในท่าเจ้าหญิง แล้วยังโยกตัวขึ้นลงสองสามที

“ที่รัก คุณยังเบาไปหน่อยนะ” เฉินย่าเอ่ยอย่างทั้งเอ็นดูและสงสาร เมื่อนึกถึงตอนที่เธอผอมแห้ง “ตอนที่ผมกลับมา คุณต้องอ้วนขึ้นอีกสิบจิน กินกับฮวาเล่อเหยา เธอกินเท่าไรคุณก็กินเท่านั้น ห้ามน้อยกว่าเธอเด็ดขาด”

จิ่งเหมียนทั้งขำทั้งอยากร้องไห้ เธอก็อ้วนขึ้นเยอะแล้วนะ เพียงแต่เมื่อก่อนเธอผอมเกินไปต่างหาก

เฉินย่าอุ้มเธอมาถึงห้องน้ำ จึงวางเธอลง ก่อนจะก้มตัวลงเปิดน้ำใส่ในอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ที่กินพื้นที่ครึ่งห้อง

“เหมียนเหมียน อ่างอาบน้ำของคุณนี่ใหญ่มากเลยนะ อาบสองคนก็ยังเหลือที่อีกเยอะ”

“คุณคิดอะไรอยู่เนี่ย!” เสียงเขินอายของจิ่งเหมียนดังก้องไปทั่วห้องน้ำ

ดวงตาของเฉินย่าฉายแววตัดพ้อเล็กน้อย “คุณไม่ได้บอกเหรอว่าผมเป็นของคุณ ทุกอย่างของผม แม้แต่ผมสักเส้นก็เป็นของคุณ คุณไม่คิดจะดูแลผมบ้างเหรอ?”

จิ่งเหมียนหน้าแดงก่ำ เธอใช้มือเล็กบีบหูเขา “เลิกเลยนะ! ถ้ายังทำแบบนี้อีก ฉันจะไม่ให้คุณเข้าห้องอีกเลย”

“ไม่เป็นไร คุณมาห้องผมก็ได้” เฉินย่ากล่าว รอยยิ้มเปล่งประกายในแววตา “ถึงแม้ห้องผมจะไม่มีอ่างอาบน้ำใหญ่เท่าห้องคุณ แล้วเราก็อาจจะเบียดกันหน่อยก็เถอะ”

ภายในห้องน้ำ ไออุ่นเริ่มลอยกรุ่น จนกระจกถูกปกคลุมไปด้วยไอน้ำ ห้องที่อบอ้าวชื้น เสื้อผ้าที่สวมอยู่ชื้นไปด้วยเหงื่อ

จิ่งเหมียนใช้นิ้วมือปิดปากเขา เธอไม่อยากฟังเขาพูดอีกแล้ว

เฉินย่าเป็นชายหนุ่มเลือดร้อน หากปล่อยไปแบบนี้ เกรงว่าเขาคงไม่รอให้เธอกลับมา อาจจะถูกเขากินเกลี้ยงไม่เหลือ

“พอแล้วน่า เฉินย่า ฉันไม่เล่นกับคุณแล้ว” จิ่งเหมียนลุกขึ้นยืนใช้นิ้วเขี่ยจมูกเล็ก ๆ ของเขา

เขาอยากใกล้ชิดเธอมากกว่านี้ ใกล้ชิดยิ่งกว่าเดิม จนไม่มีระยะห่าง แต่เขาเต็มใจที่จะให้เวลาเธอได้ตั้งตัว เขาอดทนรออีกหน่อยก็ไม่เห็นเป็นไร

“ผมจะรอคุณอาบน้ำเสร็จ” เขายิ้มเบา ๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำไปอย่างรู้หน้าที่

ตอนนี้ จิ่งเหมียนรู้สึกได้อย่างชัดเจน ความรักของพวกเขา ไม่ใช่แค่ความหวงแหนและปกป้องเหมือนในอดีตอีกต่อไป แต่ยังมีความปรารถนาที่เพิ่มมากขึ้น ผสมผสานกับความคึกคะนองแบบเด็กหนุ่ม ที่ยังไม่รู้วิธีจัดการกับปัญหาในความสัมพันธ์ ทว่าความรู้สึกนั้นกลับบริสุทธิ์และรุนแรงอย่างที่สุด

เมื่อหัวใจน้ำแข็งละลายเพราะความรัก ก็ไม่มีใครสามารถมาสั่นคลอนตำแหน่งของคนคนนั้นได้

มีหลายเรื่องที่คุณจะทำให้เพียงคนที่คุณรักที่สุด หรือคนที่ทำให้คุณหวั่นไหวเป็นคนแรกเท่านั้น

จิ่งเหมียนถอดเสื้อผ้าออกแล้วหวีผม ความรู้สึกแบบนี้ช่างล้ำค่า เธอก้าวลงไปในสระน้ำอย่างมีความสุข น้ำอุ่นโอบล้อมเธอไว้ ราวกับจะพาเธอเข้าสู่ห้วงนิทรา

เธอมองไปที่ข้างประตูโดยไม่ตั้งใจ เห็นเงาร่างชัดเจนอยู่หลังกระจกกั้นลม…

“เฉินย่าน่ารังเกียจ คุณแอบดูฉันหรอ” จิ่งเหมียนคว้าผ้าขนหนูข้าง ๆ โยนใส่เฉินย่า!

ฮึ่ม! ผู้ชายน่ารังเกียจ

แม้ว่าเธอจะแช่อยู่ในน้ำและมีกลีบดอกไม้ลอยอยู่มากมายจนมองไม่เห็นใต้น้ำ แต่เธอก็เขินอาย

ไม่นานจิ่งเหมียนก็อาบน้ำเสร็จ เธอเดินออกมาพร้อมกับผ้าขนหนู มีกลิ่นหอมและไอน้ำติดตัวมาด้วย ดูสวยสะอาดราวกับดอกบัวที่โผล่พ้นน้ำ

เฉินย่านั่งไขว่ห้างอยู่บนเตียง มองเธออย่างตะลึงค้างไปชั่วครู่ กลืนน้ำลายลงคอสองสามครั้ง “ผมขอไปอาบน้ำบ้าง”

เขาจากไปอย่างรีบร้อน

จิ่งเหมียนได้ยินเสียงฝักบัว เธอส่ายหัวและยิ้มออกมา พบว่ามีสมาร์ตวอทช์ของเฉินย่าอยู่บนเตียง

เธอขยับสมาร์ตวอทช์ของเขา เฉินย่าเป็นนักฆ่าที่มีนิสัยรอบคอบ

การที่เขาถอดสมาร์ตวอทช์วางทิ้งไว้แบบนี้ แสดงว่าเขาไว้ใจเธอ ปล่อยให้เธอดูก็ได้

จิ่งเหมียนเปลี่ยนเป็นชุดนอนแล้วล้มตัวลงนอนบนเตียง ทันใดนั้นสมาร์ตวอทช์นั้นก็ดังขึ้น

เดิมทีเธอไม่อยากรับสาย แต่จู่ ๆ เธอก็นึกขึ้นได้ว่าอาจจะเป็น ชวีหงเชี่ยว เธอจึงกดรับแต่ไม่พูดอะไร รอให้อีกฝ่ายพูดก่อน

“ฉันกับเหยียนผิงคิดมาดีแล้ว ถึงแม้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับนาย แต่ตอนนั้นนายคงแค่พูดประชดใช่ไหมล่ะ พวกเราจะถือว่าไม่ได้ยิน นับจากนี้ไปพวกเรายังเป็นพี่น้องที่รักกันมากที่สุด พวกเราจะเป็นครอบครัวของนายตลอดไป”

จิ่งเหมียนแอบยิ้ม ชวีหงเชี่ยวนี่หน้าด้านจริง ๆ พูดขนาดนั้นแล้วยังโทรมาต่ออีก

“ชวีหงเชี่ยวอีกแล้วเหรอ ฉันนึกว่าคุณมีธุระสำคัญอะไร ที่แท้ก็เรื่องบ้า ๆ นั่นอีกแล้ว คุณไม่เบื่อเหรอ ฉันยังเบื่อเลย” เสียงของจิ่งเหมียนฟังดูขี้เกียจและเย้ายวน “ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันวางสายนะ คุณโทรมาตอนนี้มันรบกวนพวกเรามากเลยนะ”

“คุณพูดว่าอะไรนะ? พวกเรา…” เสียงในโทรศัพท์เผยความไม่อยากเชื่อออกมาอย่างเห็นได้ชัด “เป็นไปไม่ได้! เขาอยู่ไหน? ให้เขารับสายหน่อย!”

จิ่งเหมียนพูดอย่างสมเพช “อ้อ ฉันลืมบอกไปอย่าง ในสมาร์ตวอทช์ของเขายังไม่มีชื่อคุณอยู่ในรายชื่อด้วยซ้ำ มีแต่หมายเลขเปล่า ๆ”

ตอนนี้จิ่งเหมียนมั่นใจแล้วว่า ชวีหงเชี่ยวไม่มีตำแหน่งใด ๆ ในใจของเฉินย่าเลยจริง ๆ

ภาพเหตุการณ์ในตอนแรกนั้นเป็นภาพลวงตาที่ชวีหงเชี่ยวตั้งใจสร้างขึ้นมาเพื่อให้เธอเห็นโดยเฉพาะ ชวีหงเชี่ยวต้องการให้เธอเข้าใจผิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาดี

“จิ่งเหมียน! ส่งสมาร์ตวอทช์ให้เขาฟังหน่อย! คุณได้ยินไหม!”

เสียงของชวีหงเชี่ยวที่แตกสลายดังมา เธอเพิ่งบอกว่าพวกเขาเป็นครอบครัวเดียวกัน เป็นพี่น้องกัน แต่จิ่งเหมียนกลับหัวเราะเยาะเธอว่าเขาไม่ได้สนใจเธอเลย

ตอนนี้จิ่งเหมียนนอนคว่ำอยู่บนเตียง สมาธิทั้งหมดจดจ่ออยู่ที่สมาร์ตวอทช์ เธอไม่ได้เห็นว่าเฉินย่าได้เดินมาที่ขอบเตียงอย่างเงียบ ๆ แล้ว

เขามองดูเธอที่กำลังแกว่งเท้าเล็ก ๆ ทั้งสองข้างอย่างอารมณ์ดี ปากก็พึมพำว่า “ราตรีฤดูใบไม้ผลิแม้เพียงชั่วครู่ก็มีค่าเท่าทองพันชั่ง วางสายแล้ว ไม่พูดแล้ว”

เขายิ้มที่มุมปากแล้วนอนคว่ำลงบนเตียงเช่นกัน จิ่งเหมียนจึงหันมาเห็นเขาและพูดด้วยความตกใจเล็กน้อยว่า “คุณ…” เธอรู้สึกเขินอายเล็กน้อย

ปลายสายโทรศัพท์ก็รู้สึกตัว “นายพูดกับฉันหน่อยสิ! เจ้านายของนายกำลังพูดจาไร้สาระ!”

ปลายสายเสียงดังมากจนแทบจะร้องไห้ ทำให้จิ่งเหมียนรีบเอาสมาร์ตวอทช์ออกห่าง

เฉินย่านอนข้าง ๆ เธอโดยไม่ได้รับสมาร์ตวอทช์มา เขาพูดตรง ๆ ว่า “ข้อแรก อย่าตะโกนใส่เธอ ข้อสอง เธอไม่ได้พูดจาไร้สาระ ‘ราตรีฤดูใบไม้ผลิแม้เพียงชั่วครู่ก็มีค่าเท่าทองพันชั่ง’ ฟังไม่เข้าใจเหรอ? วางสายเถอะเหมียนเหมียน”

น้ำเสียงเซ็กซี่ของเขาที่ไม่เหมือนเคย ผมยังไม่แห้งสนิท มีเพียงผ้าขนหนูผืนสั้นพันรอบเอวเท่านั้น

เรียวขาคู่สวยกับกล้ามเนื้อหน้าท้องที่ได้รูป ทุกตารางนิ้วราวกับว่าซ่อนพลังแห่งการระเบิดเอาไว้ กล้ามเนื้อทุกมัดล้วนแต่พอดี มากไปก็จะกลายเป็นเลี่ยน น้อยไปก็จะดูไม่ตึงเครียด

จิ่งเหมียนกลืนน้ำลายลงคออย่างลืมตัว ชายคนนี้ช่างหล่อเหลาไม่ธรรมดา

เสียงกลืนน้ำลายดังลอดไปถึงปลายสาย

จากนั้นก็สายถูกตัดไป

ชวีหงเชี่ยวได้ยินเพียงเสียง ‘ตู๊ด ๆ’ จากปลายสาย สิ่งที่เกิดขึ้นต่อไปนั้น เธอคาดไม่ถึง

ผมสีแดงของเธอสยายไปมาอย่างบ้าคลั่ง!

อ๊า! ยัยผู้หญิงชั้นต่ำคนนั้น!

ท่าทางของชวีหงเชี่ยวทำให้เหยียนผิงที่เพิ่งเดินเข้ามาตกใจ

“หงเชี่ยว เธอเป็นอะไรไป”

เท่าที่เขารู้ ชวีหงเชี่ยวจะปลดปล่อยพลังพิเศษ ผมยาวสยายไปมาก็ต่อเมื่อเธอโกรธจนสุดขีดเท่านั้น

ตอนนี้ผมของชวีหงเชี่ยวยาวถึงหนึ่งเมตรห้าสิบเซนติเมตรแล้ว มันดูเหมือนงูสีแดงหลายตัวที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ในอากาศ

ชวีหงเชี่ยวมองไปทางเหยียนผิง คิดว่าถ้าคนที่คอยเอาใจใส่ตัวเองแบบนี้เป็นเฉินย่าก็คงจะดีแค่ไหน

ไม่… เฉินย่าจะไม่มีวันเป็นคนที่คอยเอาใจใคร เขาเป็นเหมือนภูเขาน้ำแข็งและต้นสนหิมะ เขาเป็นผู้ชายที่ต้องการการพิชิต!

ยิ่งคิดแบบนี้ ชวีหงเชี่ยวก็ยิ่งรู้สึกคลั่ง! ผู้ชายที่เธออยากได้มานานกลับตกไปอยู่ในมือของผู้หญิงคนอื่น!

อ๊า! อยากฆ่านังนั่นจริง ๆ

ผมของชวีหงเชี่ยวค่อย ๆ ตกลงมาอย่างช้า ๆ แต่สีหน้าของเธอกลับดูมืดมนอย่างยิ่ง

เธอคิดว่าเฉินย่าเป็นคนเย็นชา และตัวเองก็เป็นผู้หญิงที่พิเศษสำหรับเขา คิดว่าการบีบบังคับมากเกินไปอาจไม่ดี ปล่อยวางบ้างอาจจะได้ผลลัพธ์ใหม่

ใครจะคิดว่าจะมีผู้หญิงต่ำช้าคนหนึ่งมาฉวยโอกาสเสียได้!

“หงเชี่ยว พูดอะไรสักหน่อยสิ เฉินย่าพูดอะไรที่ทำร้ายจิตใจเธออีกเหรอ? อย่าเก็บไปคิดมากเลย เธอยังมีฉันนะ”

ชวีหงเชี่ยวไม่รู้สึกซาบซึ้งเลยสักนิด “ไม่มีอะไรหรอก ฉันเลือกเวลาไม่ดีเอง ไปรบกวนพวกเขาโดยไม่ทันตั้งตัว”

เหยียนผิงไม่เชื่อเลยแม้แต่น้อย ผมของเธอเป็นแบบนี้แล้วยังบอกว่าไม่มีอะไรอีก

“ฉันจะไปเอากรรไกรมา”

“ไม่ต้อง ปล่อยผมไว้แบบนี้แหละ”

พรุ่งนี้เธอจะให้เฉินย่าดูผลงานของเขาสักหน่อย