รู้สึกตัวอีกที ข้าก็เป็นเซียนซะแล้ว - บทที่ 1332 ถอยหลังหนึ่งก้าว มุ่งเป้าไปที่เจ้าวิหารหลัก

บทที่ 1332 ถอยหลังหนึ่งก้าว มุ่งเป้าไปที่เจ้าวิหารหลัก

………………..

บทที่ 1332 ถอยหลังหนึ่งก้าว มุ่งเป้าไปที่เจ้าวิหารหลัก

ศาสตราต้องห้ามปรากฏขึ้น ใบหน้าจักรพรรดิเหิงและแมงมุมขาวซีดเซียวไร้สีเลือด ลานเล็กและมัจฉาสัตมายามาจากที่ใดกัน เป็นคนของกองกำลังไหน?

ศาสตราต้องห้ามเช่นนี้ไม่มีทางปรากฏขึ้นในมิติต้นกำเนิด

กระทั่งในแดนต้นกำเนิดการฝึกตน ศาสตราต้องห้ามยังหาพบยาก ไม่ปรากฏขึ้นง่าย ๆ จักรพรรดิเหิงและแมงมุมขาวเกิดความรู้สึกย่ำแย่ในใจฉับพลัน ลานเล็กกับมัจฉาสัตมายาอาจมาจากแดนต้นกำเนิดการฝึกตน!

แต่ผู้มาจากแดนต้นกำเนิดการฝึกตนอย่างลานเล็กและมัจฉาสัตมายาจะปรากฏขึ้นที่มิติต้นกำเนิดด้วยเหตุใดกัน?

พวกมันไม่เข้าใจ

ศาสตราต้องห้ามไม่ใช่สิ่งที่มิตินับล้านซึ่งยังไม่รอดพ้นศักราชล้างบางครั้งแรกจะเอื้อมถึง พวกมันไม่อาจจินตนาการถึงที่มาของลานเล็กและมัจฉาสัตมายาได้จริง ๆ

“ไป!”

ทั้งสองกัดฟัน พยายามหลบหนี แม้ขอบเขตลานเล็กและมัจฉาสัตมายาจะไม่สูง แต่ศาสตราต้องห้ามสองชิ้นนับว่าสร้างแรงคุกคามมหาศาลต่อพวกมันจนไม่กล้าต่อสู้อีก ด้วยกลัวถูกจัดการลงที่นี่

ต้องกล่าวว่าพวกมันไม่ธรรมดาอย่างแท้จริง ครอบครองวิชาหลบหนีอันน่าตื่นตะลึง แม้หอกเหล็กและพัดไล่ตามไม่หยุด แต่สุดท้ายพวกมันก็ยังหลบหนีไปได้

แน่นอน พวกมันเองก็ต้องจ่ายราคามหาศาลในการหลบหนี ศาสตราโบราณสองชิ้นที่พวกมันครอบครองถูกทิ้งเอาไว้เพื่อสร้างโอกาสหนี

“หากรู้ว่าพวกเจ้าแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ ข้าคงล่อไอ้พวกสมควรตายไปที่ลานเล็กแล้ว”

น้ำตาเต็มหน้าเจ้าหลวง ร้องไห้ออกมาอย่างเจ็บปวด

เขากังวลว่าพวกลานเล็กจะต่อกรกับจักรพรรดิเหิงและแมงมุมขาวไม่ได้ จึงไม่คิดล่อทั้งสองไปยังลานเล็ก ทำให้ตัวเองต้องทนทุกข์ทรมานอย่างหนัก!

“เจ้าไม่เชื่อใจพวกข้าก็สมควรเชื่อในตัวคุณชาย!”

ลานเล็กมองไปทางเจ้าหลวง “ซีบอกเจ้าก่อนหน้านี้ไม่ใช่หรือ หากเกิดเรื่องนอกเหนือความคาดหมาย อย่าได้ลังเล รีบหาหนทางกลับไปที่ลานเล็ก มีสมบัติที่คุณชายทิ้งเอาไว้ย่อมไม่เกิดเรื่องอันใดขึ้น!”

“ข้ายังกลัวว่านั่นจะเป็นการทำร้ายพวกเจ้า!”

เจ้าหลวงถอนหายใจ ไม่ใช่เขาไม่เชื่อคุณชาย เพียงแค่คุณชายไม่อยู่ กอปรกับจักรพรรดิเหิงและแมงมุมขาวน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้ เขาไม่มั่นใจอย่างแท้จริงว่าเพียงแค่สมบัติไม่กี่ชิ้นที่คุณชายทิ้งเอาไว้จะพอต่อกรกับทั้งสองหรือไม่

“ศาสตราที่คุณชายทิ้งเอาไว้ย่อมแตกต่างออกไป พวกมันได้รับเจตจำนงจากคุณชาย ครอบครองพลังอันไม่อาจจินตนาการได้ มีพวกมันอยู่ เจ้าย่อมวางใจได้เต็มที่” ลานเล็กกล่าว

“ตอนนี้ข้ารู้แล้ว!”

เจ้าหลวงพยักหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า ประจักษ์ด้วยตาตนเองว่าสมบัติที่คุณชายทิ้งไว้ทรงพลังเพียงใด หอกเหล็กและพัดมีพลังอันไม่อาจหยั่งถึง ตัวตนที่น่ากลัวเช่นจักรพรรดิเหิงกับแมงมุมขาว สุดท้ายยังต้องจ่ายราคามหาศาลถึงหลบหนีไปได้

“ไป พวกเรากลับกันเถิด พวกซีเองก็คงกลับมาแล้ว ทูตในแดนต้นกำเนิดการฝึกตนมาแล้วเอ่ยวาจาบางอย่าง ข้าคิดว่าพวกซีน่าจะกลับมาหารือเรื่องนี้กับพวกเรา” ลานเล็กกล่าว

มันให้ความสนใจกับสถานการณ์ภายนอกมาโดยตลอด ทูตจากแดนต้นกำเนิดการฝึกตนได้ถ่ายทอดข้อมูลบางอย่างให้กระจายไปทั่วมิติต้นกำเนิด มันย่อมรู้เรื่องนี้

ทูตแดนต้นกำเนิดการฝึกตนเชิญให้พวกเขาไปสนทนา พวกซีคงกลับมายังลานเล็กเพื่อปรึกษาเรื่องนี้กับทุกคน

พวกเขาออกจากสถานที่แห่งนี้ และกลับไปยังลานเล็ก

เป็นเช่นที่ลานเล็กเอ่ย มีคนกลับมาเรียบร้อยแล้ว สาเหตุเป็นเรื่องของทูตผู้นั้น

เพียงไม่นาน พวกซีต่างพากันทยอยกลับมา

พวกเขารู้สึกว่าต้องมีการหารือกัน เหตุใดทูตแดนต้นกำเนิดการฝึกตนจึงปรากฏตัวออกมากะทันหัน พวกเขารู้สึกว่าเรื่องนี้อาจมีเลศนัยซ่อนเร้นอยู่

“ทูตที่มาครั้งนี้ ดูเหมือนจะไม่ได้พุ่งเป้ามาที่สุยซิน”

ต้นหลิวขมวดคิ้ว “เขาพูดถึงแค่พวกเรา ไม่เอ่ยถึงสุยซิน หากเขามาเพื่อสุยซินย่อมไม่ทำเช่นนี้แน่ ต้องพยายามตามหาสุยซินก่อนค่อยพูดจา”

“ข้าก็คิดเหมือนกัน”

ต้าเต๋อกล่าว “ทูตผู้นี้ เกรงว่าจะมีจุดประสงค์อื่น”

“มีจุดประสงค์อื่นจริง!”

ขณะนั้นเอง สุนัขดำและนักพรตอู๋เหลียงก็กลับมา

“วิหารโบราณลึกลับสั่งให้สิ่งมีชีวิตมิตินับล้านมารวมตัวกัน บอกว่าจะพาสิ่งมีชีวิตมิตินับล้านเข้าไปยังแดนต้นกำเนิดการฝึกตน!”

สุนัขดำเอ่ยอย่างจริงจัง “พอพวกข้าได้ยินข่าวที่ว่า จึงไปสืบมาทำให้กลับมาช้า สิ่งมีชีวิตนับล้านกำลังไปรวมตัวกันจริง!”

สิ่งมีชีวิตจากมิติอื่นในมิติต้นกำเนิดกำลังถอยกลับออกไปทีละคน กลับสู่มิติดั้งเดิม สุนัขดำและนักพรตอู๋เหลียงบังเอิญเจอเข้ากับสิ่งมีชีวิตเหล่านั้น ทำให้ได้ทราบข่าวคราวดังกล่าวจากปากสิ่งมีชีวิตเหล่านั้น

“มีสมาชิกวิหารโบราณลึกลับกำลังตระเวนทั่วมิติต้นกำเนิด ประกาศคำสั่งวิหารโบราณลึกลับออกมา บอกให้สิ่งมีชีวิตทั้งหมดกลับไปยังมิติตนเอง จากนั้นจะนำสิ่งมีชีวิตทั้งหมดในแต่ละมิติไปรวมตัวกันที่วิหารหลัก”

สีหน้าสุนัขดำเคร่งขรึมยิ่งขึ้น “เรื่องนี้ผิดปกติเกินไป วิหารโบราณลึกลับยังกล่าวอีกว่าจะพาสิ่งมีชีวิตเหล่านี้ไปยังแดนต้นกำเนิดการฝึกตน นี่ต้องเป็นปัญหาใหญ่แน่!”

“ถูกต้อง!”

นักพรตอู๋เหลียงกล่าวต่อ “พาสิ่งมีชีวิตมิตินับล้านไปยังแดนต้นกำเนิดการฝึกตนโดยไม่สนว่าจะแข็งแกร่งหรืออ่อนแอ เป็นผู้ฝึกตนหรือปุถุชน ทั้งหมดล้วนถูกพาตัวไป หากไม่มีปัญหาใหญ่อยู่ก็นับว่าแปลกแล้ว!”

หลังได้ยินวาจาสุนัขดำและนักพรตอู๋เหลียง พวกซีต่างขมวดคิ้วด้วยความตึงเครียด สีหน้าจริงจัง ตระหนักได้ถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้

“ดูเหมือนพวกบิดาสุยซินจะไม่เป็นภัยคุกคามอีกต่อไป ยอดฝีมือแดนต้นกำเนิดเหล่านั้นที่ต้องการล้างตราประทับจึงคิดสังเวยสิ่งมีชีวิตทั้งหมดในมิตินับล้าน เพื่อย้ายไปอยู่มิติอื่น!”

ซีเอ่ยด้วยเสียงลุ่มลึก เอ่ยการคาดเดาของตนออกมา

“ข้าเองก็คิดว่าเป็นเช่นนี้!”

“มีเพียงหนทางนี้ที่สมเหตุสมผล”

คนอื่นพยักหน้า รู้สึกว่าคำพูดซีสมเหตุสมผล นอกเหนือจากการสังเวยแล้ว ไม่มีเหตุอื่นใดที่วิหารโบราณลึกลับจะอยากนำสิ่งมีชีวิตนับล้านทั้งหมดไปยังแดนต้นกำเนิดการฝึกตนอีก

ไม่แบ่งแข็งแกร่งหรืออ่อนแอ ไม่แยกผู้ฝึกตนหรือปุถุชน หากไม่ใช่การสังเวยแล้วจะยังเป็นสิ่งใดได้อีก?

“จากคำพูดของสุยซิน ยอดฝีมือที่เลือกยอมแพ้ต้องการลบตราประทับมิตินับล้านบนร่างออก จำเป็นต้องมีการสังเวย มารดามันเถิด เหล่ายอดฝีมือที่ยอมแพ้เหล่านั้นโหดเหี้ยมจริง ๆ ถึงได้คิดสังเวยสิ่งมีชีวิตมิตินับล้านทั้งหมด!”

สุนัขดำพูดไปสบถไป ยอดฝีมือที่ยอมแพ้เหล่านั้นยามลงมือก็ลงมือสุดโต่ง ทำเรื่องทุกอย่างขึ้นมาได้!

“พวกบิดาสุยซินไร้ภัยคุกคาม หรือว่าพวกเขาจับตัวสุยซินได้แล้ว?”

ลั่วสุ่ยเอ่ยอย่างเป็นกังวล “คุณชายตามสุยซินไปยังแดนต้นกำเนิดการฝึกตน อาจถูกเหล่ายอดฝีมือที่ยอมแพ้จับตัวหรือไม่? หลังจากนั้นพวกเขาก็ใช้สุยซินข่มขู่หรือล่อให้พวกบิดาสุยซินมาติดกับ?”

หลังนางเอ่ยออกมาเช่นนี้ สีหน้าคนอื่นก็แปรเปลี่ยนเป็นความกังวลเช่นเดียวกัน

เนื่องจากคำพูดของลั่วสุ่ยมีความเป็นไปได้จริง

คุณชายแข็งแกร่งไม่อาจหยั่งถึง แต่เหล่ายอดฝีมือในแดนต้นกำเนิดการฝึกตนก็แข็งแกร่งเกินคาดเดาเช่นกัน คุณชายกับสุยซินอาจถูกยอดฝีมือเหล่านั้นจับตัวได้

“ไม่มีทาง!”

เมิ่งจีกล่าวด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง “ก่อนคุณชายไปได้ทิ้งศิลาคืนชีพ เตรียมไว้เผื่อเกิดเรื่องไม่คาดฝัน ทว่าศิลาคืนชีพไม่มีการเคลื่อนไหวใด ข้าคิดว่าโอกาสที่จะเกิดเรื่องกับคุณชายมีน้อยมาก”

เขาพูดต่อ “หากมีเรื่องเกิดกับคุณชายจริง คุณชายย่อมคืนชีพแน่นอน อีกทั้งหากคุณชายเกิดเรื่อง สมบัติที่คุณชายทิ้งไว้ย่อมได้รับผลกระทบแน่ อย่างไรเสียสมบัติที่คุณชายทิ้งเอาไว้ก็มีต้นกำเนิดพลังมาจากคุณชาย!”

“ถูกต้อง เจ้ากล่าวไม่ผิด”

หอกเหล็กลอยออกมา “หากเกิดเรื่องกับคุณชาย พวกเราไม่มีทางไม่รับรู้ พวกเราได้รับการถ่ายทอดเจตจำนงจากคุณชาย มีความสัมพันธ์ใกล้ชิด คุณชายยังคงสบายดี ไม่จำเป็นต้องกังวล”

ได้ยินคำพูดหอกเหล็กแล้ว ทุกคนต่างโล่งใจขึ้นมาบ้าง

ขอเพียงไม่เกิดเรื่องกับคุณชายก็ดีแล้ว!

“หากไม่เกิดเรื่องกับคุณชาย สุยซินเองก็ไม่เป็นอันใด กล่าวเช่นนี้แล้ว ยอดฝีมือที่ยอมแพ้เหล่านั้นอาจใช้วิธีการอื่น!”

ดวงตาเมิ่งจีวาววับ “แน่นอน ทั้งหมดเป็นเพียงการคาดเดาของพวกเราเท่านั้น ไม่อาจยืนยันได้ว่าจริงหรือไม่”

เขาพูดต่อ “ข้าคิดว่าพวกเราจำเป็นต้องสืบหาความจริง!”

“หมายความว่าอย่างไร?” ต้าเต๋อถาม

“พวกเราควรไปพบทูตจากแดนต้นกำเนิดการฝึกตนหรือไม่?”

เมิ่งจีเอ่ย “เขาต้องรู้ความจริงแน่! ถึงยามนั้นพวกเราย่อมรู้ว่าเกิดเรื่องขึ้นกับคุณชายและสุยซินหรือไม่”

“ไปพบทูตแดนต้นกำเนิดการฝึกตน พวกเรา…จะทำได้หรือ?”

จิ้งจอกน้อยสีแดงเพลิงถาม

ทูตมาจากต้นกำเนิดแดนฝึกตน ไม่จำเป็นต้องคิดก็รู้ อีกฝ่ายย่อมครอบครองพลังแข็งแกร่งอย่างถึงที่สุด ในใจนางไม่มีความมั่นใจนัก เกิดความกังวลว่าไม่อาจต่อกรทูตได้

“ต้องเสี่ยงจึงจะได้รับผล พวกเราต้องยอมเสี่ยง ยังมีโอกาสที่จะเกิดเรื่องกับคุณชาย อาจถูกพวกเขาขัง หรือถูกพวกเขาใช้วิธีการใดผนึกไว้ เรื่องเหล่านี้ใช่ว่าไม่มีความเป็นไปได้”

เมิ่งจีกล่าวด้วยเสียงลุ่มลึก “หากเป็นเช่นนี้ ศิลาคืนชีพอาจไม่ถูกกระตุ้น สมบัติที่คุณชายทิ้งเอาไว้เองก็ไม่ได้รับผลกระทบ ข้าคิดว่าพวกเราควรไปพบทูตผู้นี้อย่างยิ่ง!”

“คำพูดเจ้ามีเหตุผล”

หอกเหล็กกล่าว “หากคุณชายถูกขังหรือผนึกเอาไว้ พวกเราก็ยากจะสัมผัสได้จริง ๆ”

มันกล่าวต่อ “เช่นนั้นก็ไปพบทูตผู้นี้เสีย! นำสมบัติที่คุณชายทิ้งไว้ทั้งหมดไปด้วย ปัญหาจะได้ไม่ใหญ่โตเกินไป”

หลี่จิ่วเต้าทิ้งสมบัติไว้ทั้งหมดหกชิ้น มันคิดว่าด้วยพลังของพวกมันทั้งหกอาจเพียงพอต่อการสยบทูตผู้นี้ได้

“โฮ่ง เพื่อความปลอดภัย ไยพวกเราไม่หาหนทางที่ดีกว่านั้น ไม่ต้องไปหาทูต แต่ไปหาเจ้าวิหารหลักของวิหารโบราณลึกลับเสียก่อน?”

สุนัขดำกล่าวขึ้นมา “ข้าคิดว่าเจ้าวิหารโบราณลึกลับอาจรู้เรื่องราวบางอย่าง อีกอย่างเจ้าวิหารโบราณลึกลับก็จัดการได้ง่ายกว่าทูตผู้นั้น”

“ไม่ดี หากเจ้าวิหารโบราณลึกลับไม่รู้เรื่องนี้ นับว่าพวกเราแหวกหญ้าให้งูตื่นเรียบร้อยแล้ว ทูตผู้นั้นอาจฉวยโอกาสหลบหนีไป!” นักพรตอู๋เหลียงกล่าว

สุนัขดำกระโจนใช้อุ้งเท้าตบหัวนักพรตอู๋เหลียงทันที

“ข้าตีเพราะเจ้าใช้การไม่ได้ ไร้สมองนัก!”

สุนัขดำปรายตามองนักพรตอู๋เหลียงอย่างเหยียดหยาม “แหวกหญ้าให้งูตื่นอันใด ยามนี้ทูตผู้นั้นอยู่ในมิติต้นกำเนิด ส่วนเจ้าวิหารหลักอยู่ที่วิหารหลัก เขาไม่มีทางติดต่อทูตผู้นั้นได้อย่างทันท่วงทีแน่นอน อย่างไรเสียมิติต้นกำเนิดก็ฟื้นตัวอย่างรุนแรง ขุมกำลังทั้งหลายต่างโผล่ออกมาอย่างต่อเนื่อง การติดต่อทุกวิธีล้วนได้รับผลกระทบ”

มันยังกล่าวต่อ “นอกจากนี้ ต่อให้ทูตรู้เรื่องก็ไม่สำคัญอันใดนัก เจ้าคิดว่าทูตจะหนีหรือ? เป็นไปได้อย่างไร! เขามาจากแดนต้นกำเนิดการฝึกตน ย่อมมีความมั่นใจในตนเองอย่างเต็มเปี่ยม จะหนีไปเช่นนี้ได้อย่างไร! อีกทั้งเขายังแบกรับหน้าที่พาสิ่งมีชีวิตในมิตินับล้านเข้าไปยังแดนต้นกำเนิดการฝึกตน ไม่มีทางที่จะหนี!”

“ดังนั้นไม่ว่าอย่างไร การลงมือกับเจ้าวิหารหลักยังคงเป็นทางเลือกที่ดีกว่าลงมือกับทูตผู้นั้น!”

มันแนะนำให้ไปหาเจ้าวิหารหลักก่อน

“ข้าคิดว่าสุนัขดำเอ่ยถูก พวกเราควรไปหาเจ้าวิหารหลักก่อนดีกว่า หากเจ้าวิหารหลักไม่รู้ พวกเราค่อยไปหาทูต”

ต้นหลิวเห็นด้วยกับข้อเสนอของสุนัขดำ

“เช่นนั้นก็จัดการเจ้าวิหารหลักเสียก่อน!”

“ตกลง ใช้วิธีนี้แหละ!”

คนอื่น ๆ ทยอยแสดงความเห็นด้วย รู้สึกว่าจัดการเจ้าวิหารหลักก่อนเป็นหนทางที่ดีกว่า

จากนั้นพวกเขาก็เริ่มลงมือ พาสมบัติทั้งหกออกจากมิติต้นกำเนิดอย่างเงียบงัน มุ่งหน้าไปหาเจ้าวิหารหลัก

ใช้เวลาเพียงไม่นาน พวกเขาก็มาถึงวิหารหลักของวิหารโบราณลึกลับ

“มิติต้นกำเนิดฟื้นตัวอย่างรุนแรง วิธีการสื่อสารได้รับผลกระทบ พวกเขาคิดติดต่อทูตก็ทำได้เพียงวิธีดั้งเดิมอย่างใช้สิ่งมีชีวิตส่งข่าวเท่านั้น”

เมิ่งจีเอ่ย “พวกเราแยกเป็นสองกลุ่ม กลุ่มแรกไปจัดการเจ้าวิหารหลัก อีกกลุ่มคอยปิดล้อมเอาไว้ ป้องกันไม่ให้สมาชิกวิหารโบราณลึกลับส่งข่าวให้ทูตได้”

พวกเขาแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม ซี ลั่วสุ่ย ลานเล็ก ต้นหลิว และเจ้าก้อนหินมุ่งหน้าไปจัดการเจ้าวิหารหลัก ส่วนที่เหลือปิดล้อมโดยรอบเอาไว้

แน่นอน สมบัติทั้งหกเองก็ถูกแบ่งเป็นสองกลุ่ม สองชิ้นตามไปจัดการเจ้าวิหารหลัก ที่เหลืออีกสี่ชิ้นคอยปิดล้อมเอาไว้

ยามนี้ผู้ฝึกตนจำนวนมากรวมตัวกันด้านหน้าวิหารหลัก พวกซีเดินตามฝูงชนเข้าไป

เจ้าวิหารหลักอยู่ด้านนอก ข้างกายเป็นสิบมหาเจ้าวิหารย่อย พวกเขาให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มาก ออกคำสั่งกำกับเองอยู่ด้านนอก

“ลงมือ!”

หลังพวกซีเห็นเจ้าวิหารหลักก็พุ่งเข้าใส่ทันที

ลงมือตั้งแต่นอกวิหารย่อมสะดวกกว่า ไม่เช่นนั้นพวกเขาคงต้องเข้าไปด้านในวิหารหลัก

“บังอาจ!”

“พวกเจ้าเสียสติไปแล้วหรือ? ถึงกล้าลงมือกับเจ้าวิหารหลัก!”

สิบมหาเจ้าวิหารย่อยเห็นพวกซีพุ่งมา พลันตรงไปเบื้องหน้าเจ้าวิหารหลัก ขัดขวางการโจมตีของพวกซี

ความโกลาหลครั้งใหญ่บังเกิดขึ้นในพริบตา สิ่งมีชีวิตทั้งหมดไม่คาดคิดว่าจะมีผู้อาจหาญเช่นนี้ ถึงขนาดกล้าลงมือกับเจ้าวิหารหลัก!

“มุ่งเป้ามาที่ข้าหรือ?”

เจ้าวิหารหลักมองพวกซีด้วยดวงตาหรี่ลงครู่หนึ่ง เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นในตัวตนของพวกซี

เขาไม่รู้จักลั่วสุ่ย ถึงแม้ว่าลั่วสุ่ยจะเป็นคนทำลายร่างแปลงของเขาไปแล้วก็ตาม

………………..