รู้สึกตัวอีกที ข้าก็เป็นเซียนซะแล้ว - บทที่ 1275 เหตุร้ายไม่คาดคิดครั้งใหญ่ ทำให้คนรู้สึกไม่ปลอดภัย!
- Home
- All Mangas
- รู้สึกตัวอีกที ข้าก็เป็นเซียนซะแล้ว
- บทที่ 1275 เหตุร้ายไม่คาดคิดครั้งใหญ่ ทำให้คนรู้สึกไม่ปลอดภัย!
บทที่ 1275 เหตุร้ายไม่คาดคิดครั้งใหญ่ ทำให้คนรู้สึกไม่ปลอดภัย!
………………..
บทที่ 1275 เหตุร้ายไม่คาดคิดครั้งใหญ่ ทำให้คนรู้สึกไม่ปลอดภัย!
สิ่งมีชีวิตเหนือขั้นเจ็ดสิบขอบเขตอัครขึ้นไป พวกเขาล้วนมั่นใจและทรงพลัง ไม่คิดพึ่งพากลอุบายอันใด เพียงต้องการต่อสู้อย่างดุเดือดในศึกตัดสินครั้งสุดท้าย และคว้าชัยชนะมาด้วยความแข็งแกร่งอย่างแท้จริง
การกระทำของเหล่าตัวแปรผิดแผกในสายตาของพวกเขาแล้วเป็นเพียงเรื่องตลกขบขัน พวกเขาไม่ได้ใส่ใจอันใดมากมายสักนิด
สำหรับหลี่จิ่วเต้า พวกเขาเองก็ไม่ได้สนใจอันใดมากมายเช่นกัน
ในสายตาของพวกเขา หลี่จิ่วเต้าเป็นเหมือนตัวตลกที่วิ่งเต้นไปมา ไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ คิดว่าตนเองไร้เทียมทาน ไม่เห็นสิ่งมีชีวิตอื่นอยู่ในสายตา จึงทำตัวสูงส่งโดดเด่นยิ่ง ไม่รู้จักการเก็บงำสักนิด
ก่อนหน้านี้หมิงเองก็คิดเช่นนั้น
ยามนั้นเมื่อเขาพยากรณ์ถึงหลี่จิ่วเต้า เขายังมีท่าทางสบาย ๆ ไม่ได้ใส่ใจนัก
แต่หลังจากนั้นเขากลับประสบความล้มเหลว ทำให้ต้องสนใจหลี่จิ่วเต้าขึ้นมา ตระหนักได้ว่าอีกฝ่ายไม่ธรรดาถึงเพียงนั้น จึงตัดสินใจแยกร่างแปลงเพื่อไปทดสอบ
บัดนี้สิ่งมีชีวิตเหนือขั้นเจ็ดสิบรับรู้แล้วว่าหลี่จิ่วเต้าพิเศษไม่ธรรมดา ทำให้พวกเขาสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามครั้งใหญ่!
พวกเขาทั้งหมดไม่อาจรักษาความสงบนิ่งได้อีก ให้ความสำคัญกับหลี่จิ่วเต้ามากขึ้น
“น่าสะพรึงกลัวมากอย่างแท้จริง มองเบื้องลึกไม่ออกสักนิด!”
มีผู้รำพึงออกมาด้วยดวงตาลึกล้ำ จับจ้องไปทางหลี่จิ่วเต้าจากระยะไกล หวังมองผ่านหลี่จิ่วเต้า แต่กลับพบว่าเบื้องหน้าถูกปกคลุมด้วยม่านหมอก ไม่อาจมองเห็นสิ่งใดได้
“เขาดูธรรมดาไม่มีสิ่งใดผิดปกติ เหตุใดกลับรู้สึกว่าเขาสามารถสังหารข้าได้ตลอดเวลา?”
สิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์ขมวดคิ้ว ไม่แน่ชัดถึงสถานการณ์ นี่คือความรู้สึกลวงหรือไม่?
พวกเขาทั้งหมดต่างไม่สงบนิ่ง เต็มไปด้วยความไม่สบายใจ ยิ่งมองหลี่จิ่วเต้าเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้สึกหวาดหวั่นมากเท่านั้น
…
การต่อสู้ทุกแห่งดุเดือดอย่างถึงที่สุด หลี่จิ่วเต้าอยู่บนฟ้าสูงบนจักรวาลดวงดารา ดื่มชาเอ่ยสนทนากับหมิง มองเห็นทั่วทั้งสนามรบได้ชัดเจน
ซีเองก็ไปด้วย
คราวนี้กระทั่งต้นหลิวที่ดุดันทรงพลังอย่างยิ่งยังเผชิญกับความยากลำบาก คู่ต่อสู้น่าสะพรึงกลัวถึงที่สุด กระทั่งเขายังไม่อาจปราบปรามลงได้โดยง่าย
“ไม่น่ามีปัญหาใหญ่”
หลี่จิ่วเต้าเอ่ย “พวกเขาได้รับผลประโยชน์อย่างยิ่งจากการติดตามข้า ความแข็งแกร่งที่แท้จริงไม่อาจจินตนาการถึงได้ ด้วยการต่อสู้เป็นตายทลายขีดจำกัดตัวเองอย่างต่อเรื่อง พวกเขาจะต้องแข็งแกร่งขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย”
พึงทราบเอาไว้ เมื่อพวกซีอยู่ข้างกายเขาได้กินดื่มสิ่งที่ไม่เลวร้ายไปกว่าโอสถวิเศษ เพียงแค่พลังเหล่านั้นพวกซีก็ไม่อาจควบคุมได้สมบูรณ์แล้ว
เขาเชื่อว่าพวกซีจะทลายขีดจำกัดตนเองอย่างต่อเนื่องจนพลังเหล่านั้นระเบิดออกมา
หมิงพยักหน้า
เขามองออกอย่างชัดเจน ในร่างของพวกซียังมีพลังที่ไม่เคยถูกปลดปล่อยอยู่ หากพวกซีทลายขีดจำกัดต่อเนื่องย่อมระเบิดพลังออกมาได้
“ไม่รู้ด้วยเหตุใด ข้ายังคงมีความรู้สึกไม่ดีอย่างหนึ่งในใจเสมอ รู้สึกว่าจะเกิดเหตุร้ายไม่คาดคิดครั้งใหญ่ขึ้น!”
หลี่จิ่วเต้าขมวดคิ้ว ความรู้สึกดังกล่าวแรงกล้าเป็นอย่างยิ่ง
“เหตุร้ายไม่คาดคิดครั้งใหญ่?” หมิงงุนงง
ระดับเช่นหลี่จิ่วเต้าไม่มีทางเอ่ยออกมาส่ง ๆ ต้องสังเกตได้ถึงบางอย่างแน่
เขาลอบพยากรณ์ทันที ดูว่าจะเกิดการเปลี่ยนแปลงอันใด แต่กลับพยากรณ์สิ่งใดออกมาไม่ได้
“เจ้าคอยดูพวกเขาที่นี่ ข้าจะไปหลอมโอสถ”
หลี่จิ่วเต้าไม่สบายใจ รู้สึกว่ามีเรื่องบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น นี่คือความรู้สึกที่เขาไม่เคยมีมาก่อน จึงไม่คิดเสียเวลาอีกต่อไป ต้องการหลอมกลั่นโอสถที่ยอดเยี่ยมยิ่งกว่าก่อนหน้านี้ออกมาโดยไวที่สุด เพื่อให้พวกซีแข็งแกร่งกว่าเดิม
เมื่อได้ครอบครองพลังเด็ดขาด ก็ไม่ต้องกังวลว่าจะเกิดเรื่องอันใดขึ้นอีก
จากนั้นเขาก็ออกไปจากที่นี่ เข้าไปยังอาณาจักรแห่งหนึ่ง เริ่มลงมือหลอมโอสถที่เหนือกว่าเดิมขึ้นมา
“วิหารโบราณลึกลับกำลังมาอย่างนั้นหรือ?”
หลังหลี่จิ่วเต้าจากไป หมิงพลันขมวดคิ้วรำพึงกับตนเอง
หลี่จิ่วเต้าน่าสะพรึงกลัวเกินไป ทุกสิ่งที่หยิบออกมาโดยง่ายล้วนเป็นศาสตราเหนือขอบเขตอัคร เห็นได้ชัดว่าไร้สิ่งมีชีวิตใดในมิติแห่งนี้ต่อกรกับหลี่จิ่วเต้าได้
ดังนั้นเขาจึงคิดถึงวิหารโบราณลึกลับขึ้นมาทันที!
เขาคิดว่าหลี่จิ่วเต้าสัมผัสถึงการมาของวิหารโบราณลึกลับได้!
“ไม่ถูก การมาถึงของวิหารโบราณลึกลับเป็นเรื่องแน่นอนอยู่แล้ว ไม่อาจกล่าวได้ว่าเป็นเรื่องนอกเหนือความคาดหมาย ต้องมีบางอย่างที่ไร้เค้าลางเกิดขึ้นแน่!”
สีหน้าเขาจริงจัง สะดุดใจคำว่า ‘เหตุร้ายไม่คาดคิด’ ของหลี่จิ่วเต้า
เรื่องการมาของวิหารโบราณลึกลับยังนับได้ว่าเป็น ‘เหตุร้ายไม่คาดคิด’ อีกหรือ?
เขารู้สึกอย่างคลุมเครือว่าอาจมีเรื่องอื่นเกิดขึ้น เป็นสิ่งที่ไม่มีเค้าลางมาก่อน!
“แท้จริงเป็นเช่นใดกันแน่?”
หมิงพยายามพยากรณ์อย่างเต็มที่ หวังทำความเข้าใจเหตุร้ายไม่คาดคิด
ด้วยระดับของเขา รวมกับการศึกษาวิถีพยากรณ์มาโดยตลอด แม้ไม่อาจพยากรณ์ทั้งหมดออกมาได้ ก็ยังพยากรณ์ได้ถึงบางอย่าง
ทว่าน่าเสียดาย เขาไม่ประสบความสำเร็จ
พยากรณ์ได้เพียงหมอกหนาทึบ ไม่อาจมองสิ่งใดออก
“หรือว่าในมิติแห่งนี้จะมีสิ่งมีชีวิตอันน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าปรากฏตัวออกมา ทำให้เขารู้สึกถูกคุกคาม?”
เมื่อไม่อาจพยากรณ์ได้ หมิงจึงเริ่มคาดเดา
“เฮ้อ ไม่อาจติดต่อร่างต้นได้ ช่างแย่นัก กระทั่งเขายังบอกว่าเป็น ‘เหตุร้ายไม่คาดคิดครั้งใหญ่’ ดังนั้นจะต้องมีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้นแน่นอน”
หมิงถอนหายใจหนักหน่วง พยายามติดต่อร่างต้น
น่าเสียดาย เขายังคงล้มเหลว
เขาเคยพยายามติดต่อร่างต้นครั้งแล้วครั้งเล่า แต่กลับถูกพลังที่ไม่อาจอธิบายได้ขัดขวางอยู่เสมอ ไม่ว่าจะใช้วิธีการใดสักกี่ครั้งก็ไม่ได้ผล
นี่นับเป็นเรื่องยุ่งยากยิ่ง
พายุอันบ้าคลั่งไม่อาจจินตนาการได้กำลังจะพัดกระหน่ำเข้ามา แต่ร่างต้นเขากลับไม่มีการเตรียมพร้อมแต่อย่างใด มีโอกาสสูงมากที่ร่างต้นเขาจะจบสิ้นลงในพายุลูกนั้น!
…
สักที่แห่งหนึ่งภายในจักรวาลดวงดารา
จู่ ๆ ก้อนอิฐก็รับรู้ คล้ายตระหนักได้ถึงบางสิ่ง ภายในใจพลันจมดิ่งลง
“มีอันใดหรือ?”
เยว่อู๋หมิงที่อยู่ด้านข้างเห็นการเปลี่ยนแปลงของก้อนอิฐพลันเอ่ยปากถาม
“ไม่รู้”
ก้อนอิฐตอบ “ข้าเกิดความรู้สึกไม่สบายใจยิ่ง เหมือนกับจะเกิดเรื่องบางอย่างขึ้น แต่ข้าไม่รู้ว่าจะเกิดเหตุร้ายไม่คาดคิดอันใด”
มันแข็งแกร่งน่าสะพรึงกลัวถึงที่สุด ทรงพลังเสียยิ่งกว่าหมิงอีก มีลางสังหรณ์ล่วงหน้าถึงบางสิ่ง
อนิจจา แม้มันใช้วิชาและพลังต่าง ๆ ก็ยังล้มเหลว
“เหตุร้ายไม่คาดคิดคือหลี่จิ่วเต้าหรือ?” เยว่อู๋หมิงถาม
“ไม่”
ก้อนอิฐตอบ “นี่เป็นเหตุร้ายไม่คาดคิดใหม่ ส่วนหลี่จิ่วเต้าดำรงอยู่ตั้งแต่ต้นจนจบ นี่ไม่เกี่ยวข้องอันใดกับเขา”
แม้มันจะพยากรณ์ความจริงไม่ได้ แต่ก็ยังคงมั่นใจในจุดนี้
หากเหตุร้ายไม่คาดคิดเกี่ยวข้องกับหลี่จิ่วเต้า มันคงไม่เกิดความรู้สึกขึ้นมาในยามนี้ แต่ต้องเกิดขึ้นมานานแล้ว
“ความรู้สึกเช่นนี้น่าอึดอัดนัก ประหนึ่งอยู่ในความมืดไร้ขอบเขต ไม่เห็นหรือรู้อันใดเลย ราวกับปรากฏตัวขึ้นมามอบหนึ่งดาบให้ได้ทุกเมื่อ กดดันจนทนไม่ไหว!”
ก้อนอิฐเอ่ยด้วยเสียงลุ่มลึก ความรู้สึกนี้ทำให้จิตใจมันเหมือนจะพังทลายลง
………………..