รู้สึกตัวอีกที ข้าก็เป็นเซียนซะแล้ว - บทที่ 1273 ชมการต่อสู้ ดื่มชา!

บทที่ 1273 ชมการต่อสู้ ดื่มชา!

………………..

บทที่ 1273 ชมการต่อสู้ ดื่มชา!

สถานการณ์การต่อสู้ดุเดือดเหลือแสน เริ่ม ‘ยาก’ ขึ้น ทว่านี่คือผลลัพธ์ที่หลี่จิ่วเต้าต้องการ

หากกวาดล้างได้สบาย ๆ จะเป็นการซ้อมรบได้อย่างไร

เขาไม่นึกกังวลเลยว่าผลลัพธ์การต่อสู้สุดท้ายจะหลุดการควบคุม มีเขาอยู่ ทุกอย่างล้วนอยู่ในการควบคุม

อย่างเช่นการมีพลังจากของวิเศษต่าง ๆ กับตัว ทำให้เขาเห็นบรรดา ‘ตัวแปรผิดแผกเฒ่า’ ที่ซ่อนอยู่ด้านหลังได้ชัดเจน

กระทั่งเขายังรู้สึกอย่างรุนแรงด้วยว่าขอเพียงเขาต้องการ ก็สามารถสังหารบรรดา ‘ตัวแปรผิดแผกเฒ่า’ ในการตั้งจิตคราเดียว

ความรู้สึกรุนแรงนี้เขารู้ดีว่าไม่ใช่ความอวดดี ไม่ใช่ความจองหอง

เพราะเขามองเห็นเบื้องบน ‘ตัวแปรผิดแผกเฒ่า’ ทั้งหลายได้ชัดเจน จะเห็นว่าเขาทำได้แน่นอน

หากทำไม่ได้ เขาคงมองเห็นไม่ชัดเจนเช่นนี้

ตู้ม!

อวกาศระเบิด ห้วงเวลาเดือดพล่าน แตกออกเป็นเสี่ยง ๆ ในการต่อสู้ระดับนี้ ห้วงเวลาช่างเปราะบางเหลือเกิน ไม่อาจแบกรับสิ่งใดไว้ได้ พวกเขาต่างหลุดพ้นจากกาลเวลา เป็นผู้บงการเวลาเสียเอง

การต่อสู้ยกระดับ สงครามระหว่างขอบเขตอัครเหนือขั้นห้าสิบปะทุอย่างสมบูรณ์ ดุดันน่าประหวั่นพรั่นพรึง ทุกคนต่างต่อสู้ท่ามกลางความเดือดพล่าน มีเพียงหลี่จิ่วเต้าที่สบายอารมณ์ รอบข้างปราศจากการสู้รบ

ชายหนุ่มยื่นนิ่งอยู่บนอวกาศ ราวกับไม่เปื้อนเศษฝุ่นสักนิด อยู่เหนือสรรพสิ่ง ดูขัดกับสงครามสยดสยองรุนแรงอย่างยิ่งยวด

มีพลังจากของวิเศษทั้งหลายผนึกร่าง เขาไม่จำเป็นต้องเหยียบอยู่บนกระบี่ฉุนจวินก็ยืนตระหง่านกลางอวกาศได้

“หมิง ไม่ต้องสู้แล้ว มาดื่มชากับข้าเถิด” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเบา

เขาเห็นทุกอย่างในสนามรบอย่างชัดเจน รวมถึงด้านหมิงด้วย

นับแต่เริ่มแรก หมิงนั้นลงมืออย่างขอไปทีอย่างเห็นได้ชัด ฝ่ายตรงข้ามไม่อาจคุกคามหมิงได้เลย ความห่างชั้นนั้นแจ่มแจ้ง หมิงไม่อาจสนุกกับการต่อสู้ได้เลยสักนิด

“ได้”

หมิงผละออกจากสนามรบได้ง่ายดาย คู่ต่อสู้อยากรั้งก็รั้งไม่อยู่ แม้แต่เงาของหมิงก็ยังแตะไม่ได้

อันที่จริง คู่ต่อสู้ของเขาหาใช่สิ่งมีชีวิตทั่วไป หากแต่เป็นสิ่งมีชีวิตที่ ‘ตัวแปรผิดแผกเฒ่า’ คอยชักใย ยามเขาผละออกจากสนามรบง่ายดาย แววตาของ ‘ตัวแปรผิดแผกเฒ่า’ ที่ควบคุมในที่ลับทอประกายประหลาด คาดไม่ถึงนิดหน่อย

หมิงมาหาหลี่จิ่วเต้า ยืนเคียงไหล่กัน

ชายหนุ่มยกมือเรียกเครื่องน้ำชาออกมา รินชาให้ทั้งตัวเองและหมิง

พวกเขาดื่มชาสนทนาอย่างอภิรมย์ นี่ทำให้สิ่งมีชีวิตในสนามรบตาค้างกันหมด

ศึกตัดสินยิ่งใหญ่ปานนี้ กระทั่งเหล่าผู้ยิ่งใหญ่ในวิหารโบราณลึกลับยังบุกออกมา สำแดงพลังไร้เทียมทาน หลี่จิ่วเต้ากลับดื่มชาอย่างสบายใจกับผู้อื่นอยู่อีกด้านหรือ

พวกเขาอยากบอกเหลือเกินว่าอย่างน้อยช่วยให้เกียรติศึกนี้หน่อยได้หรือไม่!

“เขาทำอะไร คิดจริงหรือว่าทุกอย่างอยู่ในการควบคุม?!”

“บัดซบ! โอหังเกินไปแล้ว ข้าเห็นท่าทางของเขาแล้วหงุดหงิดนัก อยากจ้วงแทงเขาสักดาบ!”

ในมุมมืด บรรดา ‘ตัวแปรผิดแผกเฒ่า’ ด่ากราดไม่หยุด อยากสังหารหลี่จิ่วเต้าเสียเดี๋ยวนั้น

“ฆ่า!”

พวกเขาทวีพลังชักใย รุดหน้าต่อไปอย่างรวดเร็ว หมายจะปลิดชีพหลี่จิ่วเต้าโดยไว

ชั่วขณะนั้น การต่อสู้ด้านต้าเต๋อยิ่งอเนจอนาถ มีคนไม่น้อยเปื้อนโลหิต บาดเจ็บสาหัส

“หวังว่าจะทนรับไว้ได้ ศึกใหญ่ที่แท้จริงย่อมต้องอนาถากว่านี้เป็นแน่”

หลี่จิ่วเต้ายกถ้วยชาและเอ่ยเสียงเบากับตนเอง

เขาเรียกหมิงมาดื่มชาก็เพื่อยั่วโมโหเหล่า ‘ตัวแปรผิดแผกเฒ่า’ ให้พวกต้าเต๋อได้สัมผัสกับการต่อสู้รุนแรงอนาถายิ่งกว่านี้ เขารู้ดีว่าเทียบกับศึกใหญ่ในภายหน้า ความอเนจอนาถนี้ไม่เท่าไหร่ วันหน้ามีแต่จะยิ่งรุนแรงสาหัส

สิ่งสำคัญที่สุดในการต่อสู้ไม่ใช่พลัง หากแต่เป็นปณิธาน ถ้าปณิธานแน่วแน่ ไม่ว่าการต่อสู้หนักหนาเพียงใดก็มีชัยได้

แต่หากปราศจากปณิธานแน่วแน่ ต่อให้มีพลังกล้าแกร่งเพียงใดก็เป็นเพียงเสือกระดาษ ดุดันเพียงภายนอก ภายในกลวงโบ๋

หลังจากนี้ เขาจะกลั่นลูกกลอนที่วิเศษยิ่งขึ้น ให้พวกต้าเต๋อแข็งแกร่งยิ่งขึ้น และเขาหวังให้ปณิธานของพวกต้าเต๋อยกระดับตามพลังด้วย

แม้ว่าขั้นตอนนี้ย่อมต้องเจ็บปวด กระนั้นก็จำเป็นต้องผ่านพ้น

เขาหันมองพวกซี

การต่อสู้ด้านพวกซีก็เริ่มเสียเปรียบ แม้ว่าจะสามารถระเบิดพลังแกร่งกล้ายิ่งขึ้นในภายหลังได้ แต่ก็ยังไม่ไหว ไม่อาจพลิกสถานการณ์เป็นฝ่ายตั้งรับอย่างสิ้นเชิง และยังคงตกเป็นรอง

“สู้ต่อไป พลังของพวกเจ้าไม่ได้มีเท่านี้” หลี่จิ่วเต้าเอ่ยกับตนเอง

พวกซีติดตามอยู่ข้างกายเขา ทำให้ได้รับประโยชน์มหาศาล พลังที่มีไม่มีทางจินตนาการออก เพียงแต่น่าเสียดาย พวกซีมิอาจระเบิดพลังกล้าแกร่งเช่นนี้ออกมา

ทว่าเขาเชื่อว่าคล้อยตามการต่อสู้ที่ดำเนินต่อไป พวกซีต้องระเบิดพลังเก่งกล้ากว่านี้ออกมาได้แน่ จนกระทั่งเอาชนะคู่ต่อสู้ในที่สุด

“ต้นหลิวนั้นอยู่ในความคาดหมายเหมือนเคย”

หลี่จิ่วเต้าหันมองต้นหลิว สายตาเต็มไปด้วยความพอใจ

นับแต่แรกจนตอนนี้ ต้นหลิวคงความดุดันแข็งกร้าว จัดการคู่ต่อสู้ได้อย่างเป็นต่อ

เขาไม่รู้สึกแปลกใจ

ต้นหลิวแข็งแกร่งมาก เหนือกว่าทุกคนข้างกายเขา เป็นเช่นนี้เรื่อยมา

พรวด!

เวลานั้นเอง ต้นหลิวอัดคู่ต่อสู้จนแหลกลาญ กำราบลงอย่างสิ้นเชิง

“มาดื่มชา”

หลี่จิ่วเต้ากวักมือเรียกต้นหลิว ให้อีกฝ่ายมาดื่มชาด้วยกัน

“ขอรับ”

ต้นหลิวเข้ามาหา หลี่จิ่วเต้ายื่นชาถ้วยหนึ่งให้ต้นหลิว

“ขอบคุณคุณชาย!” ต้นหลิวเคารพหลี่จิ่วเต้ามาก

ชายหนุ่มคลี่ยิ้ม “ไม่ต้องเกรงใจถึงเพียงนั้น”

ต้นหลิวจิบชาอึกหนึ่ง มองการต่อสู้ด้านพวกต้าเต๋อพลางเอ่ยว่า “คุณชาย ข้าไม่ต้องร่วมรบแล้วหรือ”

การต่อสู้ด้านต้าเต๋ออเนจอนาถกันถ้วนหน้า เขาอยากร่วมสู้และอยากไปช่วยพวกต้าเต๋อ

“ไม่ต้อง”

หลี่จิ่วเต้าเอ่ยยิ้ม ๆ “นี่เป็นการซ้อมรบใหญ่ เจ้าพักผ่อนก่อน ภายหน้าเจ้าจะได้ต่อสู้เอง”

ซ้อมรบใหญ่?

ต้นหลิวไม่เข้าใจเท่าไหร่ วิหารโบราณลึกลับมาถึงนี่แล้ว ซ้ำยังร่วมต่อสู้แล้วด้วย ไยต้องซ้อมรบกันอีก นี่ไม่ใช่การต่อสู้สุดท้ายหรอกหรือ

เขามองไม่ออกว่าวิหารโบราณลึกลับนี้เป็นของปลอม

วิหารโบราณลึกลับที่บรรดา ‘ตัวแปรผิดแผกเฒ่า’ ร่วมมือก่อสร้างไม่อาจมองออกได้ง่ายดาย

เขายังคิดอยู่ว่านี่คือศึกตัดสินสุดท้าย

ทว่าแม้เขาไม่เข้าใจแต่ยังตอบออกไป “ขอรับคุณชาย”

“คนต่อไปที่จะได้มาดื่มชาคือใครกัน”

หลี่จิ่วเต้ายกถ้วยชา สายตาพาดผ่านทุกการต่อสู้ เฝ้ารอว่าผู้ใดจะเป็นคนต่อไปที่ถูกเขาเรียกมาดื่มชา

ถูกเรียกมาดื่มชาหมายความว่าเอาชนะคู่ต่อสู้ได้แล้ว

“บัดซบ ยิ่งเห็นยิ่งหงุดหงิด!”

“เรียกไปดื่มชาและไม่ให้ช่วยผู้อื่น เขาช่างยโสอวดดีเกินไปแล้ว!”

ในมุมมืด บรรดา ‘ตัวแปรผิดแผกเฒ่า’ ต่างมีสายตาเหี้ยมเกรียม หลี่จิ่วเต้าโอหังเกินไป คิดจริงหรือว่าทุกอย่างอยู่ในการควบคุม ไม่ให้ผู้ใดยื่นมือช่วย

ทว่าพวกเขาก็ไม่ได้ชะล่าใจ ตรงกันข้าม พวกเขายิ่งให้ความสำคัญเข้าไปใหญ่

ระดับอย่างหลี่จิ่วเต้ามีหรือจะลำพองใจส่งเดช

เป็นไปได้อย่างไร!

หลี่จิ่วเต้ามีความมั่นใจพอให้จองหอง อาจมีไพ่ตายบางอย่างในมืออยู่อีก

“เช่นนั้นขอดูหน่อยเถิดว่าในมือเขามีไพ่ตายอะไร!”

“มาถึงขั้นนี้แล้ว พวกเราไม่จำเป็นต้องถอย ลงมือต่อไปเป็นพอ!”

“ฆ่า!”

พวกเขาแค่นยิ้ม เพิ่มพูนพลังอีกครา ควบคุมพวกหานว่านเชียนรุดหน้าต่อไป

ส่วนตัวพวกเขายังไม่คิดปรากฏตัว หากพวกหานว่านเชียนไม่ไหว พวกเขาค่อยออกโรงเอง!

………………..