รู้สึกตัวอีกที ข้าก็เป็นเซียนซะแล้ว - บทที่ 1267 กลุ่มแล้วกลุ่มเล่ายิ่งทวีความน่ากลัว!

บทที่ 1267 กลุ่มแล้วกลุ่มเล่ายิ่งทวีความน่ากลัว!

………………..

บทที่ 1267 กลุ่มแล้วกลุ่มเล่ายิ่งทวีความน่ากลัว!

ในเวลานั้น เสียงระฆังที่แปดดังออกจากวิหาร ดังกึกก้องไปทั่วมิติ

สถานที่ต่าง ๆ ในอวกาศบิดเบี้ยวสั่นคลอน เงาร่างสยดสยองมากมายปรากฏออกมา เข้าร่วมสนามรบ

การที่หลี่จิ่วเต้าโผล่มาในสนามรบส่งอิทธิพลอย่างมหันต์

กล่าวตามตรง ยังมีสิ่งมีชีวิตอีกมากที่แม้จะมองไม่ออกว่าวิหารโบราณลึกลับนี้เป็นของปลอม กระนั้นก็ยังแคลงใจอยู่บ้าง รู้สึกมีบางอย่างไม่ชอบมาพากล แม้ว่าพวกเขาจะบอกไม่ถูกว่าผิดปกติตรงไหน

ทว่าหลังหลี่จิ่วเต้าปรากฏตัว สิ่งมีชีวิตมากมายก็หมดข้อกังขา

ถึงอย่างไรพวกเขาก็จับตามองหลี่จิ่วเต้ามาตลอด รู้ดีว่าคนผู้นี้ทรงพลังน่าพรั่นพรึงเพียงใด แม้แต่เขายังมา ซ้ำยังมาตั้งแต่เนิ่น ๆ วิหารโบราณลึกลับโบราณที่โผล่ออกมาต้องเป็นของแท้แน่นอน ไม่มีทางเป็นของปลอม

“แข็งแกร่งเหลือเกิน!”

หานว่านเชียนซึ่งยืนอยู่หน้าวิหารโบราณลึกลับอกสั่นขวัญแขวน

สิ่งมีชีวิตที่มาในครานี้ทรงพลังกว่ากลุ่มก่อนมาก เขารู้สึกว่าต้องอยู่เหนือขอบเขตอัครขั้นสี่สิบแน่นอน!

ชั่วพริบตานั้น เขาหวั่นใจลนลานอย่างอดมิได้

พึงรู้ว่าสิ่งมีชีวิตแข็งแกร่งที่สุดในวิหารพวกเขาเพิ่งจะอยู่ขอบเขตอัครขั้นสี่สิบ

บัดนี้กลับมีสิ่งมีชีวิตเหนือขอบเขตอัครขั้นสี่สิบขึ้นไปตั้งคณานับ ไม่ให้เขาลนลานได้อย่างไร กลัวว่าสิ่งมีชีวิตเหนือขอบเขตอัครขั้นสี่สิบเหล่านี้จะค้นพบความจริง!

ไม่เพียงแต่เขาที่หวั่นใจลนลาน สิ่งมีชีวิตในวิหารก็หวั่นใจลนลานเช่นกัน

พวกเขาผนึกกำลังแล้วกล้าแกร่งมากก็จริง กระนั้นผู้ที่ทรงพลังที่สุดในหมู่พวกเขาก็เพิ่งอยู่ในขอบเขตอัครขั้นสี่สิบ พวกเขาจะตบตาสิ่งมีชีวิตเหนือขอบเขตอัครขั้นสี่สิบได้จริงหรือ

กับเรื่องนี้พวกเขาเคลือบแคลงนัก!

“หนีดีหรือไม่!”

“เรื่องราวดำเนินไปจนเกินกว่าที่พวกเราคาดการณ์ไว้ ไม่อยู่ในการควบคุมของเราแล้ว! พลังปราณที่แผ่ซ่านออกจากตัวพวกเขาน่ากลัวเกินไป ไม่ใช่ระดับที่พวกเราจะควบคุมไหว!”

“แตกตื่นอะไร เจ้าพวกไร้ประโยชน์!”

ในเวลานั้นเอง เสียงตวาดเย็นยะเยือกก็ดังขึ้น “ไม่ต้องกังวล พวกเจ้ามีพวกเราสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง!”

“ใครกัน?!”

เสียงที่ดังขึ้นฉับพลันในวิหารทำเอาสิ่งมีชีวิตทั้งหมดตกอกตกใจ

ทั้งหมดต่างเรียกศัสตราวุธทรงพลังที่สุดของพวกตนออกมา เตรียมพร้อมรับศึกใหญ่!

กระทั่ง ‘ตัวแปรผิดแผก’ ตนหนึ่งเผ่นทันที พุ่งปราดออกไปนอกวิหารอย่างรวดเร็ว

ตู้ม!

ทันใดนั้น แสงลำหนึ่งพุ่งออกจากห้วงมิติอย่างปราศจากวี่แววเค้าลาง กระแทกบนตัว ‘ตัวแปรผิดแผก’ ตนนั้น เล่นงาน ‘ตัวแปรผิดแผก’ ตนนั้นจนล้มลงกับพื้น!

“ข้าบอกแล้วว่าไม่ต้องแตกตื่น!”

เสียงเย็นชานั้นดังขึ้นอีกครา

“พวกเราอยู่ฝ่ายเดียวกับพวกเจ้ามาตลอด คอยสนับสนุนช่วยเหลือพวกเจ้า หาไม่แล้วพวกเจ้าคิดว่าวิหารโบราณลึกลับของปลอมนั่นสร้างเสร็จรวดเร็วเช่นนี้ได้อย่างไรกัน มิหนำซ้ำแม้แต่หลี่จิ่วเต้าที่ยังไม่รู้ว่าเป็นของปลอมก็เข้าร่วมสมรภูมิ!”

มันกล่าวต่อไปว่า “หลี่จิ่วเต้าแข็งแกร่งน่าครั่นคร้ามกว่าที่พวกเจ้าคิดมาก หากลำพังตัวพวกเจ้าเอง เขามองปราดเดียวก็แยกแยะจริงเท็จได้แล้ว”

“อะ…อะไรกัน!”

สิ่งมีชีวิตในวิหารตัวสั่นสะท้าน ตกตะลึงพรึงเพริด

พวกเขาคิดว่าวิหารโบราณลึกลับถูกสร้างโดยพวกเขา ผลสุดท้ายกลับไม่ใช่หรือ?

เรื่องนี้เป็นผลให้พวกเขาตื่นตระหนกเหลือแสน!

และทำให้พวกเขารู้สึกโศกศัลย์อาดูร

ตลอดเวลาที่ผ่านมา พวกเขาคิดว่าพวกตนเป็นตัวตนสูงสุด อยู่เหนือสรรพชีวิต และจะทำการกวาดล้าง

ผลสุดท้ายกลับไม่ใช่เลย ยังมีสิ่งมีชีวิตที่น่าพรั่นพรึงเหนือกว่าพวกเขา!

นอกจากนี้ พวกเขายังกลายเป็นหมากของสิ่งมีชีวิตเหล่านี้โดยไม่รู้ตัว อยู่ใต้การควบคุมของสิ่งมีชีวิตเหล่านี้!

ชั่วขณะนั้น พวกเขาหม่นหมองสิ้นหวัง ไม่เหลือเรี่ยวแรงแม้แต่น้อย

จะให้พวกเขามีเรี่ยวมีแรงอย่างไรไหว บัดนี้ทุกอย่างแจ่มชัดมากแล้ว พวกเขาเป็นเพียงคนไม่สำคัญ เป็นเพียงมดปลวก ไม่อาจยืนหยัดได้ถึงช่วงสุดท้าย ไม่อาจคว้าชัยชนะสุดท้ายมา

“อย่าได้หมดอาลัยตายอยากเช่นนี้ ฮึกเหิมเข้าไว้ มิฉะนั้นข้าจะสังหารพวกเจ้าเสียเดี๋ยวนี้!”

เสียงตวาดเย็น ๆ ดังขึ้น ขณะเดียวกัน จิตสังหารสยดสยองแผ่ซ่านอยู่ในวิหาร

สิ่งมีชีวิตในวิหารต่างสะดุ้งโหยงอย่างอดไม่ได้ จากนั้น พวกเขากลับมามีชีวิตชีวาทั้งหมด

“ทุกอย่างดำเนินไปตามเดิม!”

เสียงเย็นยะเยือกดังขึ้นอีกครา จากนั้นก็มิได้พูดจาอีก

เจ้าของเสียงเย็นยะเยือกนี้คือ ‘ตัวแปรผิดแผกเฒ่า’ ในมุมมืด

พวกเขาต่างหากคือสิ่งมีชีวิตที่ควบคุมทุกสิ่งจริง ๆ!

สิ่งมีชีวิตในวิหารมองหน้ากัน ต่างเห็นความจนใจจากสายตาอีกฝ่าย

ทว่าพวกเขาก็จนปัญญา ได้แต่กัดฟันลงมือต่อ

พวกเขาเคาะระฆังเสียงที่เก้า

“มีแต่ ‘ตัวแปรผิดแผก’ แข็งแกร่งสุดยอดทั้งนั้น!”

พวกเขาสะท้านตัวสั่น สิ่งมีชีวิตที่เข้าร่วมสนามรบในครานี้ต่างมีคลื่นพลังปราณกล้าแกร่งแผ่กำจาย พวกเขาไม่นึกสงสัยเลยว่าหากได้ปะทะกับสิ่งมีชีวิตเหล่านี้ พวกเขาคงยืนหยัดไม่ได้นานและถูกกำจัดง่าย ๆ

ระหว่างที่พวกเขากำลังขวัญหนีดีฝ่อ ระฆังเสียงที่สิบก็ถูกเคาะ

ระฆังเสียงที่สิบหมายความว่าศึกตัดสินกำลังจะเปิดฉาก และบ่งบอกว่าไม่สามารถเข้าร่วมสมรภูมิได้อีก

พวกเขาต่างจับตาดูสถานการณ์ในสนามรบ อยากเห็นเหลือเกินว่าหนนี้มีสิ่งมีชีวิตเช่นไรเข้าร่วมบ้าง

จำนวนสิ่งมีชีวิตที่เข้าร่วมในคราวนี้ไม่มากเท่าใด มีเพียงไม่กี่ตนเท่านั้น

ในตัวพวกเขาล้วนปราศจากพลังปราณน่าครั่นคร้ามไหลเวียน กระนั้นกลับให้ความรู้สึกแสนอันตราย ชาวาบไปทั้งหนังศีรษะ!

สิ่งมีชีวิตเหล่านี้สยดสยองกว่ามากอย่างเห็นได้ชัด แข็งแกร่งและน่ากลัวกว่าสิ่งมีชีวิตที่เข้าร่วมสนามรบก่อนหน้านี้ทั้งหมด!

ใช่แล้ว บรรดาสิ่งมีชีวิตที่เข้าร่วมสนามรบกลุ่มสุดท้ายน่าสะพรึงกลัวเหลือแสนอย่างแท้จริง

พวกเขาคือ ‘ตัวแปรผิดแผกเฒ่า’ ก่อนนี้กบดานเข้าฌานมาตลอด ไม่ได้สนใจโลกภายนอกมากนัก

หนนี้เอิกเกริกเกินไป สะเทือนไปถึงพวกเขา เป็นผลให้พวกเขาออกฌานและก้าวออกมา

แน่นอนว่าพวกเขาก็มองไม่ออกเช่นกันว่าวิหารโบราณลึกลับนี้เป็นของปลอม หาไม่แล้วพวกเขาคงไม่ออกโรง

สิ่งที่พวกเขาคิดนั้นง่าย ๆ การออกมาเคลื่อนไหวข้างนอกเปล่าประโยชน์ มิสู้ให้ตัวเองได้ครอบครองพลังกล้าแกร่ง

ด้วยเหตุนี้ ในเวลานั้นอันยาวนานที่ผ่านมา พวกเขาจึงเก็บตัวเข้าฌานอยู่ตลอด ทำทุกวิถีทางเพื่อเพิ่มพูนกำลังตนเอง ไม่ไปสนใจเหตุการณ์ภายนอก

“!!!”

สิ่งมีชีวิตในสนามรบตะลึงพรึงเพริดไปเสียส่วนใหญ่

พวกเขาคาดไม่ถึงเลยว่าสิ่งมีชีวิตที่เข้าร่วมสนามรบจะยิ่งทวีความน่าพรั่นพรึงขึ้นเรื่อย ๆ!

โดยเฉพาะเหล่าสิ่งมีชีวิตที่เข้าร่วมสมรภูมิเป็นลำดับสุดท้าย สยดสยองจนเกินขอบเขตความเข้าใจของพวกเขาไปแล้ว

สิ่งมีชีวิตไม่น้อยในหมู่พวกเขามองว่าสิ่งมีชีวิตที่เข้าร่วมสมรภูมิเป็นลำดับสุดท้ายสังหารพวกเขาได้เพียงยกมือคราเดียว!

“ศึกตัดสินที่แท้จริง…เริ่มได้!”

เวลานั้นเอง หานว่านเชียนกัดฟันประกาศเริ่มการต่อสู้

จากนั้น เขาย้อนกลับไปในวิหารอย่างรวดเร็ว รวมตัวกับสิ่งมีชีวิตตนอื่น

ภายในสนามรบ บรรยากาศพลันตึงเครียดเหลือคณา สิ่งมีชีวิตทั้งหมดต่างระแวงกันและกัน ไม่ได้เกิดภาพสู้กันอลหม่านทันทีที่ประกาศเริ่มศึกตัดสิน

ไม่มีผู้ใดในพวกเขากล้าลงมือก่อน!

“พวกเจ้าไม่กล้า แต่พวกเรากล้า!”

หลี่จิ่วเต้าคลี่ยิ้ม

ครานี้เขามาเพื่อซ้อมรบใหญ่ ย่อมต้องฝึกซ้อมให้ดี

“ข้ายังยืนยันคำเดิม ห้ามฆ่าผู้อื่น กำราบเป็นพอ เหลือชีวิตไว้”

เขาเอ่ยว่า “นอกจากนี้ ห้ามโจมตีเจ้าหลวง เขาคือสหายของเรา”

หนนี้เขาไม่เพียงแต่ต้องการซ้อมรบใหญ่ แต่ยังตั้งใจรับสิ่งมีชีวิตทั้งหมดที่ปรากฏตัวในสนามรบเข้าเป็นพรรคพวก เพื่อที่ภายหน้าจะได้ร่วมต่อกรกับวิหารโบราณลึกลับของจริงพร้อมเขา!

………………..