รู้สึกตัวอีกที ข้าก็เป็นเซียนซะแล้ว - บทที่ 1266 ไม่ต้องทำเช่นนี้ ภายหน้าเขาจะรู้และเข้าใจเอง!

บทที่ 1266 ไม่ต้องทำเช่นนี้ ภายหน้าเขาจะรู้และเข้าใจเอง!

………………..

บทที่ 1266 ไม่ต้องทำเช่นนี้ ภายหน้าเขาจะรู้และเข้าใจเอง!

ไม่เพียงแต่สิ่งมีชีวิตในสนามรบเท่านั้นที่สีหน้าเปลี่ยน สิ่งมีชีวิตในวิหารโบราณลึกลับปลอมก็เปลี่ยนสีหน้าไปกันหมดเช่นกัน

ให้ตายสิ เจ้าหลวงเป็นพวกเดียวกับหลี่จิ่วเต้าหรือ

หากเป็นพวกเดียวกันต้องยุ่งแน่

พึงรู้ว่าพวกเขาก็เหมือนกับสิ่งมีชีวิตในสนามรบ อยากให้หลี่จิ่วเต้าปะทะเจ้าหลวง

ถึงอย่างไรไม่ว่าจะเป็นหลี่จิ่วเต้าหรือเจ้าหลวงล้วนน่าพรั่นพรึงสยดสยองเกินไป ทำให้พวกเขาหมดความมั่นใจ

สองคนนี้ล้วนเป็นเสือขวางทางชัยชนะสุดท้ายของพวกเขา

พวกเขาหวังให้เสือสองตัวนี้บาดเจ็บกันทั้งคู่ แล้วกอบโกยผลประโยชน์ในท้ายสุด

ผลสุดท้ายบัดนี้ดูแล้ว เหมือนว่าพวกเขาจะมองไม่เห็นภาพที่บาดเจ็บกันทั้งสองฝ่ายแล้ว…

“น่าขันนัก พวกเจ้าคิดว่าเหตุใดก่อนหน้านี้ข้าถึงลังเลปานนั้น เนิ่นนานไม่ยอมรับปาก”

หานว่านเชียนส่งสารผ่านจิต แน่นอนว่าล่วงรู้ความสัมพันธ์ระหว่างเจ้าหลวงกับจักรพรรดิหมากล้อมหวงหลงอยู่แล้ว

เจ้าหลวงและจักรพรรดิหมากล้อมหวงหลงร่วมเป็นร่วมตายมาด้วยกัน

ในอดีต เพื่อช่วยจักรพรรดิหมากล้อมหวงหลง เจ้าหลวงทิ้งได้แม้กระทั่งชีวิตของตนเอง!

“เช่นนั้นไยเจ้าจึงไม่รีบบอก” อสูรสีเขียวคาดคั้นเสียงเข้ม

ไม่พูดเรื่องนี้ยังดี พอเอ่ยถึงแล้วหานว่านเชียนพลันพิโรธในบัดดล

“พวกเจ้าให้โอกาสข้าปริปากด้วยรึ?”

หานว่านเชียนเดือดดาลเหลือแสน “ข้าไม่ทันได้เอื้อนเอ่ยพวกเจ้าก็บอกให้ข้าตกลง อย่าได้ลังเล หาไม่แล้วจะสังหารข้าเป็นคนแรก บัดนี้มาโทษว่าข้าไม่ยอมบอก เล่นตลกอยู่หรือไร!”

เขาทั้งเซ็งทั้งโมโห!

สิ่งมีชีวิตในวิหารล้วนถ่ายทอดพลังให้หานว่านเชียน เป็นผลให้พวกเขาใกล้ชิดกันมาก ไม่ว่าบทสนทนาใดล้วนถูกสิ่งมีชีวิตตนอื่นได้ยินทั้งสิ้น

เวลานั้นเอง จ้าวแดนฝังศพเอ่ยขึ้น

เขาเยือกเย็นเป็นพิเศษ “ต่อให้พวกเขาอยู่ฝ่ายเดียวกันแล้วอย่างไร ยังมี ‘ตัวแปรผิดแผก’ อื่นอยู่ด้วย! พวกเขาสองคนเกี่ยวข้องกัน ยิ่งเป็นผลให้พวกเขากลายเป็นเป้าโจมตีอย่างมิต้องสงสัย!”

“พวกเจ้าน่าจะรู้ว่า ‘ตัวแปรผิดแผก’ เหล่านั้นก็ไม่ธรรมดา หากผนึกกำลังกันจัดการพวกเขาสองคนจริง คงยากจะตัดสินแพ้ชนะ!”

“นอกจากนี้ ต่อให้พวกเขาแข็งแกร่งมากพอ จัดการบรรดา ‘ตัวแปรผิดแผก’ ได้โดยไม่บาดเจ็บก็ไม่เป็นไร!”

“ในสนามรบแห่งนี้ มีคนเพียงผู้เดียวที่รอด”

“ต่อให้พวกเขาสนิทกันเพียงใดก็ต้องเป็นปรปักษ์ต่อกัน ต่อสู้ตัดสินแพ้ชนะ!”

เขาเอ่ยต่อ “ในสถานการณ์เช่นนี้ พวกเรายังต้องกลัวไม่มีผลประโยชน์ให้ตักตวงหรือ”

“ก็จริง!”

“ไม่จำเป็นต้องวิตกจริง ๆ”

หลังสิ่งมีชีวิตในวิหารได้ยินคำกล่าวของจ้าวแดนฝังศพก็ไม่ได้ร้อนใจอีก

ใช่แล้ว สุดท้ายมีเพียงคนเดียวที่รอด หลี่จิ่วเต้ากับเจ้าหลวงต้องต่อสู้อย่างเอาเป็นเอาตายแน่ ๆ พวกเขาไม่จำเป็นต้องกังวล

‘คิดไว้เสียล้ำเลิศ…ทว่าท้ายสุดจะเป็นเช่นนี้จริงหรือ’

หานว่านเชียนคิดในใจ รู้สึกไม่เห็นอนาคตเท่าใดนัก

ถึงแม้ที่สิ่งมีชีวิตในวิหารกล่าวมาจะมีเหตุผล แต่ความรู้สึกไม่สบายใจของเขาก็ยังรุนแรงเหลือล้น

เขารู้สึกเหมือนถูกข่มดวงไปแล้ว อาจพบเรื่องไม่คาดคิด จุดจบไม่ดีนัก

และหากจุดจบของเขาไม่ดี สิ่งมีชีวิตอื่นในวิหารก็ต้องไม่พบจุดจบที่ดีเช่นกัน

ถึงอย่างไรพวกเขาก็เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน

แน่นอนว่าเขาไม่ได้กล่าวถ้อยคำนี้กับสิ่งมีชีวิตในวิหารโบราณลึกลับ

หากเขาบอกเรื่องนี้กับสิ่งมีชีวิตในวิหาร พวกเขารังแต่จะหาว่าเขาเพ้อเจ้อและตำหนิเขา

เขาไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว

อีกด้าน เจ้าหลวงยังเต็มไปด้วยความกังวล เคลือบแคลงในความสามารถของหลี่จิ่วเต้า ไม่กล้าเข้าใกล้จักรพรรดิหมากล้อมหวงหลงมากนัก ด้วยกลัวว่าจะข่มดวงจักรพรรดิหมากล้อมหวงหลง

“ข่มดวงอะไร เจ้าพูดอะไร ข้าไม่เห็นเข้าใจ! นอกจากนี้ ข้าขอย้ำอีกครั้ง ข้าไม่รู้จักเจ้า จำเจ้าไม่ได้เลยสักนิด สำหรับข้า เจ้าเป็นเพียงคนแปลกหน้าเท่านั้น!”

เขาสลัดมือจักรพรรดิหมากล้อมหวงหลงที่โอบไหล่เขาออก เว้นระยะห่างออกจากจักรพรรดิหมากล้อมหวงหลง

“เฮ้อ ไยเจ้าถึงไม่ยอมเชื่อ”

จักรพรรดิหมากล้อมหวงหลงถอนหายใจ

เจ้าหลวงยังไม่ยอมเชื่อ ที่จริงไม่มีอันใดให้กลัว

คุณชายอนุญาตแล้ว ยังจะมีสิ่งใดต้องกลัวอีก

พึงรู้ว่าคุณชายนั้นวิเศษสูงส่ง มีพลังเกินจินตนาการ ย่อมมองออกว่าคำสาปข่มดวงผู้อื่นที่เจ้าหลวงแบกรับรุนแรงเพียงใด

หากคุณชายไม่มั่นใจว่ารับมือไหว ย่อมไม่ให้เขามา

ในเมื่อคุณชายให้เขามาแล้ว ทั้งยังเอ่ยว่าไม่เป็นไร สะท้อนให้เห็นว่าคุณชายมั่นใจว่าสามารถรับมือคำสาปข่มดวงผู้อื่นที่เจ้าหลวงแบกรับอยู่ไหว

กระทั่งเขารู้สึกว่าคุณชายสามารถถอนคำสาปข่มดวงผู้อื่นของเจ้าหลวงได้ทันที ให้เจ้าหลวงกลับเป็นปกติ ไม่อาจข่มดวงผู้ใดได้อีก

น่าเสียดายที่เจ้าหลวงไม่เคยข้องแวะกับคุณชาย จึงไม่รู้ว่าคุณชายอัศจรรย์เพียงใด

ความจริงก็เป็นเช่นนั้น

แม้เจ้าหลวงจะรู้ว่าหลี่จิ่วเต้าเก่งกาจ แต่ก็ไม่รู้ว่าเขาเก่งกาจเพียงใด

ในความคิดของเขา ต่อให้หลี่จิ่วเต้ากล้าแกร่งปานใดก็ไม่ได้กล้าแกร่งไปกว่าวิหารโบราณลึกลับ

หานว่านเชียนมีวิหารโบราณลึกลับสนับสนุนอยู่เบื้องหลังยังฆ่าเขาไม่ตาย หลี่จิ่วเต้าไฉนเลยจะจัดการคำสาปข่มดวงผู้อื่นของเขาได้

ย่อมเป็นไปไม่ได้

และเพราะเหตุนี้ เขาถึงยืนกรานเว้นระยะห่างจากจักรพรรดิหมากล้อมหวงหลง ป้องกันไม่ให้จักรพรรดิหมากล้อมหวงหลงถูกเขาข่มดวง

“เลิกใช้ลูกไม้เช่นนี้เสียที รู้จักเจ้าหรือไม่ตัวข้าเองมีหรือจะไม่รู้ ทุกอย่างที่เจ้าคิดไม่มีทางสำเร็จ ข้าไม่มีทางติดกับ!” เขาบอกกับจักรพรรดิหมากล้อมหวงหลงเสียงแข็ง

เด็ดเดี่ยว…ปานนี้เชียวหรือ

สิ่งมีชีวิตในที่นี้ต่างตาค้าง นึกในใจว่าหรือจักรพรรดิหมากล้อมหวงหลงจำคนผิด

‘หวังว่าพวกเขาจะไม่ได้เกี่ยวข้องกันจริง ๆ!’

พวกเขาพากันคิดในใจ หวังให้เจ้าหลวงไม่มีความเกี่ยวข้องกับฝ่ายหลี่จิ่วเต้า และให้ทั้งสองฝ่ายประจันหน้ากัน

“พวกเขาไม่เกี่ยวข้องกันหรือ”

“คนแปลกหน้า? คนฝ่ายหลี่จิ่วเต้าจำคนผิดหรือ”

ภายในวิหารโบราณลึกลับปลอม ‘ตัวแปรผิดแผก’ จำนวนหนึ่งก็รู้สึกเหมือนจักรพรรดิหมากล้อมหวงหลงจำคนผิด

“ความเท็จ ไม่ใช่ความจริง อย่าได้หลงเชื่อ พวกเขาจงใจแสดงละครให้ผู้อื่นลดความระแวงต่อพวกเขา”

หานว่านเชียนส่งกระแสจิตมาด้วยความแน่ใจ

แสดงละครคงเป็นเพียงมุมหนึ่ง อีกมุมคงเพราะเจ้าหลวงไม่อยากข่มดวงจักรพรรดิหมากล้อมหวงหลง

เขาผ่านมาหมดแล้ว รู้รายละเอียดปลีกย่อยภายใน

แน่นอนว่าอีกมุมที่ว่าเขาไม่ได้บอกสิ่งมีชีวิตในวิหาร

เขาบอกไปสิ่งมีชีวิตในวิหารต้องกล่าวว่าการข่มดวงเป็นสิ่งลึกลับเลือนราง ระดับอย่างพวกเขาไฉนเลยจะถูกข่มดวงได้

“หวงหลง ไม่เป็นไร เจ้ากลับมาเถิด”

อีกด้าน หลี่จิ่วเต้าคลี่ยิ้ม ให้จักรพรรดิหมากล้อมหวงหลงกลับมา

จักรพรรดิหมากล้อมหวงหลงทำตามที่หลี่จิ่วเต้าบอก

“ไม่ต้องทำเช่นนี้ ภายหน้าเขาจะรู้และเข้าใจเอง”

ชายหนุ่มพูดกับจักรพรรดิหมากล้อมหวงหลง

“เข้าใจแล้ว!”

จักรพรรดิหมากล้อมหวงหลงพยักหน้า

ใช่แล้ว ยามนี้เขาไม่จำเป็นต้องให้เจ้าหลวงเชื่อ รอถึงกาลหน้า เจ้าหลวงจะรู้เองว่าคุณชายเก่งกาจเพียงใด ถึงตอนนั้น เขาไม่ต้องเอ่ยให้มากความเจ้าหลวงก็จะเชื่อ และย่อมจำเขาได้โดยไม่ต้องวิตกอันใด

‘มีความสุขจริง!’

เขาหัวเราะในใจ

มีคุณชายคอยช่วยเขาถึงวางใจได้อย่างสิ้นเชิง ไม่ต้องเป็นห่วงเจ้าหลวงอีก

………………..