รู้สึกตัวอีกที ข้าก็เป็นเซียนซะแล้ว - บทที่ 1264 หลี่จิ่วเต้า ‘พวกเราเข้าสนามรบกันเถิด!’

บทที่ 1264 หลี่จิ่วเต้า ‘พวกเราเข้าสนามรบกันเถิด!’

………………..

บทที่ 1264 หลี่จิ่วเต้า ‘พวกเราเข้าสนามรบกันเถิด!’

หานว่านเชียนนึกกลัวว่าจะถูกเจ้าหลวงข่มดวง กลัวจะกลายเป็นหนึ่งในบรรดาบิดาบุญธรรมผู้ล่วงลับที่เจ้าหลวงกล่าวถึง

เนิ่นนานเขาก็ไม่ยอมตอบเจ้าหลวง

“หานว่านเชียน เจ้าทำอะไร! รีบตอบตกลงเข้าสิ!”

“ขอเพียงเจ้าตอบตกลง เขาก็จะร่วมลงสมรภูมิ เจ้ายังมัวลังเลอะไรอีก”

สิ่งมีชีวิตในวิหารรบเร้าหานว่านเชียนให้เขารีบตอบตกลง

“บ้าเอ๊ย พวกเจ้าไม่ใช่ผู้ที่ต้องเป็นบิดาบุญธรรม พวกเจ้าก็ย่อมไม่กลัวหรือกังวลอยู่แล้ว!”

หานว่านเชียนตอบเสียงเคียดแค้น “พวกเจ้าไม่ได้ยินหรือ บรรดาบิดาบุญธรรมผู้ล่วงลับ! เขาข่มดวงบิดาบุญธรรมตายไปหลายคนแล้ว!”

“ไม่เอาน่า เจ้าจะกลัวอะไร! ทันทีที่เขาเข้าร่วมการต่อสู้ มีหรือจะรอดกลับมาได้ ลำพังเคล็ดอมตะที่เขาสำแดงออกมา ทันทีที่ลงสนามรบจะต้องถูกรุมโจมตีแน่นอน!”

อสูรสีเขียวกล่าว “หลี่จิ่วเต้าก็ไม่ธรรมดา ลำพังร่างแยกยังเก่งกาจเหลือแสน หลังร่างต้นมานี่ต้องน่าสะพรึงมากยิ่งขึ้นเป็นแน่ ไหนจะ ‘ตัวแปรผิดแผก’ ที่เร้นกายไม่ยอมเผยตัว พวกเขาล้วนแล้วฉกาจฉกรรจ์ น่าพรั่นพรึงถึงขีดสุด!”

มันกล่าวต่อ “ต่อให้พวกเขาฆ่าหมอนี่ไม่ได้ ก็ทำให้เขาบาดเจ็บสาหัสได้ ถึงครานั้น พวกเราผนึกกำลัง ย่อมปลิดชีพเขาได้แน่นอน!”

“เพราะอย่างนั้น เจ้าไม่จำเป็นต้องวิตก ใจกล้าตอบตกลงไปได้เลย”

มันเอ่ยว่าสุดท้ายอย่างไรเจ้าหลวงก็ต้องตาย ไม่จำเป็นต้องพะวงว่าจะถูกข่มดวง

“อีกอย่าง เป็นบิดาบุญธรรมให้เขาแล้วจะถูกข่มดวงเสมอไปหรือ เหตุใดข้าถึงไม่เชื่อเลยเล่า! เรื่องข่มดวงนั้นลึกลับเกินไป โดยเฉพาะระดับอย่างเจ้ากับข้า ไฉนเลยจะถูกข่มดวงได้ ไม่มีทาง!”

เป็นบิดาบุญธรรมให้เขาแล้วต้องถูกข่มดวงหรือ

เรื่องข่มดวงนั้นลึกลับเลือนรางเกินไป…

ลึกลับเลือนรางกับผีน่ะสิ!

พลังข่มดวงนั้นมีอยู่จริง หาได้เลือนรางลึกลับไม่!

อย่างน้อยเจ้าหลวงก็สามารถข่มดวงได้จริง!

หานว่านเชียนคือผู้เคราะห์ร้ายในอดีต เขาตระหนักถึงเรื่องนี้ดี!

“เจ้าพูดเสียแน่ใจ เช่นนั้นเจ้ามาเถิด ข้าจะกลับวิหารแล้วให้เจ้าออกมาเคลื่อนไหว เป็นบิดาบุญธรรมให้เขาแทน”

หานว่านเชียนตอบ

“ไม่ได้ เขาบอกแล้วว่าเจ้าเหมือนกับบรรดาบิดาบุญธรรมผู้ล่วงลับของเขามาก จึงอยากให้เจ้าเป็นบิดาบุญธรรมของเขา! หากเป็นข้า เขาคงไม่ยอมให้เป็นบิดาบุญธรรม”

อสูรเขียวกล่าว “เอาเถิด เลิกพิรี้พิไรเสีย ครานั้นเจ้าเองที่ดึงดันอยากเป็นผู้ออกเคลื่อนไหว บัดนี้เริ่มประสบเรื่องยุ่งข้างนอกแล้วเจ้าก็ต้องรับผิดชอบด้วย! หาไม่แล้วพวกเราไม่ยอมแน่!”

‘อ๊ากกก!’

หานว่านเชียนคำรามในใจ สำนึกเสียใจจากใจจริง

รู้อย่างนี้ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่ยอมเป็นผู้รับหน้าออกมาเคลื่อนไหว งานนี้ต้องรับผิดชอบด้วยชีวิต!

น่าเสียดาย สำนึกตอนนี้ก็เปล่าประโยชน์

วาจาของอสูรสีเขียวเจือแววข่มขู่อย่างชัดเจน เขาไม่อยากตกลงก็ต้องตกลง

มิฉะนั้น สิ่งมีชีวิตในวิหารเป็นต้องสังหารเขาทันทีแน่

“หากเจ้ารอดกลับมาจากสนามรบ ข้าจะยอมรับเจ้าเป็นบุตรบุญธรรม เป็นบิดาบุญธรรมให้เจ้า” หานว่านเชียนกัดฟันเอ่ย

หลังเขากล่าวจบ แม้แต่ตัวเขาเองยังไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด จู่ ๆ ก็สังหรณ์ใจไม่ดีอย่างยิ่ง!

‘บ้าน่า คงไม่ใช่ว่าแบบนี้ยังถูกเขาข่มดวงอีกกระมัง’

หานว่านเชียนก่นด่าในใจ อยากบอกเหลือเกินว่าเขายังไม่ได้ยอมรับเจ้าหลวงเป็นบุตรบุญธรรมจริง ๆ!

“ท่านพ่อบุญธรรมโปรดวางใจ ข้าจะยืนหยัดในสนามรบจนถึงช่วงสุดท้าย!”

เจ้าหลวงหันมองหานว่านเชียน เอ่ยอย่างรักใคร่ “ที่ข้ายืนหยัดถึงช่วงสุดท้ายหาใช่เพื่อสิ่งอื่นใด ขอเพียงท่านพ่อบุญธรรมตกลงยอมรับข้าจริง ๆ!”

หานว่านเชียนเห็นท่าทางซึ้งใจของเจ้าหลวงแล้วอยากอาเจียนนัก ซ้ำยังอยากอัดเจ้าหลวงให้ยับด้วย!

ท่าทางเจ้าหลวงในยามนี้น่าคลื่นเหียน ต่ำช้าวอนส้นเท้าเกินไปแล้ว!

เวลานั้น เสียงระฆังเสียงที่หกดังขึ้น

เนื่องจากเจ้าหลวงปรากฏตัว เสียงระฆังจึงเลื่อนออกไป มิฉะนั้นคงต้องดังนานแล้ว

“พวกเราเข้าร่วมสนามรบกันเถิด” หลี่จิ่วเต้าเอ่ย ยกมือเรียกกระบี่ฉุนจวินออกมา จากนั้นก็ก้าวขึ้นไปยืนบนกระบี่ฉุนจวิน

วิหารโบราณลึกลับปลอมกำลังตกปลา เขาเองก็ไม่ใช่หรือ

บัดนี้ สิ่งมีชีวิตแทบทั้งหมดล้วนมองว่าเขาคือผู้ที่วิหารโบราณลึกลับส่งมา และพอตระหนักถึงความสามารถแสนกล้าแกร่งของเขากันหมดแล้ว

ทันทีที่เขาปรากฏตัวในสมรภูมิ ต้องมีสิ่งมีชีวิตทึกทักว่าวิหารโบราณลึกลับปลอมนี้เป็นของจริงมากยิ่งขึ้น และเข้าร่วมการต่อสู้

และนี่ก็เป็นเป้าหมายของเขา

เขาต้องการรับสมัครพรรคพวกมากกว่านี้ หากเป็นไปได้ รับสิ่งมีชีวิตทั้งหมดเข้าไปได้ยิ่งดี เช่นนี้จึงจะแข็งข้อกับวิหารโบราณลึกลับได้ยิ่งขึ้น

“จำไว้ เป้าหมายของพวกเราหาใช่ชัยชนะในการต่อสู้ แต่เป้าหมายของพวกเราคือวิหารโบราณลึกลับ!”

ก่อนเข้าสนามรบ หลี่จิ่วเต้ากล่าว “เพราะอย่างนั้น หลังเข้าร่วมการต่อสู้แล้วพยายามอย่าปลิดชีพผู้ใด ให้จับกุมกำราบ เปลี่ยนพวกเขามาเป็นฝ่ายเดียวกับเรา เพื่อร่วมต่อกรกับวิหารโบราณลึกลับพร้อมเรา”

นี่เขาตั้งใจจะต่อต้านวิหารโบราณลึกลับให้ถึงที่สุดจริง ๆ!

สิ่งมีชีวิตในที่นี้ต่างเหม่อลอยไปชั่วขณะ เดิมคิดว่าหลี่จิ่วเต้าคงแค่ป่าวประกาศไปอย่างนั้น เป้าหมายเพื่อหลอกใช้พวกเขาในการคว้าชัยชนะในศึกตัดสินสุดท้าย

ทว่าบัดนี้ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่ หลี่จิ่วเต้าคล้ายมองการโค่นล้มวิหารโบราณลึกลับเป็นเป้าหมายจริง ๆ

‘มาแล้ว มาแล้ว เหนือชั้นกว่าขอบเขตอัคร อาวุธระดับมิติที่แท้จริง ในที่สุดก็…มาแล้ว!’

หมิงมองกระบี่ฉุนจวินใต้เท้าหลี่จิ่วเต้าแล้วรู้สึกตื่นเต้นอย่างยิ่ง

กระบี่!

นี่คือกระบี่ของจริง!

ซ้ำยังเป็นกระบี่ระดับมิติจริง ๆ!

ในที่สุดเขาก็ได้เห็นอาวุธเข้าท่าสักชิ้นในมือหลี่จิ่วเต้าแล้ว หาใช่เครื่องใช้ประจำวันแต่อย่างใด!

‘ถูกตีเป็นรูปกระบี่ซึ่งเป็นลักษณะของอาวุธจริง ๆ กระบี่เล่มนี้คงต้องน่าครั่นคร้ามไร้ใดเปรียบอย่างแน่นอน!’

เขาเอ่ยเสียงสะท้อนใจ

ในความคิดของเขา การถูกหลี่จิ่วเต้าหลอมในรูปลักษณ์อาวุธจริง ๆ ย่อมต้องไม่ธรรมดา ทรงพลังอย่างยิ่งยวด เหนือชั้นกว่าเครื่องใช้ประจำวันมากโข

‘เดี๋ยวสิ ปลาซิวปลาสร้อยกลุ่มหนึ่งเท่านั้นควรค่าให้เขาออกโรงด้วยตนเองเชียวหรือ ซ้ำยังต้องเรียกศาสตราจริง ๆ ออกมาใช้ด้วยรึ’

แววตาหมิงทอประกายแปลกไป นึกในใจอย่างอดมิได้

สิ่งมีชีวิตในสนามรบรวมถึงพวกหานว่านเชียนและบรรดา ‘ตัวแปรผิดแผกเฒ่า’ ที่ลอบช่วยเหลือพวกหานว่านเชียนล้วนเป็นพวกเศษสวะอย่างไม่ต้องสงสัย หลี่จิ่วเต้ากำจัดได้ด้วยแค่การจามก็เพียงพอ

ในสถานการณ์เช่นนี้ หลี่จิ่วเต้าไม่จำเป็นต้องออกโรงด้วยตนเอง และยิ่งไม่จำเป็นต้องใช้อาวุธจริง ๆ

‘เข้าใจแล้ว เขาทำเป็นตัวอย่างให้สิ่งมีชีวิตที่นี่ดู ให้สิ่งมีชีวิตที่นี่เข้าใจว่าศึกตัดสินสุดท้ายเริ่มขึ้นแล้วจริง ๆ’

ไม่นานนักเขาก็คิดตก ‘นี่คงเป็นสาเหตุที่เขาไม่ได้เปิดโปงว่าวิหารโบราณลึกลับเป็นของปลอม เพราะตั้งใจใช้เหตุการณ์นี้ซ้อมรบใหญ่’

เขาคิดต่อไปว่า ‘ในเมื่อเป็นการซ้อมรบใหญ่ ข้าก็ควรสงวนพลังไว้สักหน่อย ไม่จำเป็นต้องลงมือเอิกเกริก’

หากเขาลงมือเต็มกำลัง ทุกอย่างย่อมถูกเขาบดขยี้แหลกลาญในเสี้ยวลมหายใจ

เขาซึ่งอยู่เหนือขอบเขตอัคร บรรลุขอบเขตมิติ ผู้ที่สู้กับเขาได้ในมิตินี้มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น

นอกเหนือจากนั้น สิ่งมีชีวิตอื่นล้วนเป็นเพียงเศษสวะเมื่ออยู่เบื้องหน้าเขา เพียงยกมือก็กำจัดได้หมด!

เขาจึงต้องสงวนพลังไว้บ้าง ไม่อาจลงมือเอิกเกริก

หาไม่แล้วคงไม่อาจซ้อมรบกันต่อได้

………………..