รู้สึกตัวอีกที ข้าก็เป็นเซียนซะแล้ว - บทที่ 1257 ขอบเขตเหนือขอบเขตอัคร สัมผัสกฎเกณฑ์มิติ!

บทที่ 1257 ขอบเขตเหนือขอบเขตอัคร สัมผัสกฎเกณฑ์มิติ!

………………..

บทที่ 1257 ขอบเขตเหนือขอบเขตอัคร สัมผัสกฎเกณฑ์มิติ!

ต้นหลิวไม่ได้เกรงกลัว เพราะเตรียมใจไว้นานแล้ว

“ไปเถิด รวมตัวกับคุณชาย”

เขานำทัพพรรคพวกที่รับเข้ามามุ่งหน้าไปยังที่พำนักของหลี่จิ่วเต้า

คนอื่น ๆ ก็เช่นกัน จักรพรรดินี ก้อนหิน มัจฉาสัตมายา สุนัขดำ และนักพรตอู๋เหลียงก็พากันเคลื่อนไหว นำทัพพรรคพวกที่พวกเขารับเข้ามาไปรวมตัวกับหลี่จิ่วเต้า

วิหารโบราณลึกลับจุติ ศึกตัดสินสุดท้ายเปิดฉาก กระนั้นพวกเขาหาได้หวาดหวั่น เนื่องจากเตรียมการไว้นานแล้วว่าจะประจัญบานกับวิหารโบราณลึกลับ

มิติแห่งนี้กว้างใหญ่ไพศาล มีอาณาจักรมากมายจนนับไม่ถ้วน ต่อให้พวกเขา ‘ซ่องสุมพรรคพวก’ รวบรวมปัจเจกชนอย่างเต็มกำลังแล้ว แต่ยังมีปัจเจกชนอีกมากที่ยังไม่ถูกค้นพบและรับเข้า

“มากันแล้วหรือ?!”

“ข้ายังไม่พร้อม!”

ปัจเจกชนไม่น้อยตัวสั่นเทิ้มตามพื้นที่ต่าง ๆ ในมิตินี้ สภาพราวกับกำลังจะถูกจับตัดหัวกระนั้น

พวกเขารู้ดีว่าตนนั้นมีปัญญาแค่ไหน ถึงคราวเข้าร่วมศึกตัดสินสุดท้ายพวกเขารังแต่จะเป็นวัชพืช เป็นตัวแถมในสนามรบ ถูกสิ่งมีชีวิตตนอื่นกำจัดได้ง่ายดาย

แน่นอนว่ายังมีปัจเจกชนที่มั่นใจในตนเองอยู่อีกมาก หลังได้เห็นวิหารโบราณลึกลับก็หัวเราะร่วน เอ่ยว่าในที่สุดวิหารโบราณลึกลับก็มาเสียที พวกเขาจะได้รับชัยชนะในท้ายที่สุด!

เช่นนี้ดูจะมั่นใจในตัวเองแบบผิด ๆ ไปหน่อย ยังมองสถานการณ์ไม่ออก ไม่รู้ว่าสิ่งมีชีวิตน่าครั่นคร้ามยังมีอีกคณานับ

“มาแล้วหรือ?”

ณ สถานที่หนึ่งในอวกาศ ใครบางคนเบิกตาโพลง จบการบำเพ็ญ

“ของปลอมนี่!”

เขาทอดมองไปยังอีกฟากของอวกาศ จดจ้องวิหารซึ่งมีม่านหมอกปกคลุมหนาแน่น มองปราดเดียวก็เห็นถึงแก่นแท้ นั่นไม่ใช่วิหารโบราณลึกลับของจริง แต่ปลอมจนทุเรศทุรัง

“เจ้ามองปราดเดียวก็เห็นถึงแก่นแท้ ยอดเยี่ยม”

สามารถมองเห็นแก่นแท้ในปราดเดียว บ่งบอกว่าเขาแข็งแกร่งมากพอแล้ว หากยังแข็งแกร่งไม่พอย่อมไม่มีทางมองเห็นแก่นแท้

แม้ว่าวิหารโบราณลึกลับที่จุติลงมาจะเป็นของปลอม แต่ก็ใช่ว่าจะแยกแยะได้ง่าย ๆ เยว่อู๋หมิงก้าวหน้าได้อย่างรวดเร็ว สร้างความพอใจให้มันอย่างยิ่ง

ใช่แล้ว คนผู้นี้ก็คือเยว่อู๋หมิง ด้วยการช่วยเหลือเต็มกำลังจากก้อนอิฐ เยว่อู๋หมิงพัฒนาได้อย่างก้าวกระโดด บัดนี้มีกำลังรบขอบเขตอัครขั้นเจ็ดสิบแล้ว

แน่นอนว่าเป็นเพราะตัวเยว่อู๋หมิงไม่ธรรมดาอยู่แล้วเป็นทุนเดิม ประกอบกับมหาโอสถที่ก้อนอิฐให้เยว่อู๋หมิงมีสรรพคุณสะท้านโลกันตร์เกินจินตนาการอย่างแท้จริง

หากไม่ใช่ว่าผนวกความสุดยอดทั้งหมดนี้เข้าด้วยกัน เยว่อู๋หมิงไม่มีทางยกระดับได้ว่องไวเช่นนี้

“พวกเราออกไปฉวยโอกาสในช่วงชุลมุนกันดีหรือไม่”

เยว่อู๋หมิงเอ่ย

“ไม่ดี”

ก้อนอิฐบอก “บัดนี้ศักยภาพที่แท้จริงของเจ้าถูกปลดปล่อยแล้ว ภายหน้าจักยกระดับได้รวดเร็วยิ่งขึ้น เวลานี้เจ้าจะวอกแวกไม่ได้เด็ดขาด จำต้องจดจ่อทุ่มเทกับการบรรลุ”

มันเอ่ยว่ายามนี้ออกไปก็ไม่ได้ฉวยโอกาสจากใคร จระเข้ตัวจริงคงไม่เผยตัว ลูกไม้กระจอกเช่นนี้ไม่อาจตบตาพวกเขา และอาจพาตนเองไปติดกับอีกด้วย

“ทางเลือกที่ดีที่สุดคือบำเพ็ญเพียรอยู่ที่นี่!” ก้อนอิฐกล่าว

“ได้”

เยว่อู๋หมิงพยักหน้า เชื่อฟังคำบอกของก้อนอิฐ

“เหนือขอบเขตอัครกำลังโบกมือให้เจ้า อยู่ห่างจากเจ้าไม่ไกลแล้ว!”

ก้อนอิฐเอ่ย “ศักยภาพของเจ้า รวมถึงประสิทธิผลของมหาโอสถจะปะทุเต็มกำลัง อีกไม่นานเจ้าจะบรรลุเหนือขึ้นไปจากขอบเขตอัคร!”

“ขอบเขตอัครมีทั้งหมดเก้าสิบเก้าขั้นหรือ” เยว่อู๋หมิงถาม

ตอนนี้เขายังไม่รู้ว่าขอบเขตอัครมีกี่ขั้น

“ไม่ใช่”

ก้อนอิฐตอบ “ขอบเขตอัครนั้นค่อนข้างพิเศษ ไม่มีจำนวนขั้นที่แน่นอน ไม่ใช่ว่าหลังถึงขั้นที่เท่าใดแล้วต่อไปจะได้ก้าวสู่ขอบเขตเหนืออัคร”

“ขอพูดอย่างนี้ เหนือขั้นเก้าสิบเก้าขึ้นไปเหมือนเป็นขั้นที่มีสำหรับก้าวต่อ เมื่อถึงขั้นเก้าสิบเก้า เจ้าจะรุดหน้าขึ้นไปเหนือขอบเขตอัครได้”

“ทว่าโอกาสมีเพียงครั้งเดียว”

“หากเจ้าพลาด ไม่อาจบรรลุเหนือขอบเขตอัคร เช่นนั้นเจ้าจะติดอยู่ในขอบเขตอัครตลอดกาล”

หลังได้ยินคำกล่าวของก้อนอิฐ เยว่อู๋หมิงก็เริ่มเข้าใจ

“ท่านหมายความว่าขอบเขตอัครมีมากกว่าหนึ่งร้อยขั้น แต่หากไม่อาจบรรลุเหนือขอบเขตอัครขณะอยู่ในขั้นเก้าสิบเก้า จะติดอยู่ในขอบเขตอัครตลอดกาล สำรวจแต่เพียงขอบเขตอัครร่ำไป”

“ถูกต้อง เจ้าควรรู้ไว้ ขอบเขตอัครกับขอบเขตเหนือขึ้นไปมีความต่างกันถึงแก่น หากเจ้าไม่อาจก้าวสู่ขอบเขตเหนืออัคร เช่นนั้นต่อให้เจ้าสำรวจขอบเขตอัครได้ลึกล้ำเพียงใด อยู่ในขั้นสูงเท่าไหนก็เปล่าประโยชน์ ไม่อาจเทียบกับผู้ที่อยู่เหนือขอบเขตอัคร

ก้อนอิฐกล่าว “เหนือขอบเขตอัครนั้นบรรลุได้ยากยิ่ง มีสิ่งมีชีวิตเพียงน้อยนิดที่เหนือชั้นขึ้นไปได้ สิ่งมีชีวิตจำนวนมากติดอยู่ในขอบเขตอัคร พวกเขาบำเพ็ญจนอยู่ในขั้นที่สูงยิ่งกว่าร้อย”

มันอธิบาย มิติของชิงหวั่น เจ้านายของมันทำให้มันได้พบสิ่งมีชีวิตขอบเขตอัครขั้นร้อยไม่น้อย

อนิจจา ต่อให้ขั้นสูงเพียงใดก็ไม่ใช่คู่มือของผู้ที่อยู่เหนือขอบเขตอัคร ไม่อาจแผ้วพานตัวตนเหนือขอบเขตอัคร

“ไม่อาจก้าวเหนือขอบเขตอัคร ทำได้เพียงค้นคว้าสำรวจขอบเขตอัครต่อไปไร้จบ บรรลุขั้นที่สูงกว่านั้น แต่น่าเสียดาย เช่นนั้นไม่ได้ต่างจากวนเวียนแต่ที่เดิม หาได้มีความแตกต่าง ขั้นสูงเพียงใดก็ไม่อาจเทียบกับขอบเขตเหนืออัคร”

เยว่อู๋หมิงถอนหายใจ เส้นทางการฝึกตนนี้ลำบากเหลือเกิน ใช่ว่าพากเพียรต่อไปแล้วจะเกิดผล

หลายครั้งหลายคราว ความพยายามในการบำเพ็ญเพียรก็ไร้ผล ผู้ที่ไปได้ถึงช่วงสุดท้ายมีเพียงน้อยนิด

“เจ้าไม่ต้องกังวล มีข้าอยู่ เจ้ามีโอกาสบรรลุเหนือขอบเขตอัครแน่นอน”

ก้อนอิฐกล่าว

“อืม ข้าเชื่อท่าน!”

เยว่อู๋หมิงพยักหน้า หันไปถามก้อนอิฐอีกครา “ขอบเขตเหนืออัครมีชื่อว่าอะไร”

เขาใคร่รู้ในเรื่องนี้มาก อยากรู้เหลือเกินว่าขอบเขตเหนืออัครเป็นอย่างไร

“ขอบเขตมิติ”

ก้อนอิฐตอบ “หลังบรรลุเหนือขอบเขตอัคร เจ้าจะเริ่มสำรวจค้นคว้ากฎเกณฑ์มิติ หากเจ้าสำรวจได้ลึกพอ เจ้าจะสามารถทะลุผ่านมิติต่าง ๆ ได้ตามต้องการ กระทั่งเจ้าสามารถทำลายมิติสักแห่งในการตั้งจิตเพียงครั้งเดียวด้วย”

…

อาณาจักรหนึ่งในเอกภพ

ใครบางคนกำลังเดินทางอย่างไร้จุดหมาย

“วิหารโบราณลึกลับมาแล้ว?”

เขาหยุดชะงัก เงยหน้ามองลึกเข้าไปในห้วงอวกาศ ที่นั่นมีวิหารซึ่งถูกม่านหมอกชั้นหนาบดบัง แรงกดดันน่าพรั่นพรึงแผ่ซ่านออกมาจนเขาหายใจลำบาก สั่นเทิ้มไปทั้งวิญญาณ

แม้เขาจะไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่วิหารโบราณลึกลับส่งมา กระนั้นก็รู้เรื่องของวิหารโบราณลึกลับมาไม่น้อย เขารู้ว่าวิหารโบราณลึกลับมีที่มาอย่างไร

“ผู้ที่สาปแช่งข้าจะเก่งสักเพียงใด น่าครั่นคร้ามทรงพลังกว่าวิหารโบราณลึกลับหรือไม่”

เขาพึมพำเสียงเบา รู้ดีว่าวิหารโบราณลึกลับไม่ได้ทรงธรรม จึงหมายหัววิหารโบราณลึกลับ วางแผนไปหาบิดาที่วิหารโบราณลึกลับ ไม่สิ บิดาบุญธรรม

ใช่แล้ว เขาไม่ใช่ใครอื่น เจ้าหลวงนั่นเอง

เขาที่เคยซ่อนตัวไม่ไปไหน ไม่ต้องการข่มดวงผู้อื่นเพราะไม่มีผู้ใดให้ข่มดวง จึงข่มดวงตนเองนั้นโชคร้ายไม่หยุด ต่อมาเขาจึงออกสู่ยุทธภพอีกครา เดินทางหาบิดาบุญธรรมต่อ

และวิหารโบราณลึกลับก็เป็นเป้าหมายเหมาะสมที่สุดอย่างไม่ต้องสงสัย

ที่นั่นมีสิ่งมีชีวิตมากพอให้เขาข่มดวง

แน่นอนว่าเงื่อนไขคือพลังข่มดวงของเขาต้องกล้าแกร่งพอจนทำร้ายสิ่งมีชีวิตในวิหารโบราณลึกลับได้

………………..