ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 919 ในที่สุดก็ตาย / ตอนที่ 920 ติดตามเขา

ตอนที่ 919 ในที่สุดก็ตาย / ตอนที่ 920 ติดตามเขา
ตอนที่ 919 ในที่สุดก็ตาย

ลมหายใจของเหมิงหยินอ่อนเบามาก ซังโหยวดีขึ้นเท่าไร เหมิงหยินก็จะอ่อนแอลงไปเท่านั้น ทั้งร่างของเขาเย็นเยียบ แทบจะไม่รู้สึกถึงลมหายใจแล้ว

“หลานรัก!” นายท่านผู้เฒ่าเหมิงแทบจะเสียสติไปแล้ว เขาเขย่าร่างของหลานชายตนเองไม่หยุด ดูจิตใจแหลกสลาย “เป็นเพราะปู่ไม่ดีเอง ปู่ไม่ควรลังเลปล่อยมาจนเนิ่นนานขนาดนี้!”

รู้อย่างนี้…หากรู้อย่างนี้แต่แรก เขาก็คงจะจัดการแลกเปลี่ยนชีวิตของทั้งสองคนให้เรียบร้อยไปเสียตั้งแต่ครึ่งเดือนก่อนแล้ว!

หากมีคนสงสัยแล้วจะทำไม!

ขอแค่หลานชายของเขายังมีชีวิตอยู่ก็พอ!

เขาผิดไปแล้วที่คว้าโอกาสที่ดีที่สุดไว้ไม่ได้!

ไม่นานนัก ลมหายใจที่มีเหลืออันน้อยนิดของเหมิงหยินก็ขาดหายไป เซี่ยเฉียวเห็นวิญญาณตนหนึ่งลอยออกมาจากร่างนั้น

หลังจากที่ลอยออกมาแล้วเขาก็มองไปรอบๆ ด้วยความสับสนมึนงง

จากนั้นเขาก็ยิ้มอย่างขมขื่นออกมา “อุตส่าห์ทนมาตั้งนานขนาดนี้ ในที่สุดก็ต้องตายอยู่ดี”

เซี่ยเฉียวเหลือบมองเขาก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบๆ “เจ้ามีความปรารถนาสุดท้ายหรือไม่”

วิญญาณที่ไม่มีความหมกหมุ่นยึดติดใดๆ ก็มักจะลงไปเบื้องล่างทันที

“ที่แท้ปรมาจารย์ก็มองเห็นข้า” เหมิงหยินแปลกใจเล็กน้อย “หลายปีมานี้ข้าเลอะๆ เลือนๆ บางครั้งก็หมดสติ บางครั้งก็รู้สึกตัว คืนวันผ่านไปด้วยความสับสนและเจ็บปวดทรมาน ช่วงนี้ข้าหมดสติมากขึ้น แต่ก็รู้สึกว่าทุกอย่างเปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิม และไม่ได้รู้สึกหนาวเหน็บเท่าเมื่อก่อนแล้ว ข้ารู้ว่าท่านปู่ของข้ากำลังหาทางช่วยข้า…”

แต่น่าเสียดายที่เขาป่วยหนัก แม้ว่าเขาจะมีสติขึ้นมา เขาเพียงรับรู้สิ่งรอบข้างได้อย่างคลุมเครือ ร่างกายของเขาเย็นเยียบ ไร้เรี่ยวแรง และไม่สามารถพูดได้

ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถบอกปู่ของเขาให้เลิกยึดติดได้

มันสกปรกเกินไปที่จะใช้ชีวิตของคนอื่นมาต่อชีวิตของตัวเอง

“ปู่ของข้ามีความภูมิใจมาทั้งชีวิต ตอนยังอายุน้อยท่านก็มีลูกชายที่น่าภาคภูมิใจ ตอนอายุมากแล้วก็มีหลานชายที่น่าภาคภูมิใจ น่าเสียดายที่สวรรค์ไม่ให้ท่านได้สมความปรารถนา ท่านพ่อและข้าต่างก็ทำให้ท่านต้องอับอายขายหน้า ท่านหมกมุ่นอยู่กับความคิดเห็นของผู้อื่น ไม่ต้องการให้คนอื่นคิดว่าท่านแก่แล้ว แต่ไม่มีทายาท น่าสงสารมาก”

“ข้าไม่มีความปรารถนาอะไรอะไร…ข้าแค่ติดอยู่ในเปลือกนี้มานานมาก ก็เลยอยาก…อ่านหนังสือ ไปเที่ยวให้ทั่วๆ หน่อยเท่านั้น” เหมิงหยินเอ่ย

ความรู้สึกติดอยู่ในร่างกายนี้เหมือนกับถูกขังอยู่ในกรงมานานถึงเก้าปี

แถมยังเป็นกรงที่หนาวเหน็บอีกต่างหาก

“เจ้ากำลังพูดอยู่กับใคร! ใช่เขาไหม! ใช่หยินเอ๋อร์ของข้าไหม เจ้าให้เขากลับมาสิ กลับมา!” จู่ๆ นายท่านผู้เฒ่าเหมิงพุ่งตัวเข้าหาเซี่ยเฉียวทันที

แต่เขาก็ถูกองครักษ์ขวางไว้ ไม่สามารถเข้าใกล้นางได้

“เจ้าไม่มีอะไรกังวลเกี่ยวกับญาติๆ” เซี่ยเฉียวถาม

“ไม่มี” เหมิงหยินดูอ้างว้าง

เขาไม่ได้เลือกที่จะเกลียด เขาก็…เข้าใจและอภัยท่านปู่มากแล้ว

เดิมทีชีวิตของเขาสิ้นสุดลงนานแล้ว เขาไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะควบคุมตัวเองด้วยซ้ำ”

นายท่านผู้เฒ่าเหมิงจ้องหน้าเซี่ยเฉียวเขม็ง น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและการดิ้นรนเหมือนสิงโตเฒ่าคำราม “เขาพูดอะไร!”

“เขาบอกว่าเขาไม่มีความคิดคำนึงถึงท่าน และเขาน่าจะตายตั้งแต่นานแล้ว” เซี่ยเฉียวตอบ

“สารเลว! เจ้าเด็กเลวนี่! ข้าทำทั้งหมดนี้เพื่อใคร! ให้เขากลับมาเลยนะ! เขาอายุปูนนี้แล้ว เขาจะให้คนหัวหงอกอย่างข้าส่งคนหัวดำอย่างนั้นหรือ ไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี…” นายท่านผู้เฒ่าเหมิงกลับด่ากราดออกมาทันที

เซี่ยเฉียวรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ถึงอย่างไรก่อนหน้านี้คนๆ นี้ก็ดูอบอุ่นอ่อนโยนจริงๆ แม้ว่าเขาจะทำเรื่องตัวตายตัวแทนนี้ขึ้นมา นางก็คิดว่าเขาทำเพราะรักหลานชายของตนเองเท่านั้น นึกไม่ถึงว่าเขาจะมีอารมณ์รุนแรงเช่นนี้

“ปรมาจารย์ ข้าขอติดตามเขาไปได้ไหม” เหมิงหยินไม่สนใจปู่ของตนเอง แต่กลับชี้ไปที่ซังโหยวที่อยู่ข้างๆ

เซี่ยเฉียวตกตะลึงไปเล็กน้อย “เจ้าคิดจะทำอะไร”

“ถูกชะตา” เหมิงหยินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง “ข้ารู้สึกได้ว่าตนเองอ่อนแอมาก ไม่ต้องให้ท่านบอกข้าเองก็รู้ว่าคงจะลอยไปลอยมาอยู่ได้ไม่นาน…แทนที่จะไปไร้จุดหมาย ไม่สู้ข้าเดินตามใครสักคนตั้งแต่แรกดีกว่า แต่ไม่รู้ว่าจะมีผลกระทบกับเขาหรือไม่…”

เขาไม่ต้องการไปเกิดใหม่ในภพหน้า เขาเองก็รู้ว่าตนเองขโมยชีวิตของผู้อื่น ใครจะรู้ชาติหน้าเขาอาจจะได้เกิดเป็นวัวเป็นสุนัขก็ได้

แทนที่จะต่อสู้เพื่ออะไรที่ไม่รู้ ไม่สู้เขาใช้เวลาที่เหลือเพียงเล็กน้อยนี้ล่องลอยผ่อนคลายอารมณ์ไปเรื่อยจะไม่ดีกว่าหรือ

ตอนที่ 920 ติดตามเขา

ก่อนหน้านี้เหมิงหยินไม่เคยเห็นหน้าซังโหยวมาก่อน ตอนนี้เขากำลังลอยอยู่ในอากาศจากที่สูง และนี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นคนๆ นี้

แต่เขากลับมีความรู้สึกเหมือนเคยรู้จักคุ้นเคยกันมาก่อน

ต้องบอกว่าเหมิงหยินผู้นี้ฉลาดมากจริงๆ

วิญญาณตนนี้ถูกกักขังและทรมานมานานเกินไป หลังจากผลจากวิชาตัวตายตัวแทนสะท้อนกลับ วิญญาณก็ยิ่งอ่อนแอลงไปอีก หากเขาล่องลอยไปมาได้นานหน่อยก็อาจจะสามถึงห้าปี แต่ถ้าสั้นหน่อยก็อาจจะแค่ไม่กี่เดือน แล้ววิญญาณเขาก็ต้องแตกสลาย

หากจะหล่อเลี้ยงวิญญาณเขาก็สามารถทำได้ แต่จะเลี้ยงให้ดีก็ต้องเก็บเขาไว้ในอาวุธวิเศษ และต้องไว้ในที่ที่ธาตุสมดุล ซึ่งก็เท่ากับเป็นการกักขัง

อย่างไรก็ตาม เซี่ยเฉียวก็ยังบอกเรื่องการหล่อเลี้ยงวิญญาณให้เหมิงหยินทราบ

“เจ้าสามารถไปกับข้า แล้วข้าจะวางเจ้าไว้ต่อหน้ารูปปั้นเทพเจ้าเป็นเวลาสักสิบกว่าปี จากนั้นวิญญาณของเจ้าก็จะเหมือนวิญญาณทั่วไปได้แล้ว หากเจ้าจะติดตามเขาไป…ก็ย่อมได้ แต่เจ้าก็อยู่ได้แค่ในอาวุธวิเศษที่ติดตัวเขา เช่นนั้นแล้วก็จะหล่อเลี้ยงวิญญาณได้ช้ากว่า เมื่อเจ้าออกมาข้างนอกบ่อยๆ ก็จะอยู่ได้ไม่นาน แม้ว่าจะมีอาวุธวิเศษและดูแลตัวเองอย่างดี อย่างเร็วที่สุดก็ต้องใช้เวลาหลายสิบปี ระหว่างนี้เจ้าอยากจะไปเกิดใหม่ก็สามารถให้วัดที่ไหนสวดส่งวิญญาณให้ก็ได้ หากอยากที่จะเป็นปีศาจอยู่ไปนานๆ ก็สามารถทำได้เช่นกัน” เซี่ยเฉียวอธิบายพอประมาณ

หากจะเก็บวิญญาณเขาก็ต้องอยู่ในหยกขาวที่นางให้ไปจะดีที่สุด

อาวุธวิเศษนี้ดีพอให้วิญญาณของเขาสามารถล่องลอยไปได้สักระยะ

“แต่หากเจ้าเข้าไปในอาวุธวิเศษ เจ้าจะสามารถลอยออกมาได้ภายในระยะของอาวุธวิเศษเท่านั้น จะไม่สามารถไปไกลได้” เซี่ยเฉียวเอ่ยเสริม

วิญญาณของเหมิงหยินอ่อนแอเกินไป คาดว่าเขาคงทำได้แค่เก็บตัวอยู่ในหยกขาวหรือไม่ก็ออกมาเดินได้สักสามก้าว เรื่องอื่นน่าจะทำไม่ได้ สองสามปีผ่านไปก็อาจจะดีขึ้นหน่อย

“ก็ดีนะ” เหมิงหยินพยักหน้า “แต่ข้าอยากรบกวนท่านปรมาจารย์บอกเขาสักหน่อย ข้าไม่อยากทำให้คนอื่นลำบาก หากพี่ชายท่านนี้คิดว่าไม่เหมาะสม ข้าไปหาร้านหนังสือเอาก็ได้ ล่องลอยอยู่ในนั้นก็เหมือนกัน”

ล่องลอยได้นานเท่าไรก็เท่านั้น ไม่เป็นไร

เขาแค่คิดว่าตนเองขโมยชีวิตของพี่ชายท่านนี้มา เป็นการติดหนี้เขาจริงๆ

หากเขาอยู่คอยติดตามข้างๆ ก็อาจจะพอช่วยคุ้มครองเขาได้บ้าง แต่แน่นอนว่า หากมันส่งผลกระทบต่อพี่ชายท่านนี้ เขาก็ไม่ต้องการทำอย่างนั้น

“ข้าจะให้เจ้าเข้าไปข้างในก่อน พอศิษย์น้องสามตื่นขึ้นแล้ว ข้าจะถามให้อีกที” เซี่ยเฉียวตอบ

จากนั้นนางก็ส่งวิญญาณเข้าไปอยู่ข้างในหยกขาว

นายท่านผู้เฒ่าเหมิงแก่ชราลงไปอีกหลายสิบกว่าปี

เขาไม่ได้ยินคำพูดของเหมิงหยิน แต่เขาสามารถเดาได้จากที่ได้ยินปรมาจารย์โม่พูด เขาทั้งโกรธทั้งแค้น

เป็นเพราะการปรากฏตัวของปรมาจารย์โม่ผู้นี้ที่ทำให้ความพยายามทั้งหมดของเขาต้องสูญเปล่า!

“ผู้บำเพ็ญเพียรอย่างพวกเจ้าจะต้องทำความดีสั่งสมบุญไม่ใช่หรือ! ข้าอายุตั้งหกสิบปีแล้ว ลูกชายข้าก็พิการ หลานชายข้าก็ตายแล้ว ข้าไม่มีแม้แต่ทายาทสืบทอด ชาตินี้ข้าหาเงินทองมาได้ตั้งมากมายขนาดนั้น แล้วหลังจากนี้ข้าจะเอามันไปให้ใครเล่า คนอื่นเป็นแค่ญาติๆ กันเท่านั้น ที่ข้าทนลำบากมาทั้งชีวิตนี้ก็เพื่อลูกของคนอื่นทั้งนั้น!!”

น่าขัน น่าขันนัก!

เดิมทีหลานชายของเขาก็สามารถมีชีวิตอยู่ได้…ใครจะอยากปล่อยให้เขาตาย!

“ท่านรับลูกบุญธรรมาคนหนึ่งแล้วไม่ใช่หรือ” เซี่ยเฉียวมองท่าทางคลุ้มคลั่งของคนผู้นี้โดยไม่ได้มีความเห็นอกเห็นใจใดๆ ให้เขา “หากข้าเดาไม่ผิดแล้วล่ะก็ ลูกบุญธรรมที่ท่านรับมาเลี้ยงดูนี้ก็น่าจะมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝงเหมือนกันสินะ หรือว่าเขามีแปดอักษรที่สอดคล้องกันอีกสินะ? สอดคล้องกันกับของใคร ของท่าน หรือว่าของลูกชายที่พิการของท่านคนนั้น”

นายท่านผู้เฒ่านิ่งงันไปทันที

แววตาอันล่องลอยสับสนของนักพรตหูผู้นั้นกลับมาสดใสชัดเจนขึ้นเล็กน้อย จู่ๆ เขาก็ยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย “พังหมด พังหมดแล้ว!”

เซี่ยเฉียวครุ่นคิดเล็กน้อย “แม้ว่าท่านจะไม่ได้ทำพิธีนี้ด้วยตัวเอง แต่ท่านก็เป็นคนเลือกคนด้วยตัวเอง ท่านเป็นคนทำเรื่องชั่วๆ นี้ทั้งหมด และหากข้าเดาไม่ผิด แปดอักษรของลูกบุญธรรมของท่านน่าจะส่งเสริมท่านมาก สำหรับท่านแล้ว การรับเลี้ยงดูเขาเป็นการทำความดีเพื่อชดเชยกับกรรมชั่วบางอย่างสินะ?!”