ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 915 กลับตัวกลับใจ / ตอนที่ 916 ก่อความวุ่นวาย

ตอนที่ 915 กลับตัวกลับใจ / ตอนที่ 916 ก่อความวุ่นวาย
ตอนที่ 915 กลับตัวกลับใจ

เจียงจิ้นลู่ไม่ได้รู้สึกว่าพระและนักพรตในใต้หล้านี้เป็นคนไม่ดีไปเสียทั้งหมด เขาไม่เคยมีความคิดแบบนั้นจริงๆ ในสายตาของเขาพวกเขาเหล่านั้นก็ไม่ต่างอะไรกับชาวบ้านซึ่งเป็นคนธรรมดาทั่วไป!

หรืออาจจะแค่มีจิตใจดีหน่อยเท่านั้น

นอกเหนือจากนี้แล้ว ความสามารถอื่นๆ ล้วนเป็นเรื่องโกหกทั้งนั้น

องครักษ์ซย่ารู้สึกพูดไม่ออกเล็กน้อยกับสิ่งที่เจียงจิ้นลู่พูดออกมา แต่เขาก็ยังรู้สึกว่าที่เขาคิดเช่นนี้ไม่ดี ดังนั้นเขาจึงพยายามเพื่อเรียบเรียงคำพูดให้ดีที่สุด เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ย “แม้ว่าที่คุณชายเจียงพูดจะมีเหตุผล แต่ข้ากับพี่น้องคนอื่นๆ ติดตามรัชทายาทมาตลอด ข้าเห็นปรมาจารย์โม่จับวิญญาณมาแล้วหลายครั้ง ของพวกนี้…มีอยู่จริง และดวงตาคู่นั้นของปรมาจารย์ก็รู้แจ้งหยินและหยางจริงๆ ตะเกียงดวงดาวนี้มีประโยชน์หรือไม่ข้าก็ไม่แน่ใจ แต่ข้าเชื่อคำพูดของปรมาจารย์”

“คุณชายเจียงเป็นศิษย์น้องของปรมาจารย์โม่ สักวันท่านจะต้องเข้าใจสิ่งที่ท่านปรมาจารย์ทำในวันนี้ทั้งหมดแน่ๆ” องครักษ์ซย่าเอ่ยเสริม

“เป็นไปไม่ได้” เจียงจิ้นลู่ยืนกราน “ต่อไปข้าจะต้องพยายามพูดให้ศิษย์พี่กลับตัวกลับใจได้แน่”

ศิษย์พี่ใหญ่ที่ว่ากันว่าดีขนาดนั้นจะมาเชื่อเรื่องหลอกลวงพวกนี้ได้อย่างไร

องครักษ์ซย่ามองเจียงจิ้นลู่อย่างจนปัญญา “ประเดี๋ยวไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ข้าก็จะไม่สนใจทั้งนั้น ข้าจะดูแลไฟตะเกียงของปรมาจารย์โม่ให้ดีเท่านั้น!”

คนสำคัญ แต่ไฟตะเกียงก็สำคัญเช่นกัน

“ก็แล้วแต่เจ้า” เจียงจิ้นลู่ไม่สนใจเรื่องพวกนี้

เขาเพิ่งจะพูดจบ นายท่านผู้เฒ่าเหมิงก็กลับมาด้วยสีหน้ากังวลร้อนใจ “คุณชายเจียง เร็วเข้าๆ หมอเทวดารออยู่ในห้อง เจ้ารีบเข้าไปเถอะ ประเดี๋ยวจะไม่ทันหมอเทวดา…”

“จริงสิ หมอเทวดามีนิสัยประหลาด เขาไม่ชอบพบคนมากๆ ดังนั้น…ก็เลยให้ท่านพาคุณชายซังเข้าไป ส่วนคนอื่นๆ ต้องรออยู่ข้างนอก ท่านจะว่าอย่างไร”

เจียงจิ้นลู่พยักหน้า

องครักษ์ซย่าคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็เอาโคมไฟในห้องมาส่องตะเกียงที่อยู่ในมือของเขา จากนั้นร่างของเขาก็แวบหายและกระโดดขึ้นไปบนหลังคาทันที

“คุณชายท่านนี้จะทำอะไรน่ะ ที่นี่เป็นสถานที่ของหมอเทวดานะ ไม่ควรล่วงเกินเช่นนี้…” นายท่านผู้เฒ่าเหมิงเองก็กังวลเล็กน้อยแล้ว

เจียงจิ้นลู่เองก็รีบพุ่งออกไปมองที่หลังคาด้วยความสับสน

“คุณชายเจียง ข้าเชื่อฟังแต่คุณชายของข้าและปรมาจารย์โม่เท่านั้น ปรมาจารย์บอกให้ข้าปกป้องตะเกียง ข้าก็จะปกป้องมัน ส่วนเรื่องอื่นๆ…ท่านก็ไปจัดการเถอะ ข้าจะรออยู่บนหลังคานี้ ทิวทัศน์สวยงามดี ตะเกียงก็ยังปลอดภัยกว่าด้วย” องครักษ์ซย่าตะโกนลงมา

“นี่…แล้วจะทำอย่างไรดี” นายท่านผู้เฒ่าขมวดคิ้ว “หากหมอเทวดาไม่พอใจ และไม่ยอมดูอาการให้คุณชายซังเล่า”

เจียงจิ้นลู่ลำบากใจมาก “พวกเราลองไปพบหมอเทวดากันก่อนเถอะ…”

องครักษ์ซย่าเป็นคนของรัชทายาท เขาไม่สามารถที่จะออกคำสั่งได้ ไม่ต้องพูดถึงว่าเขาได้ทำให้องครักษ์ซย่าขุ่นเคืองไปแล้ว หากจะยั่วโมโหเขาอีกครั้งตอนนี้ก็คงไม่ดี

ยิ่งกว่านั้นองครักษ์ซย่าไม่ใช่บ่าวรับใช้ทั่วไป คนที่อยู่รอบกายฝ่าบาทไม่ได้มีสถานะต่ำต้อย และพวกเขามีตำแหน่งสูงซึ่งแตกต่างจากคนข้างกายของนายท่านผู้เฒ่าเหมิงเหล่านั้น

นายท่านผู้เฒ่าเหมิงรู้สึกโกรธเคืองอยู่ในใจ แต่เขาก็ยับยั้งตัวเองได้เป็นอย่างดี

และเคลื่อนย้ายคนไปหาหมอเทวดา

หมอเทวดาสีหน้าเย็นชา “พวกเจ้าขึ้นไปบนหลังคาบ้านข้า แล้วยังจะให้ข้าช่วยรักษาคนอีก! ข้าก็อารมณ์ไม่ดีเป็นเหมือนกันนะ!”

“คุณชายเจียง…ท่านไปบอกให้คนผู้นั้นลงมา แล้วมาขอโทษท่านหมอเทวดาเถอะ อาการป่วยของคุณชายซังจะรอช้ากว่านี้ไม่ได้แล้วนะ!” นายท่านผู้เฒ่าเหมิงทำหน้าเสียใจ เขาดูเหมือนจะกังวลเกี่ยวกับอาการของซังโหยวมากกว่าเจียงจิ้นลู่เสียอีก

เจียงจิ้นลู่เองก็ลำบากใจ!

“ท่านหมอเทวดา เป็นความผิดของพวกข้าเอง ขอให้ท่านหมออภัยให้ด้วย สิ่งสำคัญคือต้องช่วยชีวิตคนก่อน หลังจากที่ช่วยชีวิตคนได้แล้ว จะให้ข้าอยู่ปัดกวาดทำความสะอาดหลังคาท่านหมอเทวดาก็ได้” เจียงจิ้นลู่รีบเอ่ยทันที

ยากนักที่ชายผู้นี้จะคุกเข่าให้ใคร เวลานี้เขารู้ว่าอาการของศิษย์พี่สามวิกฤติ เขาจึงสะบัดเสื้อคลุมแล้วคุกเข่าลงคำนับกราบกรานทันที

ตอนที่ 916 ก่อความวุ่นวาย

เจียงจิ้นลู่สีหน้าจริงใจ หมอเทวดาผู้นั้นเหลือบมองนายท่านผู้เฒ่าเหมิงเล็กน้อย จากนั้นเขาก็แค่นเสียงเย็นออกมา

“ถ้าไม่ให้เขาลงมาคุกเข่าขอโทษ ข้าก็จะไม่ช่วยคน!” หมอเทวดากัดฟันพูด

“…” เจียงจิ้นลู่กำหมัดของเขาแน่น

เขาตัดสินใจเรื่องของตัวเองได้ แต่จะไปตัดสินใจแทนคนอื่นได้อย่างไร

“หากท่านหมอยอมช่วย ข้าผู้แซ่เจียงจะขอบคุณด้วยทองคำพันตำลึง!” เจียงจิ้นลู่เริ่มหว่านเงิน

สายตาของหมอเทวดาเหม่อลอยเล็กน้อย เขาแทบจะเก็บอาการไว้ไม่ได้

ทองคำพันตำลึงเชียวนะ…

มันมากมายจริงๆ

อย่างไรก็ตาม เขายังคงนิ่งเฉยราวกับก้อนหิน ท่าทางเต็มไปด้วยความไร้น้ำใจ

“รบกวนนายท่านผู้เฒ่าเหมิงช่วยดูแลศิษย์พี่ของข้าก่อน ข้าไปเดี๋ยวเดียว” เจียงจิ้นลู่จนปัญญา เขาได้แต่พูดฝากฝังไว้ก่อนจะออกไปหาองครักษ์ซย่า

องครักษ์ซย่าอยู่บนหลังคา เขากำลังประคองดวงไฟด้วยสีหน้าจริงจังและเคร่งขรึม

ไฟตะเกียงดวงดาวของปรมาจารย์โม่แทบจะดับหมดแล้ว…

ตอนที่เขาอยู่ในบ้านตระกูลเหมิง เขาไม่ได้ปกป้องมันจนถึงที่สุด ทั้งยังติดตามมาที่นี่ด้วย นั่นคือเขาฝ่าฝืนคำสั่งของฝ่าบาท หลังจากเขากลับไปแล้ว เขาจะต้องไปขอรับโทษ…

จริงสิ คนตระกูลเหมิงแปลกมากจริงๆ เขากลับไปแล้วจะต้องพูดกับฝ่าบาทสักหน่อย…

“หมอเทวดาบอกว่า…หากพี่ซย่าไม่ลงมา…คุกเข่าขอโทษ ก็จะไม่ทำการรักษาให้ศิษย์พี่ของข้า…” เจียงจิ้นลู่เอ่ยปากด้วยความลำบากใจ

องครักษ์ซย่ายื่นหน้าออกมามองลงไปข้างล่าง “คุณชายเจียง ไม่ใช่ว่าข้าไม่ยอมขอโทษ แต่ข้าทำไม่ได้ ข้าคุกเข่าให้ฟ้าดิน บิดา และราชาได้ ถึงแม้ว่าข้าจะเป็นแค่…แค่ผู้ติดตามคนหนึ่ง แต่ก็มีศักดิ์ศรี อีกอย่าง หน้าที่ของข้าก็คือปกป้องไฟตะเกียง”

“ข้าขอร้องท่านล่ะ ชีวิตของศิษย์พี่ข้าแขวนอยู่บนเส้นด้าย…” เจียงจิ้นลู่รู้สึกว่าใบหน้าของเขาร้อนรนไปหมดแล้ว

องครักษ์ซย่าถอนหายใจ

ถึงอย่างไรคนป่วยผู้นี้ก็เป็นศิษย์น้องของฝ่าบาท…

“จะให้คุกเข่าก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้ แต่ต้องรอให้ข้าซ่อนตะเกียงให้ดีก่อนแล้วค่อยไป” องครักษ์ซย่าพูดจบก็กระโดดขึ้นและหายตัวไปทันที

เจียงจิ้นลู่ไม่ได้รู้สึกว่าเขาทำเกินไป เขาแค่ต้องรออย่างอดทน

หลังจากผ่านไปสักพัก เขาก็กลับมาโดยที่มือว่างเปล่า

“ขอบคุณพี่ซย่า” เจียงจิ้นลู่ประสานมือคำนับให้เขาก่อน

“ไม่จำเป็นต้องทำอย่างนี้ คุณชายเจียงเป็นศิษย์น้องของนายท่าน ข้าก็ควรต้องฟังคำสั่งของท่านบ้าง” องครักษ์ซย่าตรงไปตรงมา หลังจากที่เขาพูดจบแล้ว เขาก็เดินไปอยู่ข้างนอกห้องของหมอเทวดา แล้วคุกเข่าลงทันที “ทั้งหมดเป็นเพราะข้าผู้แซ่ซย่าทำอะไรไม่คิดทำให้ท่านหมอเทวดาขุ่นเคือง ข้าสมควรตาย ข้าหวังว่าท่านหมอจะไม่ถือสาข้าน้อย และช่วยรักษาคุณชายซังด้วย!”

สิ่งสำคัญคือต้องช่วยชีวิตผู้คนก่อนในตอนนี้

เจียงจิ้นลู่เองก็ไม่ปล่อยให้องครักษ์ซย่าคุกเข่าเพียงลำพัง เขาเองก็คุกเข่าลงไปอยู่ข้างๆ ด้วย

องครักษ์ซย่าเห็นแล้วก็รู้สึกสบายใจขึ้นเล็กน้อย

พอเขาพูดจบ หมอเทวดาจึงพยักหน้าตกลง “ข้าจะลองดูก็แล้วกัน เพียงแต่…ก็ไม่แน่ว่าจะมีความหวัง ถึงอย่างไรข้าก็ไม่ใช่เทพเซียน หากการรักษาล้มเหลว พวกเจ้าห้ามก่อความวุ่นวาย ไม่เช่นนั้นข้าไปจะฟ้องทางการ”

“ย่อมเป็นเช่นนั้น” เจียงจิ้นลู่รู้สึกดีใจอย่างยิ่ง

หมอเทวดาก้าวไปข้างหน้า เขาเริ่มจับชีพจรของซังโหยวและตรวจสอบสภาพร่างกายของเขา

กระบวนการนี้ใช้เวลานานและทรมานใจนัก เจียงจิ้นลู่กลัวว่าพอตกกลางคืนศิษย์พี่ของเขาจะหมดลมลงไปเมื่อไรก็ได้

“ไอหนาวเข้าร่าง รุนแรงยิ่งนัก…นายท่านผู้เฒ่าเหมิง คุณชายทั้งสอง ร่างกายของคุณชายคนนี้น่าจะทนไม่ได้ตั้งนานแล้ว ทุกวันนี้เขาต้องกินยาล้ำค่ามากมายจึงยังอยู่รอดมาได้ใช่หรือไม่” หมอเทวดาเอ่ย

เจียงจิ้นลู่พยักหน้า “เป็นเช่นนั้นจริงๆ”

เขายังต้องขอบคุณนายท่านผู้เฒ่าเหมิงที่ใช้เงินและกำลังคนเป็นจำนวนมากไปกับศิษย์พี่ของเขา

พวกเขาศิษย์อาจารย์ก็มีเงินเช่นกัน เพียงแต่เมื่อมาถึงที่ป้อมเหมิงจยานี้ พวกเขาก็ดวงตามืดบอด และไม่รู้ว่าจะต้องไปหาใครเมื่อต้องการซื้อยา นอกจากนี้ ยาอันล้ำค่าเหล่านั้นก็ยังค่อนข้างหายาก คนนอกอย่างพวกเขาก็หาซื้อได้ไม่ง่ายนัก

นายท่านผู้เฒ่าเหมิงผู้นี้พยายามเจรจา ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเขาต้องใช้ความพยายามเท่าไรจึงสามารถหายาเหล่านั้นมาได้เรื่อยๆ เช่นนี้

หลายวันมานี้ เขาได้เห็นความพยายามและน้ำจิตน้ำใจนายท่านผู้เฒ่าเหมิงผู้นี้ ดังนั้นเขาจึงไม่สงสัยในตัวเขาและหมอเทวดาคนนี้เลย