ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 905 อมิตาพุทธ / ตอนที่ 906 ข้าพอจะเข้าใจอยู่บ้าง

ตอนที่ 905 อมิตาพุทธ / ตอนที่ 906 ข้าพอจะเข้าใจอยู่บ้าง
ตอนที่ 905 อมิตาพุทธ

พ่อบ้านได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกเย็นเยียบไปหมดทั้งใจ

เป็นไปได้อย่างไร

คนพวกนี้เพิ่งจะมาได้ไม่นาน ทำไมถึงสืบรู้เรื่องได้ไวขนาดนี้! อาจารย์หลีผู้เฒ่าคนนั้นและศิษย์ทั้งสองมาอยู่ที่นี่ตั้งเดือนสองเดือนแล้ว แต่ก็ยังมองเล่ห์กลอะไรไม่ออกเลย!

“ข้าน้อย…พูดแล้ว ข้าพูดก็ได้…” เขามองดาบเล่มนั้นด้วยความหวาดกลัว ตอนนั้นเขาเหลือขาแค่ข้างเดียว หากเขาต้องเสียขาอีกข้างหนึ่งไปด้วย ชาตินี้ก็คงยืนไม่ได้แล้ว!

“คุณชายน้อยไม่ได้อยู่ที่เรือนรับรองข้างนอก แต่…อยู่ในจวนนี้ นักพรตหูกับคุณชายน้อยต่างก็อยู่ที่เรือนด้านข้างหลังหนึ่ง เพียงแต่เรือนหลังนั้นใหญ่โตมาก ข้างในก็ยังสร้างเขาวงกตไว้ คนธรรมดาบุกเข้าไปไม่ได้หรอก ต่อให้เข้าไปได้คนข้างในก็จะรู้ตัวก่อนล่วงหน้า และสามารถหลบหนีออกไปด้วยทางลับได้ก่อน” พ่อบ้านยอมบอกแต่โดยดีแล้วในเวลานี้ เพราะเขารู้สึกเจ็บปวดมาก น้ำเสียงของเขาเร่งเร้า พอเขาพูดจบก็หอบไม่หยุด

จ้าวเสวียนจิ่งงุนงงเล็กน้อย “ไม่ได้อยู่ที่ไป๋อู้เฟิง?”

“ไม่ใช่” พ่อบ้านกัดฟัน “ที่ไป๋อู้เฟิงมีหมอเทวดาอยู่คนหนึ่งจริงๆ หมอเทวดาคนนั้นก็มีความสามารถจริงๆ…”

“วิชาตัวตายตัวแทนนี้ไม่จำเป็นจะต้องให้คนทั้งสองอยู่ที่เดียวกัน” เซี่ยเฉียวอธิบายเล็กน้อย “ต่อให้ศิษย์น้องสามอยู่ที่ไป๋อู้เฟิง แต่ขอเพียงแค่ทางนี้ทำพิธีก็สามารถเอาชีวิตศิษย์น้องสามได้เหมือนกัน แน่นอนว่าเงื่อนไขก็คือนักพรตผู้นั้นจะต้องเก็บเอาเลือดเส้นผมและแปดอักษรของศิษย์น้องสามไปก่อนแล้วจึงจะทำได้”

สีหน้าของพ่อบ้านยิ่งย่ำแย่ลงเรื่อยๆ

ไม่น่าแปลกใจที่เรื่องนี้ถูกเปิดเผยอย่างรวดเร็ว ที่แท้นักพรตหญิงนี่ก็รู้มากขนาดนี้นี่เอง!

แม้ว่านักพรตผู้นี้จะเก่งกาจก็จริง แต่เขาก็ยังไม่เข้าใจว่า เรื่องของคุณชายใหญ่ได้รับการปกปิดเป็นอย่างดี นอกจากคนข้างกายของนายท่านผู้เฒ่าเองไม่กี่คนแล้ว คนอื่นๆ ก็ไม่มีใครรู้เรื่องทั้งนั้น!

และนายท่านผู้เฒ่าก็ต้อนรับขับสู้พวกเขาดีขนาดนี้ แล้วพวกเขาจะสงสัยนายท่านผู้เฒ่าได้อย่างไร…

เดิมทีนายท่านผู้เฒ่ากังวลว่า หากซังโหย่วตายจะเร็วเกินไปจะทำให้เกิดความสงสัย เขาจึงพยายามเลื่อนเวลาออกไปให้นานที่สุด และยิ่งล่าช้านานเท่าไรชีวิตของทั้งสองคนก็จะหลอมรวมกันได้ดีขึ้นเท่านั้น การทำตัวตายตัวแทนก็จะประสบความสำเร็จมากขึ้นไปด้วย

ดังนั้นพวกเขาจึงได้เรียกตัวศิษย์คนอื่นๆ มาตามที่หลีซื่อเหยี่ยนต้องการ

เมื่อวานเขาเห็นนักพรตเต๋าผู้นี้ และได้ยินมาว่านางได้จัดตั้งตะเกียงเจ็ดดาวไว้ อาการของคุณชายใหญ่ก็แย่ลง นายท่านผู้เฒ่าเป็นกังวลมาก และกลัวว่าหากปล่อยให้ยืดเยื้อต่อไปก็อาจจะเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้นได้ จึงได้เตรียมที่จะลงมือ…

หากซังโหยวที่ป่วยมานานขนาดนี้ตายไปตอนนี้ก็เป็นเรื่องปกติธรรมดามากๆ

ทั้งยังมีหมอเทวดาบังหน้าอยู่ด้วย ต่อให้พวกเขาจะทำลายตะเกียงเจ็ดดาวไปก็ยังมีเหตุผลให้อภัยได้!

เดิมทีทุกอย่างถูกวางแผนไว้อย่างดีแล้ว…

“ทางลับพาไปที่ไหน” จ้าวเสวียนจิ่งเอ่ยถาม

“ข้า ข้าน้อยก็ไม่ทราบ…” น้ำเสียงของเขาอ่อนแรง ท่าทางจะไม่ไหวแล้ว

เขาเสียเลือดจำนวนมาก หากยังไม่ช่วยรักษา เขาก็จะต้องตาย

“ลากเขาไป ให้เขาชี้ทาง พวกเจ้าบางส่วนตามข้าไปที่เรือนด้านข้างก่อน ที่เหลือไปที่ไป๋อู้เฟิง ไปตามพวกเจ้าห้ากลับมา” จ้าวเสวียนจิ่งสั่งการ

พอเขาพูดจบ องครักษ์ก็คว้าตัวพ่อบ้านใหญ่ออกไป

บนพื้นยังนองไปด้วยเลือด

เซียวอวี้หรงเขย่งเท้ากระโดดหลบรอยเลือดพวกนั้นไป เขากระโดดไปพลาง ปากก็ท่อง ‘อมิตาพุทธ’ ไปพลาง ท่าทางของเขาดูขี้ขลาดอย่างยิ่ง

เขาดูไม่เหมือนบัณฑิต แต่ดูเหมือนพระที่มีผมมากกว่า

“ศิษย์น้องเซียว ต่อหน้าข้าเจ้าท่องอะไรน่ะ” ระหว่างทางไปเรือนด้านข้างเซี่ยเฉียวก็ยังได้ยินเขาพึมพำอะไรอยู่ นางจึงอดกลอกตาใส่เขาไม่ได้

“ศิษย์พี่โม่ ข้า…ข้าเองก็ไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรดี…” เลือดตั้งเยอะขนาดนั้นน่ากลัวมากจริงๆ ข้าก็ท่องอะไรไปเรื่อยให้สบายใจขึ้นมาหน่อยน่ะ

“เจ้าก็ต้องเคยกินเลือดเป็ดเลือดหมูมาบ้างสินะ? มันก็เหมือนกันทั้งนั้นแหละ จะมีอะไรน่ากลัว” เซี่ยเฉียวเห็นเขาหน้าซีดน่าสงสาร หลังจากที่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งนางก็ค้นเอาห่อกระดาษเล็กๆ ห่อหนึ่งออกมา แล้วหยิบเมล็ดน้ำตาลออกมา “กินนี่สิ ยาวิเศษทำจากน้ำที่มาจากน้ำพุของเทพเซียนและเห็ดหลินจืออายุห้าร้อยปี ทำให้ใจสงบไม่ฝันร้าย”

ตอนที่ 906 ข้าพอจะเข้าใจอยู่บ้าง

เซียวอวี้หรงดูดีใจและประหลาดใจ แต่ก็ลังเล็กน้อย “หากมันเป็นของล้ำค่าเช่นนี้ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ก็อย่าได้…”

ก่อนที่เขาจะพูดจบ เซี่ยเฉียวก็ยกมือขึ้นและยัดเมล็ดน้ำตาลเข้าไปในปากของเขา “และในนั้นยังมีเนื้อไท่ซุ่ยอยู่ด้วย กินแล้วจะได้อายุยืน เจ้าเป็นศิษย์น้องของข้าก็ไม่ต่างอะไรกับกับพี่น้องแท้ หากศิษย์พี่ไม่เอ็นดูเจ้าแล้วจะให้ไปเอ็นดูใคร หรือจะให้ข้าเอ็นดูเจียงจิ้นลู่ที่เก็บมานั่น?”

เซี่ยเฉียวพูดจบก็ยิ้มเยาะออกมาเล็กน้อย

เจียงจิ้นลู่ไม่เคยได้รับการทุบตีและขัดเกลาจากนาง!

เซียวอวี้หรงเพียงแต่รู้สึกถึงความหวานที่แทรกเข้ามาในปาก

เขาอายุสามสิบแล้ว ปกติแล้วก็ไม่กินขนมน้ำตาลเช่นนี้ แต่เมล็ดน้ำตาลของเซี่ยเฉียวเป็นแบบที่ทำเอง และต่างจากที่วางขายข้างนอกเล็กน้อย รสชาติจึงอร่อยยิ่งขึ้นไปอีก สักพักเขาก็ลืมฉากนองเลือดไปชั่วขณะ

สีหน้าของจ้าวเสวียนจิ่งดำมืดลง เขามองเซียวอวี้หรงด้วยอารมณ์ที่คาดเดาไม่ได้

เขาแบมือต่อหน้าเซี่ยเฉียว “คนไม่ทำงานก็ยังได้กิน แล้วข้าล่ะ?”

เซี่ยเฉียวถอนหายใจ “อายุตั้งเท่าไรแล้ว ยังจะแย่งกันกินอีก… มาๆ ที่เหลือนี่ข้าให้เจ้าทั้งหมด กินให้มากๆ หน่อย จะได้เหมาะกับสถานะของเจ้า อายุยืนไปพันๆ ปี”

จ้าวเสวียนจิ่งแค่นเสียงออกมาเล็กน้อย

เชื่อเจ้าก็บ้าแล้ว

น้ำพุของเทพเซียน เห็ดหลินจือห้าร้อยปี? แล้วยังมีเนื้อไท่ซุ่ยอีก?

หากมันมีของอย่างนั้นจริงๆ นางยังจะต้องดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอดอยู่อย่างทุกวันนี้หรือ เพียงเม็ดเดียวนางก็ได้เป็นอมตะแล้ว

ก็มีแต่เซียวอวี้หรงเจ้าหนอนหนังสือนี่แหละที่จะเชื่อคำพูดของนางไปหมดทุกอย่างโดยไม่สงสัยอะไรเลย!

จ้าวเสวียนจิ่งคว้ามันกลับมาเก็บไว้ในอกเสื้ออย่างสงบ แต่เมื่อเขานึกถึงว่าในปากของเซียวอวี้หรงยังมีอีกหนึ่งเม็ด เขาก็อยากจะควักมันออกมาจริงๆ

นางป้อนให้กับมือเลยนะ!

หึๆ…

รอยเลือดสดๆ ตลอดทางนี้ทำให้คนตระกูลเหมิงพากันตกอกตกใจ พวกเขาพากันหลบหนีออกไปไม่ก็หลบซ่อนโดยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

บ้านตระกูลเหมิงใหญ่โตกว้างขวางมากจริงๆ แม้ว่าพวกเขาจะรีบเร่งเพียงใด แต่ก็ต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะไปถึงเรือนข้างหลังนั้น

แท้จริงแล้วเรือนข้างนี้เป็นสวนด้านหลังแยกจากด้านหน้าด้วยทะเลสาบเล็กๆ และจะต้องนั่งเรือจากศาลาริมทะเลสาบนี้เพื่อข้ามไป พอถึงฝั่งก็จะเห็นสวนที่เต็มไปด้วยดอกหอมหมื่นลี้

กลิ่นหอมกระตุ้น เมื่ออยู่ในนั้นกลิ่นหอมก็จะเข้มข้นเกินไป และขึ้นสมองเล็กน้อย

“เข้าไป เข้าไปไม่ได้…ในป่าดอกไม้มีกระดิ่งมากมาย ซึ่งทั้งหมดเชื่อมต่อกัน…หากมีคน…ไม่ระวังไปโดนมันเข้า นักพรตหูที่อยู่ด้านในก็จะได้ยิน…และรู้ตัวทันที…” ในเมื่อเขาเลือกที่จะพูดแล้ว พ่อบ้านก็ไม่สนใจว่าเขาจะพูดมากเกินไปอีกหรือไม่ต่อไป เพียงแต่น้ำเสียงของเขาอ่อนแรง และยิ่งดูไร้สีเลือด

จ้าวเสวียนจิ่งจึงได้สั่งให้คนทิ้งเขาไว้ที่นี่

เซี่ยเฉียวมองป่าดอกหอมหมื่นลี้นั้นแล้วก็ยิ้ม “ก็แค่เขาวงกตง่ายๆ เท่านั้น ข้าความรู้น้อยพอจะเข้าใจอยู่บ้าง”

การวางค่ายกลมีหลายประเภท บ้างใช้แสง บ้างใช้ลม ภูเขาจำลอง หรือกำแพง สร้างทับซ้อนกันเป็นชั้นๆ ทำให้ยากต่อการแยกแยะทิศทางและสร้างอารมณ์ด้านลบบางอย่างในจิตใจจนให้สับสนไม่รู้ต้องทำอย่างไร

ค่ายกลข้างหน้านี้มีแต่ป่าดอกไม้

กลิ่นหอมสามารถทำให้ผู้คนหลงทางและสับสน ต้นไม้และกิ่งก้านมากเกินไปจะทำให้ผู้คนตื่นตระหนก

บนต้นไม้บางต้นอาจมีผงยาอื่นๆ ซ่อนอยู่ ซึ่งอาจทำให้เกิดอาการประสาทหลอนหรือวิงเวียนได้

“ปิดปากและจมูกไว้ ตั้งสติให้ดี และเดินตามข้ามาทีละก้าว” เซี่ยเฉียวหยิบ ‘หน้ากาก’ จำนวนหนึ่งออกมาจากตะกร้าไม้ไผ่และแจกจ่าย

นางมักจะต้องขุดศพอยู่เสมอ และหากนางเจอศพที่มีกลิ่นเหม็นเป็นพิเศษ นางก็จะใช้สิ่งนี้เพื่อปกปิดใบหน้าของตนเอง

หลังจากเตรียมการเรียบร้อยแล้ว เซี่ยเฉียวก็ได้นำจ้าวเสวียนจิ่งและพวกองครักษ์เข้าไปในป่าดอกหอมหมื่นลี้