ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 849 ไม่ใช่ว่ารนหาที่ตายหรอกหรือ / ตอนที่ 850 ขาดบุญหนัก

ตอนที่ 849 ไม่ใช่ว่ารนหาที่ตายหรอกหรือ / ตอนที่ 850 ขาดบุญหนัก
ตอนที่ 849 ไม่ใช่ว่ารนหาที่ตายหรอกหรือ

อันที่จริงเรื่องการไปเกิดใหม่นี้พวกวิญญาณส่วนมากต่างก็รอคอยกันทั้งนั้น

แต่หลังจากที่พวกเขากลายเป็นวิญญาณแล้วก็ได้รู้อะไรๆ มากกว่าคนเป็น

ที่ปรโลกไม่ได้เป็นสถานที่ที่ดีอะไร หากโชคดีใช้กรรมได้หมดก็จะได้ไปเกิดใหม่อย่างมีความสุข แต่วิญญาณส่วนมากต่างก็ต้องรับผลกรรม เมื่อชดใช้หนี้กรรมหมดจึงสามารถไปเกิดใหม่ได้ หากชดใช้ไม่หมด…ก็เตรียมตัวที่จะพบจุดจบที่เลวร้ายในชาติหน้าได้เลย

ดังนั้นพวกที่ยังมีความยึดมั่นถือมั่นอยู่ก็จะรู้สึกหวาดกลัวและกังวลใจอยู่บ้าง นั่นคือเหตุผลที่พวกเขาอยู่ในโลกมนุษย์นี้เป็นเวลานาน

วิญญาณที่อยู่บนโลกมนุษย์นี้ก็มีจำนวนมาก ตราบใดที่พวกเขาไม่แหกกฎก็ไม่เป็นไร

แต่…

ปัญหาก็คือพวกเขาแหกกฎเสียแล้ว!

ก่อนหน้านี้นักพรตที่วัดอวี้ซวีก็ไล่จับพวกเขา แต่โชคดีที่พวกเขาหนีเร็วจึงรอดมาได้!

แต่นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีคนที่ร้ายกาจโผล่มาอีกคนแล้ว ดูนักพรตหญิงนี่สิ สายตาคู่นั้นของนางมองเห็นตำแหน่งของพวกเขา ทำเอาพวกเขาที่คิดจะหนียังไม่กล้าขยับเลยจริงๆ

พอเซี่ยเฉียวมาถึงนางก็หยิบกระดิ่งเรียกวิญญาณออกมาทันที กรุ๊งกริ๊งๆ นางสั่นกระดิ่งสักพัก ปากก็พึมพำคาถาพร้อมทั้งสะบัดยันต์แผ่นหนึ่งออกไป ไม่นานนักวิญญาณที่อยู่ใกล้ที่สุดก็ถูกล้อมไว้ทันที

“ไปนำทางข้างหน้า แล้วก็ทำตัวดีๆ หน่อยล่ะ ยันต์เหลืองของข้าไม่เกรงใจเจ้าหรอกนะ” สีหน้าเซี่ยเฉียวนิ่งเฉย

จ้าวเสวียนจิ่งกลับไม่รู้สึกติดขัดเมื่อมองเห็นตัวตนที่เปลี่ยนไปมาของเซี่ยเฉียว

“ปะ…ปรมาจารย์!” วิญญาณตัวสั่นเทาเล็กน้อย พอเขาอ้าปาก คางก็หล่นลงมาทันทีจนต้องรีบใส่กลับเข้าไป “ไปไหน…”

“ไปหาตำแหน่งที่ท่านเซียนของเจ้าอยู่ไง เป็นโลงศพหรือว่าหลุมศพ ถึงอย่างไรก็ต้องมีสักที่กระมัง“ เซี่ยเฉียวเอ่ยช้าๆ ด้วยท่าทางมั่นอกมั่นใจเป็นพิเศษ

ท่าทางของนางเช่นนี้ทำให้เซี่ยผิงกั่งรู้สึกว่าเรื่องนี้สามารถจัดการได้แล้ว

“ข้า…” วิญญาณอึกอักลังเล

จากนั้นจู่ๆ ปรมาจารย์ก็โยนกระดาษยันต์สีเหลืองออกไปกลายเป็นเปลวไฟจางๆ และหากไฟนั้นเผาไหม้ร่างวิญญาณ วิญญาณนั้นก็คงจะมอดไหม้ดับสลาย

“ได้…” วิญญาณรีบตอบรับด้วยความหวาดกลัว

เซี่ยเฉียวเพิ่งจะหันไปมองจ้าวเสวียนจิ่งในเวลานี้ “ไปเถอะ พวกเราไปหารังของพวกเขากันก่อนเพื่อทำความเข้าใจเรื่องราวให้ละเอียด”

องครักษ์เหล่านี้ล้วนแต่มีพลังหยางแข็งแกร่ง ฉินจื้อที่มีพลังหยางพร่องก็ถูกส่งตัวกลับไปเมืองหลวงแล้วก็อยู่ในนั้นไม่ได้ออกมาอีก

แต่เซี่ยเฉียวก็ยังมอบยันต์ให้พวกเขาทุกคนไว้เพื่อรับประกันความปลอดภัย

เดิมทีองครักษ์เหล่านี้อยากที่ค้นภูเขาลูกนี้ก่อนที่ปรมาจารย์โม่จะมา แต่รัชทายาทไม่อนุญาต

รัชทายาทบอกว่าที่แห่งนี้มีพลังหยินรุนแรง พวกเขาเองก็ยังไม่รู้ไม่เข้าใจเรื่องหยินหยางพวกนั้นอีก หากบังเอิญไปแตะต้องอะไรที่ไม่ควรเข้ากลับจะเป็นเรื่องแย่

สัตว์ป่าที่อยู่บนพื้นพวกนั้นเพิ่งจะถูกพวกเขาเผากินเป็นอาหารไปบ้างแล้วเมื่อครู่นี้ ที่เหลือก็ถูกมัดแขวนไว้บนหลังม้า

พวกเขาทิ้งคนไว้สองคนเพื่อให้จูงของกลับไป ส่วนคนที่เหลือก็ติดตามเซี่ยเฉียวไป

“ปรมาจารย์ พวกที่มาจากวัดเต๋าอย่างท่าน พอเห็นพวกวิญญาณแล้วก็ล้วนแต่บุกเขาไปโดยไม่ห่วงความปลอดภัยของตนเองอย่างนี้กันหมดเลยหรือ” หลังจากที่พวกเขาออกเดินไปได้สักไม่กี่ก้าว เซี่ยผิงกั่งก็ครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปถามใกล้ๆ

เซี่ยเฉียวพยักหน้า “ก็ประมาณนั้นแหละ”

ในเมื่อเรียนทักษะด้านนี้มาแล้วก็ย่อมต้องรับผิดชอบบางอย่างด้วย

ต่อให้เป็นอาจารย์ชราที่ไม่เอาไหนของนางผู้นั้นก็ต้องทำความดีเพื่อสั่งสมบุญบ้างทุกปี มิฉะนั้นทักษะความสามารถที่มีทั้งหมดก็จะไร้ประโยชน์

“น้องสาวของข้าสุขภาพร่างกายไม่ดีมาแต่เกิด อยู่รอดไปวันๆ เท่านั้น ท่านปรมาจารย์พอจะพูดกับนังหนูนั่นหน่อยได้หรือไม่ว่า ให้นางยุ่งเรื่องพวกนี้น้อยๆ ลงหน่อย”

เซี่ยผิงกั่งทำหน้าหนา “ไม่ใช่ว่าข้าตระหนี่ขี้เหนียวเห็นแก่ตัวหรอกนะ แต่เป็นเพราะนังหนูนั้นผิดปกติมาตั้งแต่เด็ก ต้องติดตามใช้ชีวิตอยู่กับนักพรตเฒ่า ตอนนี้ในที่สุดนางก็ได้กลับมาอยู่ที่บ้านแล้ว ข้าก็หวังว่านางจะเป็นแค่กุลสตรีธรรมดาๆ คนหนึ่ง และแต่งงานมีลูกในอนาคต”

“…” ยากนักที่เซี่ยเฉียวจะได้ยินคำพูดที่อบอุ่นถึงขนาดนี้จากปากเซี่ยผิงกั่ง นางจึงรู้สึกละอายใจอยู่บ้าง

แต่ว่านางยังไม่ทันได้รู้สึกถึงความอบอุ่นนั้น เซี่ยผิงกั่งก็เอ่ยขึ้นมาอีก “นังหนูนั่นบุ่มบ่ามเกินไป เมื่อวานนางถึงกับพาหญิงสาวสองคนที่ไม่รู้เรื่องราวอะไรเลยมาด้วย นั่นไม่ใช่ว่ารนหาที่ตายหรอกหรือ”

ตอนที่ 850 ขาดบุญหนัก

เซี่ยผิงกั่งรู้สึกไม่พอใจมากเหลือเกิน

เขาไม่ได้โง่ เขาย่อมรู้อยู่แล้วว่าน้องสาวผู้โง่เขลาของตนเองพอจะมีความสามารถอยู่บ้างจริงๆ นางสามารถทำนายดวงชะตาและสามารถจับวิญญาณได้ แม้ว่านางจะกลัววิญญาณ แต่เมื่อเทียบกับหญิงสาวทั่วไปนางก็นับว่าใจกล้ามากแล้ว

แต่คนที่มีความสามารถจะต้องไปลำบากลำบนจับวิญญาณจับสัตว์ประหลาดโดยไม่ต้องห่วงชีวิตแล้วหรือ

นางไม่ใช่ปรมาจารย์โม่ที่อยู่มาตั้งสามสิบสี่ปีแล้ว เป็นนักพรตที่ลึกลับได้รู้เห็นอะไรมามาก หากจะตายก็ตายไป ไม่มีอะไรจะต้องเสียดายเสียหน่อย

น้องสาวของเขาอายุยังเยาว์ หน้าตาก็ไม่เลว ทั้งยังหาสามีที่หน้าตาหล่อเหลาสง่างามแบบรัชทายาทได้ด้วย มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ จึงต้องทนุถนอมหวงแหนไว้ให้ดี ไม่ให้เกิดเรื่องอะไรที่ไม่คาดคิดได้สิจึงจะถูก!

เอาตัวมาเสี่ยง?

เขาไม่เห็นด้วยด้วยประการทั้งปวง

“คุณชายเซี่ย เรื่องนี้…คงต้องแล้วแต่ความต้องการของน้องสาวเจ้า” เซี่ยเฉียวเหลือบมองจ้าวเสวียนจิ่งก่อนจะทอดถอนใจออกมา แล้วเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเปี่ยมความกรุณา

“อยู่บ้านต้องเชื่อฟังบิดาและพี่ชาย ออกเรือนไปแล้วต้องเชื่อฟังสามีและลูก ความเห็นของนางสำคัญตรงไหน” เซี่ยผิงกั่งพ่นลมออกจากจมูกราวกับวัวแก่

เซี่ยเฉียวรับไม่ได้กับคำพูดของเซี่ยผิงกั่งที่สมควรโดนอัดสักทีแบบนี้!

“นางขาดบุญหนัก หากนางไม่ทำความดี ไม่สะสมบุญเอาไว้ นางจะตายได้ เจ้าไม่เข้าใจ” เซี่ยเฉียวกลอกตาใส่เขา

เซี่ยผิงกั่งเงียบไปครู่หนึ่ง “มีทางนี้ทางเดียวเท่านั้นที่จะสร้างบุญได้? นางก็เป็นคนเหมือนกัน ทำไมชีวิตนี้ของน้องสาวข้าจึงได้โชคร้ายอย่างนี้ หรือว่า…”

“เป็นเพราะท่านพ่อท่านแม่ท่านตาของข้าทำความชั่วไว้มากเกินไป นางจึงต้องมารับผลกรรม? แต่มันก็ไม่ควรเป็นอย่างนั้นนี่ นางเป็นแค่ทารกน้อยคนหนึ่ง ทั้งยังไม่ได้ทายาทสืบสกุลเสียหน่อย หากจะต้องรับผลกรรม ก็ควรให้เขาเป็นคนรับไปมากกว่าสิ? หากเป็นไปไม่ได้จริงๆ ข้ายังมีน้องชายคนหนึ่งด้วยนี่ เจ้าโง่นั่นไม่จำเป็นเท่าไรหรอก ดวงตาและร่างกายผอมแห้งอย่างนั้น เปลี่ยนไปให้เขารับแทนได้ไหม”

“…” เซี่ยเฉียวแทบจะทนไม่ไหวแล้ว

เป็นไปไม่ได้!

“ขุนนางเซี่ย เรื่องผลกรรมเป็นเรื่องเหลวไหลทั้งเพ” จ้าวเสวียนจิ่งเองก็ทนฟังต่อไปไม่ไหวแล้ว “บางทีอาจจะเป็นเพราะสวรรค์เห็นว่าแม่นางเซี่ยฉลาดหลักแหลมมาตั้งแต่เกิด จึงจงใจให้นางรับผิดชอบหน้าที่ที่ยิ่งใหญ่บางอย่างก็ได้”

“เหลวไหล…” ทั้งเพ

เซี่ยผิงกั่งพูดคำแรกออกมาก่อน แล้วจึงนึกได้ว่าอีกฝ่ายคือรัชทายาท เขาจึงต้องฝืนทนกล้ำกลืนคำสุดท้ายลงไป

คนฉลาดมีเยอะแยะเต็มไปหมด อาจารย์ที่สำนักศึกษาหลวงหาได้ถมไป แต่ละคนต่างก็มีความสามารถมีสมองใช้การได้ดีกันทั้งนั้น!

ต่อให้แย่แค่ไหน แต่รัชทายาทพูดอย่างนี้มันไม่ใช่ความสามารถแปลกพิสดารหรอกหรือ

รัชทายาทก็พอกัน น้องสาวของเขานับเป็นอะไรเล่า ทำไมถึงไม่ยอมให้นางเป็นคนธรรมดาๆ กับเขาบ้าง?

ท่านยมบาลคงจะตาบอดแล้วล่ะถึงได้สนใจในตัวเซี่ยเฉียว

“ฝ่าบาทตรัสมีเหตุผล…” เซี่ยผิงกั่งประจบสอพลอก่อน จากนั้นก็หันไปมองเซี่ยเฉียว “ท่านปรมาจารย์ หากต่อไปครอบครัวของข้าทำความดีมากขึ้น แจกจ่ายโจ๊ก บริจาคอาหาร สร้างสะพาน สร้างถนน ต่อสู้กับคนเถื่อน แล้วสุขภาพร่างกายของน้องสาวข้าจะดีขึ้นบ้างไหม”

“ข้าไม่รู้” นางสามารถให้คำตอบเรื่องของคนอื่นได้ แต่เรื่องของตนเองนางไม่รู้

“เรื่องอื่นก็อาจจะมีประโยชน์อยู่บ้าง แต่ไม่มีทางเทียบได้กับการส่งวิญญาณไปเกิดใหม่ ดังนั้นข้ายังคงแนะนำ…” เซี่ยเฉียวเสียงเบาลงเล็กน้อย

“ไม่ได้” เซี่ยผิงกั่งส่ายศีรษะ “หญิงสาวคนหนึ่งวุ่นวายอยู่แต่กับวิญญาณทั้งวัน ต่อให้ยังมีชีวิตอยู่ พอตอนอายุสามสี่สิบปี นางจะไม่เป็นเหมือนท่านปรมาจารย์หรือ…”

“แค่ก!” จ้าวเสวียนจิ่งส่งเสียงเตือนออกมาทันที

เซี่ยผิงกั่งเก็บสีหน้าอาการเล็กน้อย “ท่านปรมาจารย์ ข้าไม่ได้หมายความว่ารังเกียจท่านหรอกนะ เพียงแต่…ท่านเดินทางไปทั่วอย่างนี้ เมื่อก่อนก็คงไม่มีคนคอยดูแลข้างกายกระมัง ยามเตร็ดเตร่อยู่ข้างนอกคงจะต้องลำบากลำบนไม่น้อย…”

ปกติแล้วปรมาจารย์มักจะวางเฉยไม่ยินดียินร้าย ไม่เหมือนกับมมนุษย์คนหนึ่งเลยจริงๆ

หญิงสาวคนหนึ่งจะมีอารมณ์ทุกข์สุขบ้างจะดีกว่า หากเป็นศพเดินได้เหมือนปรมาจารย์โม่ ไม่สู้ตายให้มันจบๆ ไปเลยจะไม่ดีกว่าหรือ

ยิ่งกว่านั้น ปรมาจารย์โม่อายุเพียงสามสิบสี่สิบปีเท่านั้น แต่นางก็ ‘ไม่เกิดไม่ตาย’ แล้ว หากนางแก่กว่านี้จะไม่ยิ่งไร้อารมณ์และไร้กิเลสกว่านี้อีกหรือ

ไม่ได้! ไม่ได้แน่นอน!