ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 797 ลงชื่อพิมพ์ลายนิ้วมือ / ตอนที่ 798 ไร้กฎระเบียบ

ตอนที่ 797 ลงชื่อพิมพ์ลายนิ้วมือ / ตอนที่ 798 ไร้กฎระเบียบ
ตอนที่ 797 ลงชื่อพิมพ์ลายนิ้วมือ

เซี่ยผิงกั่งไม่เคยสนใจเรื่องหน้าตาแต่ไหนแต่ไรมา ยิ่งไม่มีทางที่จะเห็นอกเห็นใจเรื่องที่ชีไหวอายุยังน้อย

ขอแค่เขาสามารถคลี่คลายคดีได้ คนอื่นจะเป็นอย่างไรก็ไม่สำคัญหรอก!

พวกพ่อบ้านผู้ดูแลต่างก็ถูกจับจุดตายไว้แล้ว พวกเขาจึงจำเป็นต้องพูด

“ตระกูลต่ง…ไม่ได้มาซื้อของสิ่งนั้นจริงๆ แต่… เรามีพ่อค้าตัวแทนจำหน่ายประจำ และหนึ่งในนั้นมีความสัมพันธ์ที่ดีกับพวกเขา เขาเป็นหมอเร่ร่อนคนหนึ่ง ของนั่นก็น่าจะซื้อไปจากเขานี่แหละ”

เปลี่ยนมือไปที่คนอื่นแบบนี้ปลอดภัยกว่า

“คนที่มาซื้อยาคือบ่าวของตระกูลต่งคนหนึ่งซึ่งมาซื้อยาสิบห่อไป มันแทบจะเป็นของทั้งหมดที่หมอเร่ร่อนมีอยู่ในมือ เขาจึงรีบมาขอซื้อจากพวกเราอีกในทันที ข้าก็เลยถามเขา พอเขาอธิบายก็เลยได้รู้ว่าคนผู้นั่นเป็นคนจากตระกูลต่ง”

ล้วนเป็นคนที่ไปมาหาสู่กันบ่อยๆ ไหนเลยที่จะจำไม่ได้

อย่างไรก็ตาม พวกเขาก็ไม่รู้ว่าเจ้านายคนไหนในตระกูลต่งที่ขอซื้อมันไป

เซี่ยผิงกั่งได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกพึงพอใจ “บ่าวผู้นั่นชื่ออะไร พวกเจ้ารู้หรือไม่”

“เป็นบ่าวที่เกิดในบ้านตระกูลต่งคนหนึ่งชื่อเปาจิ้น” พ่อบ้านเอ่ยอย่างไร้เรี่ยวแรง

เซี่ยผิงกั่งมีความสุขมาก เขาจัดคนออกไปสองชุด

ชุดแรกให้ไปที่ตระกูลชีสายหลักเพื่อนำตัวชีไหวมา ชุดที่สองให้ไปที่บ้านตระกูลต่ง แล้วจับกุมเปาจิ้นและคนในครอบครัวของเขามาด้วย

เหตุผลหลักๆ ก็คือเขากลัวว่าเปาจิ้นจะปากแข็ง หากมีคนในครอบครัวอยู่ในมือเขาด้วยก็จะสอบสวนได้ง่ายหน่อย

หลังจากผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วยาม พวกเขาก็ถูกจับตัวมา

ชีไหวมึนงงไปหมด

เขาเพิ่งจะกลับมาจากสำนักศึกษาก็ถูกจับตัวมาทันที และคนที่มาก็เป็นคนของศาลตัดสินคดีด้วย!

บัดนี้ใบหน้าของเขาซีดขาวซึ่งเห็นได้ชัดว่าเขาตกใจอยู่ไม่น้อย พอได้เห็นหน้าเซี่ยผิงกั่งที่มีรังสีอำมหิต เขาก็รู้สึกขี้ขลาดหวาดกลัวขึ้นมาทันที ไม่มีความมั่นใจเหมือนตอนที่อยู่ในสำนักศึกษา “ท่าน ท่านจับข้ามาทำไม!”

“คงจะไม่ได้ชวนเจ้ามาจิบชาสนทนากันแน่” เซี่ยผิงกั่งหัวเราะร่า “พูดมาตามตรง เจ้ารู้จักผงแหวนเงินหรือไม่!”

“…” ชีไหวใจสั่นสะท้านทันที แต่สายตาเขาก็เหลือบไปเห็นเครื่องมือทรมานที่แขวนอยู่บนผนัง เขากลืนน้ำลาย “รู้ รู้… ญาติ ญาติห่างๆ ของข้าจับงูตัวเล็กๆ สวยงามสองสามตัวมาให้ข้าดู กลัวว่าข้าจะถูกกัด เขาส่งให้ข้าสองขวด…”

สามารถแก้พิษงูได้

ไม่มีอะไรที่พูดไม่ได้

“เจ้าเคยพูดเรื่องนี้กับใครบ้าง” เซี่ยผิงกั่งถามอีก

ชีไหวครุ่นคิดเล็กน้อย “ไม่ ไม่มีใคร…”

เขาแค่บอกกับคนอื่นว่างูเหล่านั้นสวยงามมาก และไม่ได้พูดเรื่องอื่น

“เจ้าเคยพูดเรื่องผงแหวนเงินกับแม่นางต่งบ้างหรือไม่“ น้ำเสียงของเซี่ยผิงกั่งเปี่ยมเมตตา แต่คนที่ได้ฟังกลับหวาดกลัวและรู้สึกอึดอัดยิ่งกว่าเดิม

สมองของชีไหววิ่งวุ่น เขาคิดอย่างละเอียดถี่ถ้วน “ข้าอาจจะเคยพูดถึงนะ ตอนนั้นข้าบอกว่าที่บ้านมีงู แม่นางต่งก็กังวลว่าข้าจะเกิดเรื่องได้ ข้าก็เลยบอกกับนางว่าข้ามียาเป็นพิเศษ และยานั้นดีมาก ข้าได้ยินมาว่า หากกินยานั้นเข้าไปจะทำให้ถึงตาย แต่หากใช้ทาภายนอกมันกลับช่วยชีวิตได้ มหัศจรรย์มาก”

ตอนที่ญาติห่างๆ ของข้ามอบยาให้ก็ยังบอกข้าว่า ห้ามกินยานี้เข้าไปเด็ดขาด หากกินเข้าไปจะต้องตาย

เซี่ยผิงกั่งยิ้มด้วยความพึงพอใจยิ่ง

“เจ้าไปได้แล้ว”

“เจ้า นี่เจ้าหมายความว่าอย่างไร แม่นางต่ง นางทำไมหรือ ท่านคงไม่ได้จับนางมาด้วยหรอกนะ พวกท่านคนของศาลตัดสินคดีทำไมถึงได้ทำอะไรอุกอาจเช่นนี้ นางเป็นผู้หญิง หากเจ้าจับนางมาที่นี่ นางยังจะมองหน้าใครได้อีก!” ชีไหวโมโหมาก

“เรื่องที่อยากถามเจ้าข้าก็ถามไปหมดแล้ว เจ้าลงชื่อพิมพ์ลายนิ้วมือตรงนี้ ต่อไปหากข้าต้องการอะไรจากเจ้าอีก ค่อยถามใหม่” เซี่ยผิงกั่งสงบนิ่งมาก

ชีไหวเหลือบมอง สิ่งที่บันทึกไว้คือสิ่งที่เขาเพิ่งพูดไป มันน่าจะเป็นเพียงคำให้การของเขาเท่านั้น

เขาเองก็ไม่กล้าที่จะขัดขืนต่อต้านที่ศาลตัดสินคดี จึงได้ให้ความร่วมมือแต่โดยดี เขาพิมพ์ลายนิ้มมือลงไปแล้ว แต่ใจก็ยังไม่สงบอยู่ดี

ตอนที่ 798 ไร้กฎระเบียบ

หลังจากที่ชีไหวลงลายมือชื่อเรียบร้อยแล้ว เซี่ยผิงกั่งก็ไม่ได้สนใจเขาอีก เขาสั่งให้คนโยนเขาออกไปโดยไม่มีความสุภาพเกรงใจเลยแม้แต่น้อย

ส่วนทางฝั่งเปาจิ้น เวลานี้กำลังถูกลงทัณฑ์ทรมานอย่างรุนแรง

นอกจากนี้ แม้ว่าคนในครอบครัวของเขาจะไม่ถูกทรมาน แต่ก็จะต้องถูกสอบสวนด้วย เพราะถึงอย่างไรเปาจิ้นก็อาจจะพูดเรื่องแบบนี้กับคนในครอบครัวด้วยก็ได้

เปาจิ้นไม่ได้เป็นคนปากแข็งอะไรเลย เขายังไม่ได้ใช้การทรมานอะไรมากมาย เปาจิ้นก็สารภาพออกมาหมดสิ้นแล้ว!

“คุณหนูใหญ่! คุณหนูใหญ่เรียกข้าไปพบเมื่อหลายวันก่อน บอกว่า บอกว่าพ่อค้าชาญาติๆ ของตระกูลชีนำของดีมากมายเข้ามา ให้ข้าไปดูแล้วซื้ออะไรมาบ้าง จากนั้น…ก็พูดถึงผงแหวนเงินเป็นพิเศษ ให้ข้าคิดหาวิธีลักลอบซื้อมาให้ได้มากหน่อยในครั้งเดียว…ก่อนหน้านี้ทุกครั้งข้าจะต้องไปซื้อใบชาใหม่ๆ กับวัตถุดิบบำรุงความงามจากพ่อค้านั่น ดังนั้น…ตอนที่คุณหนูสั่งให้ข้าทำ ข้าก็เลยไม่ได้คิดมากอะไร!”

พอซื้อของมาแล้ว เขาเพิ่งจะรู้ว่าผงแหวนเงินนี้คืออะไร

ตอนนั้นเขาก็ยังไม่เข้าใจว่าคุณหนูใหญ่จะซื้อของสิ่งนั้นมาทำอะไร

ที่บ้านก็ไม่มีงูพิษแมลงพิษ จะเอาไปใช้อะไรเล่า

แม้แต่ตอนที่คุณหนูรองจากไป เขาเองก็ยังเชื่อมโยงไปไม่ถึงคุณหนูใหญ่

จนกระทั่ง…รัชทายาทเรียกตัวหมอหลวงมาและตรวจสอบพบผงแหวนเงิน เขาจึงเพิ่งจะนึกขึ้นมาได้

เขาจึงหวาดกลัวหนักมาก ทั้งกลัวว่าจะถูกคุณหนูใหญ่ฆ่าปิดปาก ทั้งกลัวว่าคนอื่นจะสืบรู้ แต่เขาเป็นบ่าวที่เกิดในบ้าน สถานะทาสก็มีการลงทะเบียนไว้ จะหนีไปไหนก็ไม่ได้! สองวันมานี้เขาเองก็กินไม่ได้นอนไม่หลับเหมือนกัน!

สภาพจิตใจของเขาก็ไม่ต่างอะไรกับถูกทรมาน เมื่อบัดนี้เขาต้องมาตกใจกับเครื่องมือทรมานพวกนี้ จึงพูดออกมาหมดเปลือก!

หลังจากที่ให้เขาลงนามพิมพ์ลายมือชื่อเหมือนเดิม แล้วเซี่ยผิงกั่งก็สั่งให้คนออกไปพาตัวหมอเร่ร่อนคนนั้นมา รวบรวมประจักษ์พยานคำให้การอีกครั้ง

หากเขาสืบคดีนี้โดยเริ่มจากตระกูลต่งโดยตรงและใต้เท้าต่งยื่นมือเข้ามาแทรกแซง ก็คงจะไม่สามารถลงชื่อพิมพ์ลายนิ้วมือและตัดสินคดีได้เร็วขนาดนี้ ระหว่างที่สืบสวนก็ไม่รู้ว่าเขาจะกลับคำให้การอีกกี่ครั้ง!

บัดนี้ ใต้เท้าต่งผู้เป็นบิดาเองก็ทราบแล้วว่าคนจากศาลตัดสินคดีมาพาตัวคนของเขาไป

เขาร้อนใจยิ่งนัก ในบ้านก็โกลาหลวุ่นวายไปหมด!

เซี่ยผิงกั่งนั่นเป็นอะไรไปแล้ว จับตามองเขา? ต่อให้มีการใช้ผงแหวนเงิน แต่นี่มันเป็นการฆ่าตัวตายของลูกสาวเขา ทำไมจะต้องทำให้เป็นเรื่องราวใหญ่จนคนรู้กันไปทั่ว หรือเขาคิดจะทำให้ตระกูลต่งของเขาไม่มีหน้าไปพบใครได้อีก!

ไฟในอย่านำออก เรื่องในบ้านจะพูดออกไปได้อย่างไร!

ใต้เท้าต่งทั้งโกรธทั้งกังวลใจ

ในเวลาเดียวกันนี้ลูกสาวคนโตของเขาก็ไม่ได้ดีขึ้นมาก แม้ว่าอาการปวดหัวจะไม่รุนแรงเหมือนแต่ก่อน แต่ใบหน้าของนางก็ซีดจนน่ากลัว และต้องผวาหวาดกลัวอยู่เป็นระยะๆ น่าสงสารมาก

ที่แย่กว่านั้นยิ่งกว่ายังมาไม่ถึง

เช้าวันถัดมา ศาลตัดสินคดีก็พาคนมาอีกแล้ว ครั้งนี้พวกเขาไม่ได้มาจับตัวบ่าวรับใช้อีกแล้ว แต่เป็นลูกสาวที่กำลังป่วยของเขา ไม่เพียงเท่านั้น พวกเขายังต้องการค้นห้องของนางด้วย!

“เซี่ยผิงกั่ง! ตระกูลต่งของข้าไปมีความแค้นใหญ่หลวงอะไรกับเจ้าหรือ เจ้าถึงได้รังแกกันขนาดนี้!” ใต้เท้าต่งโกรธจนตัวสั่น

เขาเป็นถึงขุนนางใหญ่ขั้นสามแต่กลับต้องมาถูกขุนนางระดับหกอย่างเซี่ยผิงกั่งเหยียบหน้าขนาดนี้!

เซี่ยผิงกั่งคิดจะมาที่จวนของเขาก็มา คิดจะไปเมื่อไรก็ไป ทำตัวไร้กฎระเบียบอย่างยิ่ง!

“ใต้เท้าต่งอย่าได้ร้อนใจไปเลย ข้าน้อยก็แค่ลบล้างความอยุติธรรมให้แก่ลูกสาวอีกคนของท่านเท่านั้น ท่านเห็นคำให้การพวกนางแล้วหรือยัง คำให้การพวกนี้ล้วนแสดงให้เห็นว่า คนที่วางยาบุตรสาวคนรองของท่านก็คือคุณหนูใหญ่ผู้นี้ คดีที่อยู่ในมือของศาลตัดสินคดีแล้วจะต้องมีผลลัพธ์!” เซี่ยผิงกั่งพูดจบ “ลากตัวนางไป!”

“อย่ามาจับข้านะ! ข้าไม่ได้ทำ! ไปให้พ้น ข้าเป็นพระชายาองค์ชายนะ ใครกล้าแตะต้องตัวข้า!” ต่งซีอวิ๋นร้องโวยวายราวกับคนบ้า!

ใต้เท้าต่งเองก็ตกตะลึงกับคำพูดของเซี่ยผิงกั่ง

คนร้ายที่ฆ่าคน…คือลูกสาวของเขา?!

เป็นไปไม่ได้!

ซีเอ๋อร์มีเหตุผลอะไรที่จะฆ่าน้องสาวแท้ๆ ของตนเองด้วย!

หากเป็นฮูหยินของเขาเอง เขายังคิดว่ามีความเป็นไปได้ เพราะถึงอย่างไรพวกนางก็ไม่ใช่แม่ลูกกันจริงๆ ย่อมเกิดความขัดแย้งขึ้นได้ แต่ซีเอ๋อร์ นางไม่มีเหตุผลที่ต้องทำอย่างนั้นนี่!