ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 743 สามหนังสือหกพิธีการ / ตอนที่ 744 เอาความจริงใจออกมา

ตอนที่ 743 สามหนังสือหกพิธีการ / ตอนที่ 744 เอาความจริงใจออกมา
ตอนที่ 743 สามหนังสือหกพิธีการ

โจวเว่ยจงก้าวเข้าไปข้างใน

เขากลับพบว่าภายในเรือนมีสาวใช้ที่กำลังต่อแถวกันร้องไห้อยู่จำนวนไม่น้อยเลยทีเดียว!

มิน่าวันนี้ตอนที่เขาบ้านตระกูลเซี่ยมาจึงไม่เห็นสาวใช้ปรนนิบัติเลยสักคน ที่แท้ก็มาอยู่ที่นี่กันหมด!

เขายืนอยู่หน้าโลงศพและไม่รู้จะพูดอะไรดีไปชั่วขณะ เมื่อครู่เซี่ยผิงกั่งบอกเขาว่าน้องชายเขาตายแล้ว…คำพูดนั้น เขาเองก็ไม่รู้ว่าจริงหรือเท็จกันแน่ ก็เลยเอ่ยขึ้น “สหายเซี่ย เจ้า…หักห้ามความโศกเศร้าเสียเถิด”

“ข้ายังไม่ตายนะ! ใครก็ได้ รีบปล่อยข้าออกไปที!” เซี่ยผิงไหวได้ยินเสียงคนข้างนอกก็รีบเคาะโลงปังๆ และร้องตะโกนออกมาทันที

“เสียงอะไรน่ะ!” โจวเว่ยจงตกใจทันที

“อ้อ ไม่รู้หมาที่ไหนมันเห่าน่ะ พอเถอะ พวกเราไปกันดีกว่า น้องชายเจ้ากำลังรอเราอยู่นะ” เซี่ยผิงกั่งหัวเราะร่า

“…” โจวเว่ยจงมั่นใจว่านั่นเป็นเสียงที่ดังออกมาจากในโลงศพชัดๆ

แต่เซี่ยผิงกั่ง…

ช่วยไม่ได้ โจวเว่ยจงเหลือบมองโลงศพนั่นและเลือกที่จะจากไปพร้อมเซี่ยผิงกั่ง

“ในโลงศพนั่น…” โจวเว่ยจงรู้สึกว่าเซี่ยผิงกั่งแปลกประหลาดจริงๆ

“เรื่องเล็กน้อยน่ะ ไม่คู่ควรให้พูดถึงหรอก” เซี่ยผิงกั่งไม่ปล่อยให้เรื่องที่เซี่ยผิงไหวรับผลประโยชน์แพร่งพรายสู่คนภายนอก ไม่ต้องพูดถึงว่าจะบอกเล่าให้โจวเว่ยจงฟังอย่างแน่นอน

โจวเว่ยจงจงรักภักดีกับรัชทายาทที่สุด หากเขารับรู้เรื่องนี้ก็จะต้องรีบไปทูลรัชทายาทเป็นแน่ พอถึงตอนนั้นรัชทายาทจะไม่รู้สึกผิดหวังในตัวคนตระกูลเซี่ยมากหรอกหรือ

พวกเขาจะเสียเกียรติในเรื่องนี้ไม่ได้

สักพักสองลูกพี่ลูกน้องก็มาพบกันที่หน้าศาลา

พอโจวเว่ยจงเห็นคนที่เดินเข้ามาก็ตกตะลึงไปในทันที

นั่นคือ…อวี๋เซียนน้องสาวของเขา?

มอง…ไม่ออกเลยจริงๆ!

ตอนที่น้องสาวของเขาประมาณสิบขวบ นางมาเยี่ยมญาติที่เมืองหลวงกับบิดามารดาของนางและอาศัยอยู่ที่บ้านตระกูลโจวระยะหนึ่ง ตอนนั้นน้องสาวของเขาผิวขาวอมชมพู ทั้งยังไม่ชอบร้องไห้ ทำให้เขารู้สึกชอบนางมาก

แต่ที่อยู่ตรงหน้านี้…

ใบหน้าของนางกระดำกระด่างเล็กน้อย นัยน์ตาคู่นั้นช่างเจิดจ้า นางสวมชุดอย่างผู้ชายทั้งตัว กระทั่งตอนโผล่หน้ามาก็ยังเรียกเขาว่า “พี่ชาย” น้ำเสียงหยาบกระด้าง ทำเอาเขาตกใจแทบตาย

“น้อง…น้องชาย” โจวเว่ยจงไม่อยากจะเชื่อเลยว่านี่คือน้องสาวของเขา!

“พี่ชาย ไม่เจอกันนานหลายปี ท่านสูงขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย แถมยังดูห้าวหาญมากขึ้นด้วย!” อวี๋เซียนเริ่มทักทาย

โจวเว่ยจงกลืนน้ำลายทันที

เขาสูงช้า

“น้อง…น้องชาย เจ้าก็เหมือนกัน” กล้าหาญชาญชัยนัก

“ขอบคุณพี่ชายที่ชม!” อวี๋เซียนรับคำชมไปด้วยความยินดี “ในจดหมายบอกไว้ไม่ค่อยชัดเจนนัก พี่ชายท่านไม่รู้หรอกว่า ระหว่างทางนี้ ข้าบุกป่าฝ่าดงมากขนาดไหน ข้าได้เห็นโลกมากมายจริงๆ พอนึกๆ ดูแล้ว ตอนที่ข้าอยู่ตงอันก็ไม่ต่างอะไรกับกบในกะลา! ข้าอยู่ภายใต้การคุ้มครองของท่านพ่อท่านแม่ ไม่รู้เลยว่าข้างนอกมันอันตรายแค่ไหน!”

ระหว่างทางมีการปล้น โกง และขอทาน ไม่รู้ว่ากี่ครั้งต่อกี่ครั้ง

ไม่มีเงินติดตัวสักอีแปะ กว่าเอาชีวิตรอดมาจนถึงตอนนี้ได้นั้นไม่ง่ายเลย!

โจวเว่ยจงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขารู้สึกเวียนหัวเล็กน้อย

หากน้าชายของเขายังมีชีวิตอยู่ แล้วต้องมาเห็นลูกสาวของตนเองใช้ชีวิตอยู่อย่างผู้ชายเช่นนี้ จะรับได้ไหมหนอ

“เจ้าลำบากลำบนมาตลอดทาง หากอย่างนั้น…ไม่สู้เจ้ากลับไปที่บ้านตระกูลโจวกับข้าดีกว่า มีข้าอยู่ ข้าจะไม่ยอมให้พวกเขาส่งเจ้ากลับตงอันแน่” โจวเว่ยจงเอ่ยขึ้นทื่อๆ

จะทำอย่างไรได้อีก จะให้อยู่บ้านตระกูลเซี่ยเป็นอาจารย์สอนการต่อสู้ต่อไปหรือ

“ไม่ดี!” เซี่ยผิงกั่งรีบห้ามไว้ก่อน “น้องชายของเจ้าบอกแล้วว่าจะเป็นอาจารย์สอนการต่อสู้ที่บ้านข้าไปตลอดชีวิต! ความสัมพันธ์ของพวกเราดีกันขนาดนี้ เจ้าทนไม่ได้ที่บ้านข้าจะมีอาจารย์สอนการต่อสู้หรือ หากเจ้ารู้สึกว่าเขาอายุโตพอสมควรที่จะมีครอบครัว มีกิจการของตัวเองแล้ว ก็ไม่เป็นปัญหา อย่างมากข้าก็ให้ท่านพ่อข้ารับเขาเป็นลูกบุญธรรมไปเสีย เขาชอบมีลูกบุญธรรมที่สุดแล้ว พอถึงตอนนั้น หากลูกพี่ลูกน้องของเจ้าชอบพอหญิงสาวบ้านไหนขึ้นมา บ้านข้าจะเป็นคนจัดการเรื่องสามหนังสือหกพิธีการในการแต่งงานให้เอง! จะไม่ทำให้หญิงสาวผู้นั้นต้องรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจเป็นแน่!”

ตอนที่ 744 เอาความจริงใจออกมา

สีหน้าเซี่ยผิงกั่งแสดงความจริงใจออกมาเต็มที่ด้วยกลัวว่าโจวเว่ยจงจะรู้สึกว่าครอบครัวของเขาดูแลอาจารย์อวี๋ไม่ดี

ใครจะไปนึกว่าการหาอาจารย์แบบสุ่มๆ สักคนแล้วจะได้พบกับญาติของคนคุ้นเคยเล่า!

โจวเว่ยจงได้ยินเช่นนั้นก็เอามือกุมหน้าอกไว้ทันที เขารู้สึกรับไม่ได้อยู่บ้าง “เจ้าไม่ต้อง ไม่ต้องพูดแล้ว…น้องชายของข้าไม่แต่งภรรยาหรอก! ไม่ว่าเจ้าจะพูดอย่างไร ไม่ได้ก็คือไม่ได้ เขาตัวคนเดียวโดดเดี่ยวจะให้อยู่ในบ้านเจ้าได้อย่างไร เจ้าไปหาอาจารย์คนอื่นเถอะ น้องชายของข้าจะกลับบ้านไปกับข้า!”

โจวเว่ยจงร้อนใจยิ่งนัก

เขารู้ดีว่าเซี่ยผิงกั่งเป็นคนอย่างไร เขาเป็นคนให้ความสำคัญกับความสัมพันธ์ ชอบศิลปะการต่อสู้และอาวุธ เพื่ออาวุธสำคัญของสำนักศึกษานั่นแล้ว ตอนนี้เขาถึงกับยอมทนอ่านตำราทหารที่น่าเบื่อหน่ายเชียวนะ!

หากเขาถูกใจน้องสาวของเขาขึ้นมา ต่อให้ต้องแย่งชิงตัวกลับบ้านเขาก็จะทำ!

แววตาของโจวเว่ยจงปรากฏแววขอร้องออกมาเล็กน้อย ท่าทางของเขาดูน่าสงสารมาก

เซี่ยผิงกั่งกลับไม่สามารถเข้าใจได้ “เขาเป็นลูกพี่ลูกน้องของเจ้า ทั้งไม่ใช่ลิงที่อยู่ในกรง และก็ไม่ใช่เด็กสามขวบห้าขวบ จะไปไหนมาไหนยังต้องให้เจ้ามายุ่งวุ่นวายด้วยหรือ ตอนนี้คนผู้นี้มาอยู่ที่บ้านข้าก็เป็นคนของข้า แล้วเจ้าอยากจะให้เขาไปจากที่นี่ หากไม่มีเงินมาให้สามหมื่นห้าหมื่นตำลึงก็อย่าได้คิดเลยว่าข้าจะยอม!”

“เจ้ามีเหตุผลไหมเนี่ย!” โจวเว่ยจงเองก็โมโหแล้ว “น้องชายของข้าแค่มาเป็นอาจารย์นะ ไม่ได้มีสัญญาซื้อขายตัวเสียหน่อย! ต่อให้เขาขายตัว ก็จะไม่ยอมให้เขาไถ่ตัวหรือ!”ฃ

“เฮอะ” เซี่ยผิงกั่งให้คนยกน้ำชามาให้โจวเว่ยจง “อาจารย์สอนการต่อสู้ที่บ้านเจ้าทำงานกันแค่เดือนเดียวหรือ”

โจวเว่ยจงรู้สึกอึดอัดใจขึ้นมาทันที

การเป็นอาจารย์นั้นค่อนข้างพิเศษโดยเฉพาะสำหรับครอบครัวใหญ่อย่างพวกเขา หากพวกเขาเลือกอาจารย์แล้ว อย่างน้อยๆ ก็จะต้องสอนกันเป็นเวลาสามถึงห้าปี

โดยเฉพาะอาจารย์ศิลปะการต่อสู้ที่ยิ่งสำคัญกว่า!

เนื่องจากศิลปะการต่อสู้แต่ละชนิดมีความแตกต่างกัน หากการสอนของอาจารย์สะเปะสะปะเกินไป เด็กๆ ที่เรียนก็มีแนวโน้มที่จะมีข้อบกพร่องมากขึ้นไปด้วย

เรียนน้อยอย่างไม่สู้เอาดีสักอย่าง

“สหายเซี่ย เห็นแก่ความสัมพันธ์ของพวกเรา เจ้า…จะยอมหน่อยไม่ได้หรือ ลูกพี่ลูกน้องของข้ามีชีวิตยากลำบากจริงๆ ข้าจะพาเขากลับบ้านตระกูลโจวเพื่อเลี้ยงดูอย่างดี ต่อไปเขาก็จะได้มีอนาคตที่ดีกว่าคนอื่นไม่ใช่หรือ”

“อย่าพูดแบบนั้น จะเอาความสัมพันธ์มาอ้างตอนนี้ไม่ได้ เรามาพูดด้วยเหตุผลกันดีกว่า” เซี่ยผิงกั่งยืดร่างกายของตนเองให้ตรง “เมื่อครู่นี้เจ้าพูดว่า หากมีเจ้าอยู่ด้วยก็จะไม่มีใครส่งเขากลับไปตงอันได้ มันหมายความว่าอย่างไร”

ทันใดนั้นโจวเว่ยจงก็รู้สึกว่า เซี่ยผิงกั่งเป็นหมีขโมยน้ำผึ้งที่เจ้าเล่ห์ยิ่งนัก!

“หากข้าเดาไม่ผิด บิดามารดาของเจ้าดูเหมือนจะเตรียมส่งเขากลับไป? เขาไม่มีญาติที่พึ่งพาได้อีกแล้วที่ตงอัน แล้วหากส่งเขาไปที่นั่นไม่เท่ากับเป็นการส่งเขาไปตายหรอกหรือ” เมื่อเซี่ยผิงกั่งตีงู เขาก็จะตีตรงจุดตาย

โจวเว่ยจงเองก็รู้สึกจนปัญญาเช่นกัน “หลายปีมานี้ข้าก็ไม่ค่อยเชื่อฟังพวกเขาแล้ว ข้าจะปกป้องน้องชายของข้าเอง จะไม่ส่งเขากลับไปหรอก!” โจวเว่ยจงรีบแสดงจุดยืนของเขาอย่างรวดเร็ว

หลังจากโจวเว่ยจงพูดจบแล้ว เขาก็รู้สึกปากคอแห้งผากกระหายน้ำ จึงรีบดื่มชาลงไปหนึ่งถ้วย พอชาเข้าปากก็รู้สึกขมเล็กน้อย

“สหายโจว สมมุติว่าเรากำลังเจรจาค้าขายกัน ก็ต้องเอาความจริงใจออกมาพูดกัน เจ้า…สามารถดูแลน้องชายของเจ้าตลอดเวลาไหม หรือเจ้าสามารถทำให้บิดามารดาและญาติๆ เชื่อฟังเจ้าได้ หากพวกเขาไม่ชอบลูกพี่ลูกน้องของเจ้า ต่อให้เจ้าห้ามอย่างไรก็ห้ามไม่อยู่ ถูกต้องไหม ในเมื่อเจ้าทำอะไรไม่ได้เลย ก็อย่าพูดลมๆ แล้งๆ เลยดีกว่า!” เซี่ยผิงกั่งแยกเขี้ยวยิ้ม

คิดจะแย่งคนกับเขา? ไม่มีทางเสียล่ะ

เมื่ออวี๋เซียนได้ฟังคำพูดของเซี่ยผิงกั่ง นางก็รู้สึกว่าที่เขาพูดมามีเหตุผล

ตระกูลโจวเป็นตระกูลใหญ่ที่สูงส่ง บ้านหลังใหญ่โต หากนางเข้าไปอยู่ที่นั่นก็จะต้องกลับไปแต่งหญิง และอยู่แต่ในเรือนทำตัวเรียบร้อยและคอยฟังคำผู้ใหญ่

เวลานั้นหากตระกูลโจวต้องการส่งนางกลับไป แล้วนางอยากจะหนีก็คงทำไม่ได้!

แม้ว่าพี่ชายของนางจะมีสิทธิ์มีเสียงอยู่บ้าง แต่เขาก็เป็นแค่เด็กรุ่นหลัง หากตระกูลโจวได้รับจดหมายจากตงอัน พี่ชายของนางก็ไม่มีคุณสมบัติที่จะปกป้องนางได้