ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 723 สามทัศนะพังทลาย / ตอนที่ 724 คราวหน้าค่อยว่ากัน

ตอนที่ 723 สามทัศนะพังทลาย / ตอนที่ 724 คราวหน้าค่อยว่ากัน
ตอนที่ 723 สามทัศนะพังทลาย

เซี่ยเฉียวจากไปอย่างมีความสุข นั่นยิ่งทำให้เหยียนหรูจวงทำอะไรไม่ถูกเข้าไปใหญ่

นางรีบกลับไปที่ห้องแล้วรอให้มารดาฟื้นขึ้นมา

ท่านหมอมาดูอาการให้ฮูหยินเหยียนแล้ว เขาลูบเคราพลางเอ่ยด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย “ชีพจรของฮูหยินเหยียนดูเหมือนจะสงบลงมาก ปราณหัวใจของนางไม่ได้อ่อนกำลังเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว หากดูจากชีพจรแล้วล่ะก็…ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร”

ก่อนหน้านี้อาการของฮูหยินเหยียนนั้นแปลกประหลาดมาก ชีพจรสับสน ไฟในตับรุนแรง ปราณหัวใจพร่อง

ตอนนี้นางดีขึ้นมากแล้วก็จริง แต่เขาก็รู้ว่าอาการของฮูหยินเหยียนผู้นี้มีความพิเศษ เขาจึงไม่อาจยืนยันได้ทันทีว่าคนคนนี้หายดีแล้ว “พอนางฟื้นขึ้นมา ข้าค่อยมาดูให้อีกที”

เหยียนหรูจวงได้ยินท่านหมอพูดเช่นนั้นก็เกิดความหวังขึ้นมาในใจทันที นางเฝ้าอยู่หน้าเตียงทั้งคืนเต็มๆ โดยไม่ยอมจากไปไหนทั้งนั้น

วันถัดมาฟ้ายังไม่ทันสางฮูหยินเหยียนฟื้นแล้ว

ใต้เท้าเหยียนที่ยังไม่ทันได้ออกไปประชุมที่ท้องพระโรงก็รีบมาดูภรรยาของตนเช่นกัน

ใบหน้าของฮูหยินเหยียนยังคงซีดเล็กน้อย ร่างกายของนางยังคงไร้เรี่ยวแรง นางลืมตาขึ้นและมองคนตรงหน้าด้วยคิ้วผ่อนคลาย “วันนี้…ในห้องดูสดใสขึ้นเยอะเลยนะ…”

“สดใส? ท่านแม่? ท่านรู้สึกว่าสบายใจขึ้นมาเลยใช่หรือไม่!” เหยียนหรูจวงเอ่ยถามอย่างยินดีและประหลาดใจ

“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่รู้สึกว่าสบายตัวขึ้นหน่อย เหมือนกับว่า…” ฮูหยินเหยียนหยุดชะงักไปเล็กน้อย ในชั่วขณะนั้นหัวใจของสามีและพวกลูกๆ ที่อยู่ในห้องนั้นก็โลดขึ้นด้วยความรู้สึกประหม่าขึ้นมาทันที “ไม่ค่อยจะสกปรกแล้ว…”

ก่อนหน้านี้ดวงตาของนางมักจะมองเห็นแต่อะไรแปลกๆ

และรอบๆ ตัวนางก็ราวกับมีสัตว์ประหลาดที่น่าสะพรึงกลัวมากมายคอยจ้องมองมาที่นางอยู่ตลอดเวลา ทำให้นางรู้สึกขนพองสยองเกล้า!

แต่ตอนนี้ดูเหมือนนางจะมองไม่เห็นมันแล้ว ไม่มีอะไรทั้งนั้น ด้านนอกพระอาทิตย์ยังไม่ขึ้น แต่ยังมีพระจันทร์ที่สว่างเป็นพิเศษส่องแสงเข้ามาทางหน้าต่าง ทำให้ภายในห้องก็ค่อนข้างสว่างสดใสไปด้วยเช่นกัน

“ท่านแม่ ท่านดีขึ้นแล้วใช่หรือไม่” เหยียนหรูจวงน้ำตาร่วงทันที “ต้องดีขึ้นแล้วแน่ๆ ปรมาจารย์บอกแล้วว่า ร่างกายของท่านจะหายดี ท่านดูสิ นี่เป็นยันต์ที่ท่านปรมาจารย์ให้ข้ามาแขวนไว้ที่หน้าเตียงท่านทุกวัน ท่านแม่จะต้องแข็งแรงปลอดภัยแน่!”

ฮูเหยินเหยียนเหลือบมองยันต์นั้นแล้วก็อดคว้ามันมาไว้ในมือไม่ได้

“ข้ารู้สึกใจสงบเป็นพิเศษจริงๆ…” ราวกับขวัญของนางกลับคืนสู่ร่างแล้ว

แววตาของฮูหยินเหยียนดูสดใสขึ้นมาก ไม่เหมือนกับก่อนหน้านี้ที่มักจะล่องลอยไปไหนต่อไหนอยู่เสมอ ไม่หงุดหงิดก็กระสับกระส่ายผิดปกติอยู่เสมอ

ตอนนี้ดวงตาของนางมีประกายแล้ว ซึ่งจุดนี้ผู้ตรวจการเหยียนในฐานะคนใกล้ชิดของนางก็สามารถมองเห็นได้ชัดเจน

ในใจของเขาหวั่นไหวยิ่ง

หรือว่า…นักพรตปีศาจโม่นั่นมีความสามารถ…กำจัดปีศาจปัดเป่าความชั่วร้ายได้จริงๆ…

สามทัศนะ[1] ของใต้เท้าเหยียนพังทลายลงหมดแล้ว

ภายในใจของเขาสับสนยุ่งเหยิง อย่างไรก็ตามเมื่อภรรยาของเขาอยู่ในสภาพที่ดีแล้ว แน่นอนว่าเขาย่อมมีความสุขมาก แต่เขากลับรู้สึกละอายต่อลูกสาว

หากฮูหยินของเขาหายดีแล้วจริงๆ เมื่อวานนี้เขากำลังทำอะไรอยู่!

สีหน้าของใต้เท้าเหยียนซับซ้อน แต่เขายังจะต้องไปเข้าประชุมเช้าที่ท้องพระโรงอีก จึงได้ขึ้นเกี้ยวไปทั้งที่ใจลอย เมื่อเขามาถึงประตูวัง ขุนนางที่มีความสัมพันธ์อันดีต่อกันก็เข้ามาหาและพูดคุยอย่างสนิทสนมคุ้นเคยกับเขา

“ใต้เท้าเหยียน เมื่อวานเป็นวันหยุดของท่าน แล้วท่านคงยังไม่รู้เรื่องนี้สินะว่าเมื่อวานฮ่องเต้ทรงตำหนิใต้เท้าต่งอย่างรุนแรง…เฮ้อ องค์ชายสี่เองก็วางตัวลำบาก”

ใต้เท้าเหยียนเองก็รู้ว่า ใต้เท้าต่งเป็นว่าที่พ่อตาขององค์ชายสี่จึงนับว่าเป็นครอบครัวเดียวกัน

“ครั้งนี้เพราะเรื่องอะไร” ใต้เท้าเหยียนถามตามสัญชาตญาณ

“เพราะเรื่องอะไร น่าจะเป็นเพราะแม่นางเซี่ยคนนั้น ที่ข้าได้ยินมา ก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่งานเลี้ยงในวังเมื่อวันก่อน บรรดาคุณหนูสูงศักดิ์ที่เข้ามาร่วมงานเลี้ยงต่างก็ได้รับพระราชทานของขวัญกันทังนั้น โดยเฉพาะแม่นางเซี่ยที่ได้มากกว่าใคร แต่หญิงสาวที่มีความสัมพันธ์อันดีกับแม่นางต่งกลับโดนตำหนิกันหมด ข้าไปสืบถามมาแล้ว ได้ความว่าเพราะแม่นางต่งไปพูดจาล่วงเกินแม่นางเซี่ยจึงได้รับผลลัพธ์เช่นนี้”

เรื่องกระดูกมนุษย์ในวังเป็นเรื่องน่าตกใจอย่างยิ่ง จึงย่อมปล่อยให้เป็นข่าวออกไปไม่ได้อยู่แล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเรื่องนี้มีไท่เฟยเป็นผู้บงการ มิฉะนั้นมันจะนำความอับอายขายหน้ามาสู่ราชวงศ์

แต่คนภายนอกก็ไม่ได้ผลักเรื่องนี้มาที่เซี่ยเฉียว สำหรับต่งซีอวิ๋นแล้ว นางเพียงแค่ไม่ได้รับของขวัญเท่านั้น ไม่ได้ถูกลงโทษ ก็มีแค่บางคนที่อดคาดเดาไปด้วยเจตนาร้ายไม่ได้

ก่อนหน้าเรื่องทำนองนี้ถือว่าเป็นเรื่องปกติไปเสียแล้วสำหรับรัชทายาท

เนื่องจากตอนนี้เซี่ยเฉียวกลายเป็นพระชายารัชทายาทแล้ว บรรดาแพะรับบาปจึงมีนางเพิ่มมาด้วยอีกคน

ตอนที่ 724 คราวหน้าค่อยว่ากัน

หากเป็นเมื่อก่อนผู้ตรวจการเหยียนก็คงจะครุ่นคิดว่า ประเดี๋ยวตอนที่เขาอยู่ในท้องพระโรง เขากับขุนนางใหญ่ทุกท่านก็ควรจะฟ้องร้องรัชทายาทสักหน่อยเพื่อให้รัชทายาทควบคุมว่าที่พระชายาให้ดี

แต่ตอนนี้…

ผู้ตรวจเหยียนเริ่มใช้สมองของเขาแล้ว

ผู้ตรวจการเหยียนเอ่ยถามอย่างหน้าด้านๆ “ฝ่าบาททรงลำเอียงเข้าข้างรัชทายาทอยู่เสมอ แต่ฮองเฮาและเมิ่งกุ้ยเฟยต่างก็อยู่ในวังด้วยกันทั้งคู่ คราวนี้ทั้งสองพระองค์ต่างก็พระราชทานของขวัญให้คนอื่น แต่กลับไม่ได้ให้แม่นางต่ง…เป็นไปได้ไหมว่าแม่นางต่งจะทำอะไรผิด”

ฮองเฮาทรงมีความยุติธรรมยิ่ง ทั้งยังมีเมิ่งกุ้ยเฟยคอยช่วยเหลือดูแลวังหลัง หลายปีมานี้ก็ยังไม่เคยปรากฏเรื่องที่ไม่เหมาะสมเลย

แต่คราวนี้ในบรรดาหญิงสาวสูงศักดิ์ที่เข้าวังมาร่วมงานเลี้ยงมากมายขนาดนั้น ก็มีแต่แม่นางต่งคนเดียวเท่านั้นที่ถูกละเลย หากจะบอกว่าแม่นางต่งไม่ได้ทำอะไรผิดเลย เขาก็คงไม่เชื่อ

ฝีเท้าของขุนนางฝั่งตรงข้ามหยุดชะงักลงทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น

แล้วหันกลับมามองเขาด้วยความประหลาดใจ “แม้จะมีความเป็นไปได้ที่แม่นางต่งผู้นี้อาจจะทำอะไรผิดไป แต่ในเมื่อฮองเฮาไม่ได้ลงโทษ นั่นก็หมายความว่าเรื่องนี้ไม่ได้ร้ายแรงอะไร แต่ฝ่าบาทกลับสั่งสอนใต้เท้าต่งที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยเพื่อปรามองค์ชายสี่ มันไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย”

“นั่นก็จริง” ผู้ตรวจเหยียนพยักหน้า

“ประเดี๋ยวข้าควรจะขอความเมตตาให้ใต้เท้าต่งดีหรือไม่” อีกฝ่ายเอ่ยถาม

ผู้ตรวจการเหยียนได้ยินเช่นนั้นก็ลังเลเล็กน้อย

หากขอความเมตตาให้ใต้เท้าต่ง นั่นไม่เท่ากับเป็นการตบหน้าตระกูลเซี่ยหรอกหรือ

แม่นางเซี่ยผู้นั้นส่งของขวัญขอบคุณมาให้เป็นพิเศษ ตอนนี้ภรรยาของเขาก็เพิ่งจะดีขึ้น หากจู่ๆ เขาก็กลับมาเหยียบย่ำตระกูลเซี่ยอีก เขาก็คงไม่ใช่คนแล้ว

“เรื่องนี้…เรื่องคราวนี้เป็นเรื่องเล็กน้อย ข้าว่าช่างมันเถอะ คราวหน้า คราวหน้าค่อยว่ากัน” ผู้ตรวจการเหยียนคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มอย่างเคอะเขิน

“…” เหล่าขุนนางต่างก็งุนงงกันไปหมด

หากเป็นเมื่อก่อน ใต้เท้าเหยียนคงกัดเรื่องนี้ไม่ปล่อยมากกว่าใคร!

ขอเพียงการกระทำของฝ่าบาทไม่เหมาะสมแม้เพียงเล็กน้อย ท่าทางของเขาก็เหมือนกับคนที่ไม่เกรงกลัวอาญาใดๆ แล้ว!

แต่คราวนี้…พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกแล้วหรืออย่างไร!

หรือบางที…ใต้เท้าเหยียนได้เปลี่ยนความคิดไปเสียแล้ว คิดว่ารัชทายาทก็ไม่เลวเหมือนกัน จึงไม่คิดที่จะเป็นปฏิปักษ์กับฝ่าบาทอีก? กระทั่งว่า…

เป็นไม่ได้หรือไม่ว่าฝ่าบาทจะระบายโทสะเป็นการส่วนพระองค์กับใต้เท้าหยียนไปแล้ว ตอนนี้ใต้เท้าเหยียนที่เหมือนกับเม่นพองขนก็ไม่ปานผู้นี้จึงได้สงบลงอย่างกะทันหันเช่นนี้!?

ใต้เท้าหลายคนรู้สึกงุนงง หลังจากผ่านไปสักพักก็มีใต้เท้าคนหนึ่งพูดขึ้นมา “ข้าได้ยินมาว่า…เมื่อวานใต้เท้าเหยียนเชิญนักพรตปีศาจนั่นไปที่บ้าน…”

พอทุกคนได้ยินเช่นนั้นก็เข้าใจได้ในทันที

ใต้เท้าเหยียนก็เหมือนกับหนิงเป่ยอ๋อง ตอนนี้พวกเขาเป็นคนของรัชทายาทแล้ว!

เหตุใดจึงพูดเช่นนั้นน่ะหรือ

หากคิดดูให้ดี นักพรตปีศาจโม่นั่นเป็นแขนขาของรัชทายาท ความสัมพันธ์ระหว่างคนทั้งสองนั้นใกล้ชิดกันมาก ใครก็ตามที่เคยติดต่อคบหาก็นักพรตปีศาจนั่นก็ลงเอยไปอยู่ฝ่ายรัชทายาทกันแทบทุกคน! ใต้เท้าเหยียนหรือจะเป็นข้อยกเว้น!

เมื่อพวกเขาได้รู้เช่นนั้น สายตาที่ทุกคนมองใต้เท้าเหยียนก็เปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิมทันที

ไม่ใช่คนที่ลงเรือลำเดียวกันอีกต่อไป!

ในการประชุมที่ท้องพระโรงในวันนั้นมีคนพูดถึงรัชทายาทขึ้นมาจริงๆ แต่ฮ่องเต้ทรงรู้สึกเคยชินกับมันเสียแล้ว พระองค์กำลังจะเอ่ยตำหนิอย่างที่เคยทำมาตามสัญชาตญาณ แต่หลังจากที่ทรงกวาดตามองไปรอบๆ ก็พบว่ามีบางคนที่คุ้นเคยหายไปจากบรรดาคนที่ลุกขึ้นมาวิพากษ์วิจารณ์

ประหลาด! ใต้เท้าเหยียนกลับไม่ได้เป็นหนึ่งในนั้น!

“พวกเจ้าควรจะเรียนรู้จากผู้ตรวจการเหยียนของข้าบ้างนะ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ก็ยังคู่ควรให้พวกเจ้ายื่นฎีกาฟ้องด้วยหรือ ภัยแล้งทางตะวันออกพวกเจ้าสนใจบ้างหรือไม่ น้ำท่วมทางภาคใต้พวกเจ้าคิดหาวิธีรับมือได้แล้วหรือ วันๆ เอาแต่จ้องจับผิดวังตะวันออก ข้าว่าพวกเจ้าว่างเกินไปแล้ว!” ฮ่องเต้แสดงสีหน้ารำคาญใจ

“…” ผู้ตรวจการเหยียนนึกไม่ถึงว่าตนเองจะถูกฝ่าบาทหยิบยกมาพูดเช่นนี้

เขาสัมผัสได้ถึงความอาฆาตพยาบาทของขุนนางคนอื่นๆ ได้ทันที

ใต้เท้าเหยียนอดตัวสั่นไม่ได้

เขาแค่…แค่อยากจะปล่อยรัชทายาทไปสักครั้งเท่านั้น ถึงอย่างไร เรื่องคราวนี้ก็เป็นเรื่องเล็กน้อยจริงๆ…

[1] สามทัศนะ ทัศนะคติทั้งสาม อันได้แก่ ทัศนะเกี่ยวกับโลก ชีวิต และคุณค่า