ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 719 ต้นสายปลายเหตุ / ตอนที่ 720 ขุดหรือไม่ขุด

ตอนที่ 719 ต้นสายปลายเหตุ / ตอนที่ 720 ขุดหรือไม่ขุด
ตอนที่ 719 ต้นสายปลายเหตุ

เปาหลุนเซิงไม่มีลูกมาตลอด หมอตำแยที่เป็นอาหญิงก็ร้อนใจแทนหลานชายของตน

เมื่อภรรยาของหลานชายจะคลอดลูก นางก็เป็นคนตรวจและทำคลอดให้ด้วยตัวเอง

แม้ว่าหมอตำแยผู้นี้จะมีความสามารถ การทำคลอดให้คนอื่นนางใช้เหตุผล แต่การทำคลอดให้ญาติตนเองไหนเลยจะเหมือนกันได้

นางไม่สนใจมารดา คิดถึงแต่ทารกในท้องเท่านั้น และเพราะมารดาคลอดยาก การคลอดจึงได้หยุดชะงักไม่คืบหน้าไประยะหนึ่ง

หากยังปล่อยให้มารดาใช้กำลังเบ่งคลอดต่อไป นางก็กลัวว่าต่อให้คลอดทารกออกมาได้ มารดาก็อาจจะทนไม่ได้และมีความเป็นไปได้มากที่นางจะเลือดออกจนตาย และทารกก็อาจจะหายใจไม่ออกได้

ในสายตาของหมอตำแยผู้นั้น มารดาแทบไม่ต่างอะไรกับคนที่ตายแล้ว

หมอตำแยจึงได้พูดข้างหูของนางว่าจะรักษาลูกของนางไว้!

เพราะในท้องมีเด็กสองคน แม้ว่ามารดาจะยอมสละชีวิต แต่ก็เกรงว่าจะสามารถคลอดเด็กออกมาได้เพียงคนเดียวเท่านั้น

แต่ในเวลานั้นวิญญาณก็ยินยอมแล้ว นางเองก็อยากจะให้ลูกๆ ของนางมีชีวิตต่อไปอย่างดี

นางคิดว่าหมอตำแยจะล้วงเด็กออกมา แต่กลับนึกไม่ถึงว่านางจะผ่าท้องของนางออก

และนำเด็กออกไปทั้งเป็น

ตอนนั้นมารดาได้สิ้นลมไปแล้ว แต่หลังจากที่เด็กทั้งสองคลอดออกมาแล้วกลับกลายเป็นเด็กผู้หญิงคู่หนึ่งซึ่งไม่ใช่สิ่งที่คนในครอบครัวนี้ต้องการ

พอเปาหลุนเซิง อาหญิงผู้นี้ รวมถึงมารดาของเขาเห็นเช่นนั้นเข้าก็นึกรังเกียจ การดูแลเด็กแฝดนั้นเปลืองแรงมาก ไม่มีกำลังและสิ้นเปลืองเงินทอง และอายุของพวกนางยังน้อยก็เลยกลัวว่าจะเป็นการถ่วงไม่ให้เปาหลุนเซิงแต่งงานใหม่ จึงได้จับเด็กหญิงทั้งสองกดน้ำจนตายไปเสียเลย

และบอกกับคนภายนอกว่าพวกนางทั้งสองเกิดมาตัวติดกัน พอเกิดมาได้ไม่นานก็ตาย

ความแค้นที่อยู่ในใจของวิญญาณตนนี้นั้น

นางมีคู่แค้นมากเกินไป ทั้งสามี แม่สามี และอาหญิงของเขา…

แต่เป็นเพราะหมอตำแยผู้นี้เคยพูดที่ข้างหูนางไว้ว่าจะช่วยนางรักษาชีวิตของเด็กไว้ แต่กลับกลายเป็นว่านางเป็นหนึ่งในผู้บงการที่ฆ่าเด็กไป นางยิ่งแค้นนางมากขึ้นไปอีก และไม่รู้ด้วยสาเหตุใดวิญญาณของนางจึงได้ติดมากับเครื่องมือและกรรไกลทำคลอดที่หมอตำแยผู้นี้พกติดตัวมาด้วย

และต่อมาหมอตำแยผู้นี้ก็ได้มาอยู่อาศัยระยะยาวที่บ้านตระกูลเหยียนเพื่อรอทำคลอดให้ฮูหยินเหยียน

มารดาผู้นี้คลอดลูกก็คือการผ่านประตูนรกครั้งหนึ่ง ร่างกายอ่อนแอ จิตใจไม่มั่นคง ช่องโหว่ทางจิตวิญญาณเปิดเต็มที่

เดิมทีก็เกิดเรื่องได้ง่ายอยู่แล้ว

แม้ว่าหมอตำแยผู้นั้นจะได้รับผลกระทบจากความแค้นของวิญญาณนั้น แต่เพราะคนที่ทำคลอดไม่ใช่นางคนเดียว ดังนั้นฮูหยินเหยียนจึงไม่ได้เกิดเรื่องอะไรและคลอดลูกสาวออกมาได้สำเร็จ

หมอตำแยทำงานได้ไม่ดี นางจึงรีบรับเงินรางวัลแล้วออกไปด้วยความสับสน และลืมของบางอย่างทิ้งไว้ในบ้านตระกูลเหยียน

มันคือกรรไกรที่ใช้ตัดสายสะดือของเด็กทารกมากมายมาแล้วนั่นเอง

แม้ว่าของสิ่งนั้นจะมีพลังของการกำเนิดปะปนอยู่ด้วยก็จริง แต่มันก็มีพลังชั่วร้ายของเด็กหลายคนที่เสียชีวิตก่อนวัยอันควรปะปนอยู่ด้วยเช่นเดียวกัน วิญญาณเด็กน้อยที่อ่อนแอเกินกว่าจะไปเกิดใหม่พวกนั้นต่างก็สิงอยู่ในกรรไกรเล่มนั้น และลอยไปลอยมาด้วยกันอยู่ในเรือนหลังนี้

แม้แต่วิญญาณของมารดาผู้นี้ก็เป็นเช่นนั้น

นางติดตามมาพร้อมกับกรรไกรเล่มนั้น และตอนนั้นก็อยู่ที่บ้านตระกูลเหยียนออกไปไหนไม่ได้

เดิมทีฮูหยินเหยียนก็ไม่ได้เป็นอะไรหรอก แต่เนื่องจากสมรรถภาพร่างกายของนางไม่ดี อีกทั้งในบ้านก็ยังมีวิญญาณมากมายเข้ามาอีก ดังนั้นนางจึงมองเห็นอะไรแปลกๆ และรู้สึกได้ถึงกลิ่นไอที่ผิดปกติในบางครั้ง

ยิ่งนานวันเข้าก็ยิ่งผิดปกติ และวิญญาณมารดาผู้นี้ก็เกิดความอิจฉาฮูหยินเหยียนขึ้นมาแล้ว

พวกนางก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน เหตุใดนางจึงต้องมาถูกคนผ่าท้องจนตายตอนคลอดลูก แต่ฮูหยินเหยียนผู้นี้กลับมีสามีที่รักใคร่กันดี และให้กำเนิดลูกสาวอย่างราบรื่น?!

พอเป็นวิญญาณแล้วยังมีความแค้นเคืองอยู่ ถึงแม้เดิมทีนางจะพอมีจิตใจที่ดีอยู่บ้าง แต่ก็อดไม่ได้ที่จะดันทุรังและอิจฉาริษยาทำร้ายผู้อื่น

เมื่อความคิดนั้นปรากฏขึ้น มันก็ฝังลึกอยู่ในวิญญาณนี้และไม่สามารถลบออกไปได้แล้ว

เช่นนั้นแล้วนางจึงได้ตามติดข้างกายฮูหยินเหยียน

ลูกๆ ของนางล่องลอยอยู่ในเรือนนี้ ปกตินางก็คอยปกป้องอยู่ด้วย

เนื่องจากที่แห่งนี้มีวิญญาณมากพลังหยินรุนแรง จึงทำให้วิญญาณเร่ร่อนที่อยู่รอบๆ เข้ามาร่วมสนุกด้วย

เมื่อเป็นเช่นนั้น ผลกระทบที่เกิดขึ้นต่อฮูหยินเหยียนจึงยิ่งรุนแรงขึ้น

เวลาที่ฮูเหยินเหยียนมีสติแจ่มใสน่าจะเป็นเวลาที่วิญญาณตนนี้อยู่ห่างออกไป แต่เมื่อใดที่วิญญาณเข้ามาใกล้และนางได้รับอิทธิพลจากไอแค้น ทั้งยังอยู่ในสภาพเกือบถูกสิงร่าง นางก็จะเหมือนกับคนสายตาไม่ดีที่มองเห็นวิญญาณได้

แม้นางจะมองเห็นไม่ชัดแต่ก็รู้ว่าความว่างเปล่ารอบตัวนางนั้นช่างน่ากลัว

นางถูกทรมานเช่นนี้ทุกวัน

แต่คนปกติกลับมองไม่เห็นเสียอย่างนั้น นานวันเข้าจิตใจของนางก็ทนรับไม่ไหวกลายเป็นหงุดหงิดฉุนเฉียว และทนรับการกระทบกระเทือนใดๆ ไม่ได้อีกต่อไป

ตอนที่ 720 ขุดหรือไม่ขุด

เวลานี้เซี่ยเฉียวเองก็รู้สึกเห็นอกเห็นใจในสิ่งที่วิญญาณต้องประสบพบเจอมา เพียงแต่คนตายไปแล้วไม่อาจฟื้นคืน ตอนที่ยังมีชีวิตอยู่นางไม่ได้เห็นคุณค่าและทะนุถนอมตนเอง พอตายไปแล้วมาทำร้ายผู้บริสุทธิ์เช่นนี้ก็นับเป็นความผิดของนางเอง

ฮูหยินเหยียนต่างหากที่เป็นผู้เคราะห์ร้ายโดยไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไรเลย

“ใต้เท้าเหยียน รบกวนท่านสั่งให้คนค้นหาภายในเรือนหลังนี้สักหน่อย มันน่าจะมีกรรไกรของหมอตำแยอยู่ ลองหาดูว่ามันอยู่ที่ไหน” เซี่ยเฉียวร้องขอ

เมื่อครู่นี้ใต้เท้าเหยียนเห็นแค่ว่านักพรตปีศาจโม่ผู้นี้กำลังพึมพำอะไรอยู่กับคววามว่างเปล่า แต่อยู่ดีๆ ตอนนี้นางก็อยากจะได้กรรไกรขึ้นมา เขาจึงรู้สึกงุนงงอยู่เล็กน้อย

ภรรยาของเขาเป็นลมหมดสติไปแล้ว และไม่รู้ว่าเป็นอย่างไรบ้างตอนนี้ ควรจะต้องไปเรียกหมอมามากกว่า!

“หลังจากที่ท่านแม่ของข้าล้มป่วยแล้ว พวกเราจึงไม่กล้าเก็บของมีคมเอาไว้ในระยะสายตา แต่เพราะนางต้องการปักผ้าก็เลยต้องใช้กรรไกรอยู่บ่อยๆ จึงวางพวกมันไว้…” เหยียนหรูจวงมองซ้ายมองขวา ท้ายที่สุดนางก็เหยียบเก้าอี้ขึ้นไปสอดส่องบนหีบเก็บของโดยไม่สนใจรักษาท่าทีของกุลสตรีอีกต่อไป แล้วนางก็ได้เห็นกล่องเล็กๆ ที่มีแม่กุญแจงับไว้อยู่ข้างในอย่างที่คาดจริงๆ

เนื่องจากเมื่อครู่นี้ฮูหยินเหยียนกำลังปักผ้า แม่กุญแจของกล่องเล็กใบนี้จึงเปิดอยู่

“ท่านลองดูข้างในนี้” เหยียนหรูจวงนำของไปยื่นให้ตรงหน้าเซี่ยเฉียว

เซี่ยเฉียวกวาดตามอง ข้างในนั้นมีกรรไกรอยู่หลายเล่ม แต่ละเล่มดูธรรมดามาก และไม่ใช่แบบที่นางกำลังมองหา

เซี่ยเฉียวส่ายหน้า “มีอะไรอีกไหม”

เหยียนหรูจวงมึนงงไปหมดแล้ว

ไม่มีแล้ว ที่เรือนหลักนี้ไม่มีทางมีกรรไกรเล่มไหนอีก

“นักพรตปีศาจนี่ อย่าได้พูดจาเหลวไหลไร้สาระอยู่ที่นี่อีกเลย จะไปไหนก็ไป!” ใต้เท้าเหยียนเริ่มมีโมโห

ลูกสาวของเขาก็ถึงกับเหลวไหลไปกับนางด้วย!

เซี่ยเฉียวหันไปเอ่ยถามวิญญาณตนนั้น “บอกมาว่ากรรไกรอยู่ที่ไหน”

วิญญาณตนนั้นลังเลไม่อยากจะพูด เซี่ยเฉียวยกกระบี่ไม้ท้อขึ้นแต่ยังไม่ทันจะได้ลงมือ วิญญาณตนนั้นก็รีบเอ่ยทันที “อยู่ในลานบ้าน ฝังอยู่ใต้ดิน”

เซี่ยเฉียวขมวดคิ้ว “เหตุใดจึงไปอยู่ที่นั่น”

“หญิง หญิงชราคนหนึ่งฝังมันไว้ ข้าไม่รู้ว่าทำไมนางถึงทำอย่างนั้น” วิญญาณสั่นศีรษะ

เซี่ยเฉียวพยักหน้า นางเดินออกไปที่ลานบ้านทันทีโดยไม่แม้แต่จะเหลือบมองใต้เท้าเหยียนสักนิด ขณะที่มองวิญญาณที่อยู่ข้างกายนางก็ชี้ไปที่จุดหนึ่งพลางเอ่ยถาม “ตรงนี้หรือ แน่ใจนะ”

“อืม ตรงนี้แหละ” วิญญาณพยักหน้า

นางอยู่ในบ้านตระกูลเหยียนมาตั้งหลายปีแล้ว แต่ไม่เคยเป็นอะไรเลย ใครจะไปรู้ว่าวันหนึ่งจะมีนักพรตที่เก่งกาจขนาดนี้มาได้

นางจึงไม่กล้าไม่ให้ความร่วมมือ

“ขุด” เซี่ยเฉียวชี้ที่จุดนั้นแล้วหันไปเอ่ยกับพ่อบ้าน

พ่อบ้านลังเลเล็กน้อยก่อนจะเหลือบมองใต้เท้าเหยียนที่กำลังขมวดคิ้วมุ่น “เจ้าสร้างเรื่องวุ่นวายมากพอแล้ว จวนของข้าสะอาดสะอ้านดีไม่มีอะไรทั้งนั้น ที่เจ้าทำอย่างนี้ก็เพื่อต้องการแก้แค้นข้าเท่านั้นสินะ! หากเจ้าคิดว่าการที่ข้าล่วงเกินเจ้าก่อนหน้านี้มากเกินไป ข้ายอมให้เจ้าด่าข้ามาได้เลย แต่หลายปีนี้ภรรยาของข้าทนทุกข์มาไม่น้อย ข้าจะไม่ยอมให้เจ้ามาดูถูกเหยียบย่ำนางอีก!”

เซี่ยเฉียวได้ยินเช่นนั้นก็ไม่ได้รู้สึกโกรธแต่อย่างใด

แต่นางกลับหันไปทางเหยียนหรูจวง “เจ้าเป็นคนจ้างข้ามา เจ้าบอกมาว่าจะให้ขุดหรือไม่”

เหยียนหรูจวงเหลือบมองบิดาของนางเล็กน้อยแล้วหันไปทางปรมาจารย์โม่ก่อนจะพยักหน้าตามสัญชาตญาณ “อืม เอาตามที่ปรมาจารย์ว่า”

“…” ใต้เท้าเหยียนโกรธจัด “ตอนนี้ท่านแม่ของเจ้าถึงกับนอนอยู่บนเตียงแล้ว! หากนักพรตคนนี้มีความสามารถจริง มันจะเป็นอย่างนี้ได้อย่างไร!”

ในใจเหยียนหรูจวงเองก็รู้สึกกลัวเช่นกัน แต่นางก็ยังอยากที่จะเดิมพัน

“ท่านพ่อ ลูกเชื่อว่าปรมาจารย์โม่จะไม่โกหกหลอกลวงลูก” เหยียนหรูจวงเอ่ย

หรืออาจพูดได้ว่านางเชื่อเซี่ยเฉียวมากกว่า

ในเมื่อเซี่ยเฉียวส่งแผ่นป้ายนี้มาให้ นั่นก็พิสูจน์ว่านางเชื่อใจปรมาจารย์โม่ผู้นี้อย่างยิ่ง เช่นนั้นแล้วคนผู้นี้จะต้องช่วยนางได้อย่างแน่นอน!

เหยียนหรูจวงดื้อดึง ใต้เท้าเหยียนเองก็ไม่ใช่คนที่จะลงไม้ลงมือกับคนอื่นอย่างเซี่ยหนิวซาน

เขาสะบัดแขนเสื้อกลับห้องไปดูภรรยาด้วยความเดือดดาล