ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 653 ความปรารถนา / ตอนที่ 654 ไม่เกิดไม่ตาย ผู้วิเศษโม่

ตอนที่ 653 ความปรารถนา / ตอนที่ 654 ไม่เกิดไม่ตาย ผู้วิเศษโม่
ตอนที่ 653 ความปรารถนา

หากว่ากันตามเหตุผลแล้ว ในสถานการณ์เช่นนี้จะต้องถือว่าหยวนหลิงอินและคุณหนูรองตระกูลต่งไม่เป็นอะไรแล้วจึงจะถูก

อย่างไรก็ตาม เช้าวันรุ่งขึ้นที่นอกเมืองมีใครคนหนึ่งเสียชีวิตจากการเมาสุรา

ระหว่างการชันสูตรพลิกศพเจ้าหน้าที่กลับพบปิ่นปักผมและผ้าเช็ดหน้าอยู่ในอ้อมอกของเขา ผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นไม่ใช่ของที่คนทั่วไปจะสามารถหาซื้อได้ และก็ไม่รู้ว่าใครเป็นคนปล่อยข่าวออกไปว่ามันเป็นของคุณหนูตระกูลหยวนผู้นั้น

มีคนบอกว่าสิ่งที่แม่นางตระกูลหยวนปักผมออกจากบ้านในวันนั้นเหมือนกับของที่พบบนตัวศพนี้ไม่มีผิด!

นอกจากนี้ยังมีข่าวลืออีกว่าหลังจากที่แม่นางตระกูลหยวนกลับไปเมื่อวาน นางก็ร้องไห้หนักมาก ไม่แน่นางอาจสูญเสียความบริสุทธิ์ไปแล้วจริงก็ได้…

ข่าวลือแพร่สะพัดอย่างรุนแรงจนทั้งสองครอบครัวที่กำลังโล่งใจในทีแรกรู้สึกจนปัญญาไปแล้วในเวลานี้

เรื่องที่ลูกสาวของตนเองหายตัวไปเป็นเรื่องจริง แล้วพวกเขาจะห้ามปากคนอื่นไม่ให้พูดได้อย่างไร

หนานอันโหวรีบเข้าวังไปรับผิดและยกเลิกการแต่งงานทันที

ฮ่องเต้ก็ไม่ได้ปฏิเสธแต่อย่างใด

หนานอันโหวเองก็นับว่าเป็นคนที่มีความสามารถ ฮ่องเต้เองก็ไม่ค่อยจะพอใจเท่าไรที่เขาจะเกี่ยวดองกับองค์ชายสี่ ตามเจตนาของเขาแล้ว ในเมื่อตำแหน่งชายารองนี้เป็นแค่อนุภรรยาก็ควรจะเลือกคนที่มีฐานะต่ำหน่อยจะดีกว่า

หนานอันโหวไม่ใช่คนที่จะทำลายลูกสาวตนเอง บัดนี้เมื่อมีข่าวลือแพร่สะพัดอยู่ข้างนอกเขาเองก็เจ็บปวดใจนัก

หลังจากที่เขากลับบ้านไปแล้วก็ให้ฮูหยินครุ่นคิดว่าจะสามารถหาบ้านดีๆ ให้ลูกสาวคนโตของเขาแต่งออกไปอย่างรวดเร็วได้บ้างหรือไม่

ทางที่ดีที่สุดก็ควรจะแต่งออกไปอยู่ที่อื่น มิฉะนั้นหากนางอยู่แต่ในเมืองหลวงนี่แล้วได้ยินคำพูดเหลวไหลไร้สาระพวกนี้เข้า หญิงสาวดีๆ คนหนึ่งก็อาจจะต้องทุกข์ทรมานจนเสียสติไปเลยก็ได้

หลังจากที่ฮูหยินของจวนโหวครุ่นคิดอย่างละเอียดรอบคอบ นางก็นึกขึ้นมาได้ว่าสายรองของครอบครัวฝั่งบิดามารดานางมีลูกหลานผู้ชายที่ดีๆ อยู่ไม่น้อย

ครอบครัวฝั่งบิดามารดานางไม่ได้อยู่ในเมืองหลวงและค่อนข้างอยู่ห่างไกลออกไป จะต้องไม่ได้รับผลกระทบจากข่าวลือพวกนี้แน่

แน่นอนว่าแม้ว่านางจะไม่ค่อยอยากให้หลานชายของตนเองแต่งกับลูกสาวที่เกิดจากอนุภรรยา แต่หลานชายสายรองพวกนั้นก็ไม่ค่อยจะมีอนาคตเท่าไรนัก อย่างมาก็แค่พอทำมาหากินเลี้ยงชีพได้เท่านั้น

หยวนหลิงอินเองก็รับรู้ได้ถึงความเปลี่ยนแปลงของคนในครอบครัว

เป็นไปไม่ได้ที่จะนางจะไม่รู้สึกโศกเศร้า แต่เมื่อนึกถึงคำพูดของปรมาจารย์โม่ ในใจนางก็ยังพอมีความหวังอยู่บ้าง นางจึงตอบตกลงแต่โดยดี

แน่นอนว่า นางยังไม่ลืมที่จะไปที่หอส่องชะตาเพื่อขอบคุณปรมาจารย์โม่และมารดาผู้ให้กำเนิดของนาง

“ท่านปรมาจารย์ ที่ข้าอยู่เคียงข้างลูกสาวมาหลายปีนี้ก็มีเพียงสิ่งเดียวที่ปรารถนา นั่นคือขอให้นางปลอดภัยและมีความสุข…ในเมื่อตอนนี้ท่านบอกว่าต่อไปนางจะมีความสุข ข้าก็…สบายใจแล้ว แต่ข้ายังอดไม่ได้ที่จะขอให้ท่านช่วยสืบให้ข้าหน่อยว่าใครกันแน่ที่เป็นคนทำร้ายลูกสาวของข้า…” วิญญาณตนนั้นยังอ่อนแอมากจนถึงขนาดที่ดวงวิญญาณของนางนั้นดูน่าเกลียดกว่าแต่ก่อนมาก

วิญญาณยังไม่แตกสลายไปก็นับว่านางโชคดีแล้ว

ยิ่งนางไม่ใช่วิญญาณร้ายกาจที่มีจิตยึดมั่นถือมั่นอะไรมากมาย แต่กลับกล้าเข้าไปในสำนักศึกษา ช่างเป็นพวกไม่กลัวอะไรเลยจริงๆ

“สืบคดี?” เซี่ยเฉียวถอนหายใจ “ข้าจะพยายามทำให้ดีที่สุด แต่ข้าจะรับผิดชอบแค่บอกผลลัพธ์เจ้าเท่านั้น ส่วนเรื่องการแก้แค้นก็อาจจะเป็นไปไม่ได้”

อีกฝ่ายหนึ่งเก็บความลับได้ดีมาก คนของศาลาว่าการวิ่งวุ่นจนขาแทบหักอยู่ก็ยังหาตัวโจรพวกนั้นไม่พบ

ที่พบเพียงคนเดียวก็…ตายไปเสียแล้ว

“แค่รู้ตัวคนทำก็ได้ ให้ลูกสาวของข้ารู้ตัวเอาไว้จะได้ป้องกันตัวเองได้ก็พอ” วิญญาณเอ่ยอีก

ในฐานะแม่นางพยายามอย่างเต็มที่แล้วเพื่อปกป้องลูกสาวของตนเอง

เซี่ยเฉียวจึงไม่สามารถปฏิเสธความปรารถนาเช่นนี้ได้

เมื่อหยวนหลิงอินได้ยินปรมาจารย์พูดกับอากาศว่างเปล่า หัวใจของนางก็รู้สึกหวาดหวั่น แต่นางยังอดทนต่อความกลัวก่อนจะเอ่ยถามว่า “ท่านปรมาจารย์ ใช่ท่านแม่ของเจ้าหรือไม่”

แค่ตอนที่ไม่มีคนอื่นอยู่ด้วยเช่นนี้เท่านั้นที่นางจะกล้าเรียกนางว่าท่านแม่ ไม่ใช่ท่านน้า

“เป็นนาง ข้าเป็นคนเก็บวิญญาณมารดาของเจ้าไว้ เมื่อสวดให้นางแล้วต่อไปข้าก็จะส่งนางไปเกิดใหม่ ความปรารถนาเดียวของนางตอนนี้คือช่วยเจ้าหาตัวคนร้าย”

หยวนหลิงอินรู้สึกซาบซึ้งอ่อนไหวจนนัยน์ตาแดงก่ำ

เดิมทีเซี่ยเฉียวคิดที่จะไปทำเอง แต่เมื่อคิดว่าการที่จ้าวเสวียนจิ่งได้สะสมบุญไว้บ้างก็เป็นเรื่องที่ดี นางจึงไปส่งข่าวที่ศาลตัดสินคดีก่อนอย่างทำตัวไม่ค่อยถูก

ตอนที่ 654 ไม่เกิดไม่ตาย ผู้วิเศษโม่

โชคดีที่จ้าวเสวียนจิ่งค่อนข้างว่องไว ไม่ปล่อยให้นางรอนานเกินไป

“ก่อนหน้านี้ข้าบอกเจ้าแล้วใช่หรือไม่ว่าจะช่วยเจ้าแก้ปัญหาพลังปราณรั่วไหลนี้ วันนี้มีงานมาแล้ว เจ้าอยากจะไปกับข้าหรือเปล่า” เซี่ยเฉียวยืดอกเงยหน้าเอ่ยขึ้นอย่างสบายๆ

“ตกลง” จ้าวเสวียนจิ่งตอบอย่างเป็นธรรมชาติ

เพียงแต่เมื่อเขาได้ยินนางพูดคำว่าพลังปราณรั่วไหลนี้ก็รู้สึกแปลกๆ

“พาคนไปน้อยหน่อย” เซี่ยเฉียวครุ่นคิดเล็กน้อย “เป็นงานเล็กๆ ไม่ต้องใช้คนมาก”

หากคนเยอะ นางจะประหม่า

“ตกลง” จ้าวเสวียนจิ่งยังคงว่าง่ายอย่างยิ่ง

เขาพาโจวเว่ยจงไปเพียงคนเดียวเท่านั้น

โจวเว่ยจงผู้นี้เรียกได้ว่าเป็นเงาของรัชทายาท รัชทายาทไปไหนเขาก็ตามไปด้วยทุกที่

แม้ว่าหลายปีมานี้รัชทายาทจะยังไม่แต่งงาน แต่ก็ไม่มีข่าวลือเหลวไหลระหว่างเขากับโจวเว่ยจงออกมาเลย ความคิดของคนบนโลกนี้…ช่างเรียบง่ายจริงๆ

หลังจากที่เซี่ยเฉียวและรัชทายาทมีการหมั้นหมายกันแล้ว นางก็ไม่สามารถมองโหงวเฮ้งของรัชทายาทได้อย่างชัดเจนอีกแล้ว กระทั่งบางคนที่เกี่ยวข้องกับรัชทายาทนางก็ยังไม่สามารถมองเห็นได้ชัดเจนนัก

กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ เมื่อพลังของพวกนางเข้ากันได้แล้ว จึงเป็นการยากที่จะใช้สายตาอย่างคนภายนอกมาคำนวณดวงชะตาของคนกันเอง

แน่นอนว่า นั่นยกเว้นเหตุการณ์ที่สำคัญๆ นางแค่จะมองรายละเอียดบางอย่างได้ไม่ชัดเจนเท่านั้นเอง

“เรื่องที่ท่านจะทำเกี่ยวข้องกับแม่นางจากจวนหนานอันโหว?” จ้าวเสวียนจิ่งเอ่ยถาม

เซี่ยเฉียวพยักหน้า “พบกันเพราะมีวาสนา เมื่อช่วยคนแล้วก็ต้องช่วยให้สุด ส่งพระก็ต้องส่งให้ถึงชมพูทวีป”

“เจ้าเป็นคนเล่าเรียนทางเต๋า แต่เอาแต่พูดคำพระ ไม่กลัวฝาโลงศพของบุรพาจารย์จะเปิดขึ้นมาบ้างหรือไง” จ้าวเสวียนจิ่งหัวเราะหึๆ

บุรพาจารย์ที่เขาหมายถึงไม่ได้หมายถึงฝ่ายหลีซื่อเหยียนนี้หรอก

“บนหลุมศพของบุรพาจารย์ข้าปกคลุมไปด้วยควันเขียว จนแทบจะขอบคุณข้าไม่ทันแล้ว” สีหน้าของเซี่ยเฉียวยังแสดงความภูมิใจเล็กน้อย

เมื่อสิบแปดปีที่แล้ววัดสุ่ยเย่ว์ดำเนินการต่อไปไม่ได้ ต้องปิดไปแล้ว!

ดังนั้นโม่หลิงจืออาจารย์ของนางจึงได้ออกพเนจรไปทั่วจนถูกโจรจับตัวไป ต่อมาภายหลังก็เป็นท่านพ่อที่เป็นโจรของนางนี่แหละที่ให้เงินเขาไปก้อนหนึ่งเพื่อให้ช่วยเลี้ยงดูเด็กและเปิดวัดสุ่ยเย่ว์ขึ้นมาใหม่ แต่ไม่นานนักเงินก็หมดไปอีก

ต่อมาก็เป็นนางที่อายุยังน้อยนี่แหละที่ใช้ร่างกายป่วยๆ ทำให้วัดสุ่ยเย่ว์ยืนหยัดต่อไปได้!

ไม่ง่ายเลยจริงๆ!

ในช่วงปีแรกๆ นางเรียนรู้การทำนายดวงชะตาไปพลางกินยาไปพลาง ยากที่จะบอกได้ว่านางจะเป็นลมไปเมื่อไร

บางครั้งตอนที่นางกินข้าว เพราะรีบกินเกินไปก็จะหายใจไม่ออก ต้องนอนลงไป

สถานการณ์เช่นนี้อาจเกิดขึ้นได้วันละสิบครั้งแปดครั้ง!

ด้วยความพยายามอย่างไม่ลดละของนาง วัดสุ่ยเย่ว์จึงได้มีคนมาเยือนมากมาย

“ในเมื่อเป็นการสะสมบุญ พวกเราจะเรียกแม่นางเซี่ยมาด้วยดีหรือไม่ หญิงสาวผู้นั้นสุขภาพไม่ค่อยดี ไม่แน่การทำเรื่องดีๆ ก็อาจจะทำให้นางดีขึ้นได้บ้าง” จู่ๆ จ้าวเสวียนจิ่งก็เอ่ยขึ้น

เซี่ยเฉียวชะงักไปทันที “ไม่ต้อง”

“ทำไมเล่า” จ้าวเสวียนจิ่งถามไปตามสถานการณ์

“หญิงสาวผู้นั้นขี้ขลาด ข้ากลัวว่านางจะตกใจ” เซี่ยเฉียวเอ่ยหน้าด้านๆ

รถม้าโยกไปมา ในเวลาไม่นานมันก็ออกจากเมืองไปยังสถานที่ที่คนร้ายบังเอิญตกลงไปในน้ำและเสียชีวิต

“แม่นางเซี่ยเคยขุดศพในป่ามาแล้ว นางไม่ใช่คนขี้ขลาด พูดไปแล้ว นิสัยของศิษย์พี่ก็คล้ายกับแม่นางเซี่ยมาก หากไม่ใช่ว่าต่างวัยกัน แล้วบอกว่าเป็นคนคนเดียวกัน ข้าก็เชื่อ” จ้าวเสวียนจิ่งไม่ลืมที่จะหยอกล้อนาง

เซี่ยเฉียวหันกลับมาแล้วขึงตาใส่เขาทันที “ข้าสูงส่งลึกลับกว่าเด็กคนนั้นมาก! อย่างมากนางก็เป็นแค่ครึ่งเซียน ที่แต่ข้าไม่เหมือนกัน…”

พอพูดจบเซี่ยเฉียวก็ค้นตะกร้าไม้ไผ่ แล้วหยิบธงทำนายดวงชะตาออกมาให้จ้าวเสวียนจิ่งดู “เจ้าดูสิ บนนั้นเขียนไว้ว่าอย่างไร”

“…” จ้าวเสวียนจิ่งแทบจะตาบอดเพราะแสงจากตัวอักษรสีทองตัวใหญ่ที่ปักอยู่บนธงนั้น

ชั่วขณะนั้นความทรงจำของโจวเว่ยจงได้ย้อนกลับไปเมื่อปีที่แล้ว!

ในเวลานั้นสิ่งที่เขาเห็นว่าเขียนอยู่บนธงก็คือ ‘เที่ยงตรง แม่นยำ เซี่ยครึ่งเซียน’

แต่ของคนตรงหน้านี้เขียนว่า ‘ไม่เกิดไม่ตาย ผู้วิเศษโม่!’