ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 427 ไม่น่าที่จะเหมือนคนอื่น / ตอนที่ 428 ความดีและความชั่ว

ตอนที่ 427 ไม่น่าที่จะเหมือนคนอื่น / ตอนที่ 428 ความดีและความชั่ว
ตอนที่ 427 ไม่น่าที่จะเหมือนคนอื่น

เวลานี้เซี่ยเฉียวอดไม่ได้ที่จะรู้สึกนับถืออาจารย์ชิวคนนี้ขึ้นมาบ้างเล็กน้อย!

ไม่เพียงแต่สามารถแก้แค้นส่วนตัว แต่ยังทำให้ศิษย์สำนักศึกษาก้าวขี้นไปอีกขั้นได้ด้วย ซึ่งคนอื่นไม่มีความสามารถขนาดนี้

“อาจารย์ชิว ข้าจะไม่ย้ายไปเรือนหมู่ตันแล้ว” เซี่ยเฉียวปฏิเสธหลังจากที่นางมาถึงแล้ว

อาจารย์ชิวไม่ได้รู้สึกแปลกใจเลย “ก่อนหน้านี้เจ้ารับปากอาจารย์หลี่ว์เอาไว้แล้ว ดังนั้นตอนนี้เจ้าก็เป็นคนของเรือนหมู่ตันแล้ว ก็เป็นอย่างที่ข้าพูดเมื่อสักครู่ ถ้าหากเจ้าคิดจะอยู่ต่อ เรือนคงกู่ก็ต้องเอาชนะเรือนหมู่ตันให้ได้”

อาจารย์ชิวพูดจบก็หันไปมองทุกคนที่มาจากเรือนคงกู่ “ไม่ใช่ว่าอาจารย์ดูถูกพวกเจ้า เป็นพวกเจ้าเองที่เกียจคร้านกันมานานแล้ว หากมีเพื่อนร่วมชั้นเรียนอย่างพวกเจ้า ต่อให้เซี่ยเฉียวมีพรสวรรค์แค่ไหน พูดได้เลยว่าไม่ช้าก็เร็วนางก็จะเป็นเหมือนพวกเจ้า ธรรมดาทั่วไป ไม่มีอะไรโดดเด่น”

“ไม่ว่าเรือนคงกู่จะมีที่หนึ่งแปดวิชาเพิ่มมาอีกกี่คน เรือนคงกู่ก็จะยังเป็นที่รวมกลุ่มของพวกที่ไม่เอาไหนอยู่วันยังค่ำ” อาจารย์ชิวเอ่ย

ทุกคนในเรือนคงกู่โกรธเคืองทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น

“อาจารย์ชิว! พรสวรรค์ของพวกเรานั้นด้อยกว่าเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเราจะไม่มีประโยชน์อะไรเลยนี่!?”

“ใช่แล้ว เรือนหมู่ตันแล้วอย่างไรเล่า? พวกนางยอดเยี่ยมเพราะว่ามันไม่ยุติธรรมตั้งแต่แรกแล้ว ผู้หญิงที่มีความสามารถล้วนไปอยู่ที่นั่นหมด พวกเราจะทำอย่างไรได้!”

เซี่ยเฉียวเองก็ยังอดถอนหายใจไม่ได้เมื่อได้ยินคำพูดนี้

ศิษย์ทุกคนแพ้ตั้งแต่แรกแล้ว

“ไม่ยุติธรรมหรือ” อาจารย์ชิวผู้เฒ่าหัวเราะเสียดสี และกล่าวด้วยน้ำเสียงค่อนข้างแปรปรวน “พวกเจ้าต่างก็เข้าเรียนที่นี่กันตอนที่อายุประมาณสิบปี สิ่งที่สำนักศึกษาสอนให้ก็เหมือนๆ กันหมด พวกนางกลายเป็นผู้หญิงที่มีความสามารถไม่ใช่เพราะอาจารย์ของเรือนหมู่ตัน แต่เป็นเพราะตัวพวกนางเอง เหตุใดพวกเจ้าจึงไม่ยอมรับมัน”

“ถ้าพวกเจ้าคิดว่าข้ากำลังใช้อำนาจมาแก้แค้นส่วนตัวก็ไม่เป็นไร ในสำนึกศึกษาคำพูดของข้ายังคงมีน้ำหนักอยู่บ้าง ในการสอบประเมินครั้งต่อไป หากพวกเจ้าในเรือนคงกู่จำนวนครึ่งหนึ่งสามารถสอบได้คะแนนสูงกว่าศิษย์ของเรือนหมู่ตันที่ได้คะแนนต่ำที่สุดได้ เมื่อนั้นแล้วเซี่ยเฉียวคิดจะอยู่ไหนก็ได้ตามความต้องการของนางเอง อีกอย่างข้าเองก็จะขอโทษพวกเจ้าศิษย์ของเรือนคงกู่ด้วย แต่ถ้าศิษย์เรือนหมู่ตันยังทำได้ดีกว่ามากเหมือนเช่นเคย เช่นนั้นแล้วเรือนคงกู่…”

“เมื่อพบเห็นคนจากเรือนหมู่ตัน ศิษย์เรือนคงกู่จะต้องก้มหน้าหลีกทางให้พวกนาง” อาจารย์ชิวเอ่ยเสริม

คำพูดของเขาทำให้เซี่ยเฉียวที่มักจะสงบนิ่งอยู่เสมออดไม่ได้ที่จะรู้สึกโกรธเมื่อได้ยินเช่นนั้น

นางกลายเป็น…ตัวหายนะทันทีที่อาจารย์ชิวพูดออกมา

ระหว่างสองเรือนไม่ว่าใครจะชนะหรือแพ้ในท้ายที่สุด นางที่เป็นสาเหตุของการต่อสู้ในครั้งนี้จะต้องตกเป็นเป้าหมายของบางคนอย่างแน่นอน

เวลานี้คนของเรือนคงกู่ห่อเหี่ยวลงไปเล็กน้อย

ด้วยไม่ได้คาดคิดว่าอาจารย์ชิวจะตัดสินใจเช่นนั้น

แต่พวกนางไม่สามารถที่จะคัดค้านได้เลย

เด็กรับใช้ในเรือนของอาจารย์ไล่คนกลับไป แต่กลับไม่ได้ไล่เซี่ยเฉียว

เมื่อคนอื่นจากไปแล้วเซี่ยเฉียวจึงได้หันไปยิ้มให้อาจารย์ชิว “อาจารย์ว่างแผนได้ยอดเยี่ยมจริงๆ เจ้าค่ะ”

อาจารย์ชิวนั่งลง ทั้งยังรินชาให้เซี่ยเฉียวถ้วยหนึ่งด้วย

“ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นคนฉลาดคนหนึ่ง” อาจารย์ชิวเอ่ย “คนฉลาดๆ บนโลกใบนี้มีสิ่งที่ต้องรับผิดชอบมากกว่าคนทั่วไปไม่ใช่หรือ”

“แต่ทันทีที่ท่านตัดสินใจเช่นนั้น เมื่อคนของเรือนคงกู่แพ้ ทุกครั้งที่พวกนางก้มหัวให้ศิษย์เรือนหมู่ตัน พวกนางก็จะเกลียดข้า” เซี่ยเฉียวเองก็นั่งลงอย่างสงบ

“บิดาของเจ้ากล้านำพวกโจรออกรบในช่วงที่ชายแดนกำลังวุ่นวาย เขาเคยกลัวคนด่าว่า เคยกลัวฮ่องเต้เอาผิดด้วยหรือ พี่ชายใหญ่ของเจ้าเวลานั้นยังเป็นแค่ขุนนางขั้นแปด แต่กลับกล้าที่จะเปิดโปงโฉมหน้าที่แท้จริงของราชบุตร เขาเคยกังวลว่าจะถูกคนอื่นแค้นเคืองหรือ” อาจารย์ชิวผู้เฒ่าตรงไปตรงมาอย่างยิ่ง เขาสบตานางเล็กน้อยก่อนจะยิ้ม “เจ้ามีบิดาและพี่ชายเช่นนี้ก็ไม่น่าที่จะเหมือนคนอื่น”

ตอนที่ 428 ความดีและความชั่ว

ถ้านางไม่ได้เห็นว่าตาเฒ่าคนนี้มีโหงวเฮ้งที่ดี เซี่ยเฉียวแทบอยากจะเอาชาเทใส่ศีรษะเขา

“ข้ายอมรับว่าเรื่องนี้ไม่ยุติธรรมกับเจ้า อย่างไรก็ตามสำนักศึกษาหลวงของข้าต้องการข้ออ้างเช่นนั้นเพื่อให้ศิษย์เหล่านี้มีชีวิตชีวาขึ้น แม่นางเซี่ยเฉียวเป็นศิษย์สตรีคนเดียวของสำนักศึกษาที่ได้ที่หนึ่งถึงแปดวิชาซ้อน เรื่องนี้ตกอยู่กับเจ้าก็ถือเป็นการทดสอบเจ้าด้วย”

“สำนักศึกษาหลวงสำหรับศิษย์คนใดก็ตามล้วนแต่เป็นสถานที่ที่โหดร้ายทารุณ เดิมทีที่นี่ก็ควรจะเป็นที่ที่เพาะเลี้ยงเสือสิงห์กระทิงแรดอยู่แล้ว”

เพียงแต่เมื่อก่อนเด็กน้อยพวกนี้แทบจะถูกเลี้ยงขึ้นมาเป็นกระต่ายแล้ว

ศิษย์ของเรือนหมู่ตันทั้งหมดล้วนมีความเย่อหยิ่ง มองไม่เห็นหัวคนอื่น ไม่รู้ว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมีคน

ศิษย์ของเรือนคงกู่รักสบาย ไม่เคยคิดที่จะปีนขึ้นที่สูง!

ในเมื่อระหว่างทั้งสองเรือนมีความขุ่นเคืองใจกันอยู่ไม่สู้เขาทำให้เรื่องนี้ใหญ่โตขึ้นอีกหน่อยดีกว่า

การบีบให้เด็กน้อยพวกนี้ต่อสู้กันเองจะทำให้เขี้ยวเล็บของพวกนางงอกออกมาได้

สำหรับเซี่ยเฉียวนั้น

นางเป็นคนของเรือนคงกู่แต่กลับมีความสามารถในระดับเรือนหมู่ตัน การต่อสู้ของคนรอบข้างนี้ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับนางเลย นางจึงไม่ได้รู้สึกกระตือรือร้นแม้แต่น้อย

เขาก็เลยให้นางเป็นเนื้อที่สร้างความแตกแยกเสียเลย

เซี่ยเฉียวพบคู่ปรับแล้ว

นางจ้องไปยังตาเฒ่าชิว

“อาจารย์ชิวไม่กลัวบ้างหรือว่าข้าจะลาออกไปเลย” เซี่ยเฉียวเอ่ย

“แม่นางเซี่ยดูไม่เหมือนคนที่จะวิ่งหนีเมื่อเจอปัญหา” อาจารย์ชิวค่อนข้างตรงไปตรงมา “ครั้งนี้แม่นางเซี่ยได้รับความลำบากอยู่บ้าง ทางฝ่ายสำนักศึกษาก็จะชดเชยให้เจ้า”

“ชดเชยอะไร? ริบ…” เซี่ยเฉียวพูดไปได้แค่ครึ่งหนึ่งก็ต้องปิดปากไอเบาๆ ไปสองที “การหักถั่วเงินของข้าเป็นการชดเชยหรือ”

“แน่นอนว่าไม่ใช่ เรื่องถั่วเงินนี้…ก็เป็นแค่วิธีหนึ่งที่ใช้กระตุ้นให้ศิษย์อย่างพวกเจ้าไปคัดลอกหนังสือเท่านั้น เจ้ามีถั่วเงินมากแล้ว สำนักศึกษาย่อมต้องหาวิธีให้เจ้าใช้มันออกไป เช่นนี้แล้วเจ้าจึงคิดที่จะหามันต่อ” อาจารย์ชิวก็ไม่ได้ปิดบังนาง “แต่เรื่องที่สำนักศึกษาหักถั่วเงินนี้เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล ไม่ได้ทำกันมั่วๆ เจ้าลาหยุดครั้งแล้วครั้งเล่าเป็นเรื่องจริง”

“ส่วนเรื่องการชดเชยที่แท้จริงนั้น…” อาจารย์ชิวยิ้มพลางเหลือบมองเซี่ยเฉียว “บางครั้งสิ่งที่ดวงตาสามารถมองเห็นได้ก็เทียบไม่ได้กับบุญคุณน้ำใจ”

“ท่านหมายถึง ต่อไปสำนักศึกษาก็ถือว่าติดค้างน้ำใจข้าเรื่องหนึ่ง” เซี่ยเฉียวขมวดคิ้วเล็กน้อย “คนที่ติดค้างน้ำใจข้าบนโลกใบนี้มีไม่น้อย สำนักศึกษาไม่ได้สำคัญขนาดนั้น”

อาจารย์ชิวอดไม่ได้ที่จะกลอกตาใส่นาง

“สำหรับตระกูลเซี่ยของเจ้าแล้วนับได้ว่าเป็นยันต์คุ้มชีวิต” อาจารย์ชิวแค่นเสียงเยาะ “นิสัยของบิดาและพี่ชายของเจ้าสร้างความขุ่นเคืองให้คนอื่นได้ง่าย หากวันใดวันหนึ่งไปล่วงเกินผู้สูงศักดิ์ขึ้นมา ใครก็ช่วยพวกเขาไม่ได้ แต่สำนักศึกษาจะปกป้องพวกเขาสักครั้ง เจ้าว่าเป็นอย่างไร”

เซี่ยเฉียวครุ่นคิดเล็กน้อย “น้ำใจคราวนี้ออกจะใหญ่โตไปหน่อย ไม่ค่อยจะเหมือนการกระทำของอาจารย์ชิวเท่าไรนัก”

ถ้าสำนักศึกษาต้องการจะยั่วยุให้ทั้งสองเรือนแข่งขันกันก็ยังมีวิธีตั้งมากมาย

ไม่จำเป็นที่จะต้องใช้นางเป็นหมากเลย

“เจ้ารู้สึกว่าข้าอยากจะให้คนตระกูลเซี่ยตายใช่หรือไม่” อาจารย์ชิวยิ้มหยัน

เซี่ยเฉียวไม่ได้คิดเช่นนั้น “อาจารย์ไม่ได้เป็นคนเช่นนั้น”

“ทันทีที่ตระกูลโจวเกิดเรื่องขึ้นมา ใครบ้างที่จะไม่คิดว่าข้าจะไม่ยอมเลิกราหากไม่เห็นตระกูลเซี่ยของเจ้าตายตกตามไป ถ้าข้าไม่ทำอะไรเลยสักอย่าง ข้าก็ไม่มีหน้าไปอธิบายกับภรรยาและคนในครอบครัวข้าได้ แต่ถ้าข้าทำเรื่องชั่วร้ายลงไป ตระกูลชิวของข้าก็จะกลายเป็นพวกที่ไม่รู้จักแยกแยะถูกผิด!”

“วิธีนี้ดีที่สุดแล้ว ข้าทำร้ายเจ้าครั้งนี้ ไม่ได้ติดค้างน้ำใจเจ้า แต่เป็นความรู้สึกผิดชอบชั่วดี” อาจารย์ชิวพ่นลมหายใจ

เขาโศกเศร้าเพราะลูกสาวคนเล็กสุดที่รักของเขาจากไปแล้ว

แต่เขาเองก็รู้ว่าตระกูลโจวมีความผิด ตระกูลเซี่ยนั้นทำถูกต้องแล้ว

กระทั่งหากกลายเป็นเขาเองที่รู้เรื่องของตระกูลโจว เขาก็จะล้างแค้นให้กว่าร้อยชีวิตโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

แต่บนโลกใบนี้มิได้มีแต่ความดีและความชั่วเท่านั้น

เขาต้องลงมือเท่านั้นจึงจะทำให้ภรรยาและลูกๆ ของเขาวางความเกลียดชังที่มีต่อตระกูลเซี่ยลง และระบายความอัดอั้นตันใจออกมาได้