ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 1225 ตอนจบ 1 / ตอนที่ 1226 ตอนจบ 2 / ตอนที่ 1227 ตอนพิเศษ

ตอนที่ 1225 ตอนจบ 1 / ตอนที่ 1226 ตอนจบ 2 / ตอนที่ 1227 ตอนพิเศษ

ตอนที่ 1225 ตอนจบ 1

โม่หลิงจื่อฉีกยิ้มกว้างด้วยรู้สึกตื่นเต้นทันที

“เทพเซียนในโลกนี้องค์ไหนบ้างที่ไม่ได้มีชื่อเสียงจากการกอบกู้โลกด้วยการเสียสละตนเอง แม้ว่าเจ้าจะช่วยเด็กไว้แค่เจ็ดคนเท่านั้น แต่เด็กพวกนี้ก็ถือเป็นมนุษย์ที่บริสุทธิ์ไร้เดียงสาที่สุดในโลกแล้ว นี่มันบุญใหญ่เชียวนะ จะต้องมีอะไรดีๆ ตอบแทนแน่นอน”

“ต่อให้ดวงตาของเจ้าจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้ แต่ดวงชะตาพิฆาตคนที่มีสายเลือดเดียวกันของเจ้าก็แก้ไขได้แล้ว ก็ไม่ถือว่าขาดทุนแล้วล่ะ” โม่หลิงจื่อเอ่ยอย่างจริงจัง

ไม่ว่าก่อนหน้านี้เซี่ยเฉียวจะช่วยวิญญาณหรือช่วยคน แต่ส่วนใหญ่แล้วนางก็ทำไปด้วยความคิดที่จะสะสมบุญให้ตัวเองทั้งนั้น

ถึงอย่างไรการทำความดีโดยมีจุดประสงค์ก็เทียบไม่ได้กับการกระทำที่เอื้ออาทรเพราะอยากช่วยชีวิตคนจริงๆ

สำหรับคนที่ฝึกตนแล้ว มันคือการฝึกฝนจิตใจ

เซี่ยเฉียวเองก็มึนงงไปเล็กน้อย

นางอยากจะพูดว่า…

เหตุผลที่นางทำพิธีโดยไม่ลังเลก็เพราะว่า…นางจะยอมเสียชื่อในฐานะปรมาจารย์ไม่ได้!

ไม่ว่าจะต้องบุกน้ำลุยไฟนางก็ต้องฝ่าฟันไปให้ได้ มีแต่ต้องทำอย่างนั้นเท่านั้นนางจึงจะสามารถรักษาสถานะผู้วิเศษที่ทรงพลังของนางเอาไว้ได้ หากนางกลัวตายราวกับเต่าหดหัว ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ต่อไปนางจะเอาหน้าที่ไหนไปบอกคนอื่นว่าตัวเองเป็นผู้วิเศษกันเล่า?

แต่กลับกลายเป็นว่าโชคชะตาของนางเปลี่ยนไปแล้วอย่างนั้นหรือ

นางไม่มีดวงพิฆาตคนในครอบครัวแล้ว?

เซี่ยเฉียวรู้สึกเหมือนมันไม่ใช่ความจริง

“พระชายาจะต้องทำบุญกุศลมากมายแน่ๆ การเปลี่ยนแปลงดวงชะตาไม่ใช่เรื่องที่จะสำเร็จได้ในชั่วข้ามคืน” นักพรตเองก็ประหลาดใจสงสัยว่า พระชายารัชทายาททำความดีมากมายขนาดไหนกันจึงสามารถเปลี่ยนแปลงดวงชะตาที่อายุสั้นและพิฆาตคนในครอบครัวได้อย่างนี้

“เอ่อ…คือ…การทำความดีเป็นสิ่งที่ควรทำอยู่แล้ว” เซี่ยเฉียวเงยหน้ายืดหลังตรง นางกระแอมก่อนจะเอ่ยด้วยท่าทางเสแสร้ง

เงินทำบุญที่นางจ่ายออกไปครั้งแล้วครั้งเล่าก็ไม่ได้เปล่าประโยชน์นี่

นักพรตเห็นท่าทางจริงใจของนางก็อดที่จะชื่นชมไม่ได้

“พระชายาใจดีมีเมตตา จะต้องได้รับสิ่งดีๆ ตอบแทนแน่” นักพรตเอ่ยทันที

เซี่ยเฉียวถูกชมจนเคอะเขิน

ใจดีมีเมตตา…ไม่น่าจะถึงขนาดนั้นหรอก ก็แค่หน้าตา

นางดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอดมาชั่วชีวิต ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้ายตลอดเวลา สิ่งเดียวที่นางมีอยู่คือศักดิ์ศรีเท่านั้น หากแม้แต่จุดนี้ก็ไม่มี แล้วชีวิตนี้นางจะอยู่ไปเพื่ออะไร

โม่หลิงจื่อไม่ได้เชิญให้นักพรตอยู่กินข้าวสักมื้อ หลังจากที่เขาจ่ายค่าทำนายไปแล้วก็สั่งให้คนส่งนักพรตกลับไปทันที

นักพรตผู้นั้นดูเหมือนจะรู้กันมานานแล้ว หลังจากกลอกตามองเขาไปทีหนึ่งก็คร้านที่จะถือสาหาความอะไรกับเขาอีก

“อาจารย์ หากอย่างนั้นตอนนี้ข้าก็เหมือนคนปกติธรรมดาแล้วสิ?” สีหน้าเซี่ยเฉียวเต็มไปด้วยความคาดหวัง

“ปกติธรรมดาที่สุด!” โม่หลิงจื่อภูมิใจในตัวเองอย่างยิ่ง “เจ้ามีบุญใหญ่ขนาดนี้ ต่อให้ต่อไปวิญญาณเห็นเจ้าก็ไม่กล้าสิงร่างเจ้าแล้ว”

เซี่ยเฉียวดีใจมาก แต่ภายนอกก็ยังแสดงท่าทีสงบ

โม่หลิงจื่อเข้าใจนางดีที่สุด และเขารู้ว่าตอนนี้ในใจนางอาจจะทำเป็นอวดดีอยู่ก็ได้

นางเคยหลอกเขาด้วยท่าทางไม่ยินดียินร้ายมากี่ครั้งกี่หนแล้ว

……

ฤดูใบไม้ผลิปีถัดมา

ฮ่องเต้รุ่ยเต๋อสละบัลลังก์ เร้นกายเข้าป่าหลวงกับฮองเฮาเพื่อพักผ่อนบำรุงพระวรกาย

รัชทายาทจ้าวเสวียนจิ่งขึ้นครองราชย์และเปลี่ยนชื่อรัชกาลเป็นชิ่งซั่ว

หลังจากรัชทายาทขึ้นครองบัลลังก์แล้ว พระชายาเซี่ยเฉียวก็ได้รับการแต่งตั้งเป็นฮองเฮาวังกลาง โม่หลิงจื่อเป็นราชครูรับหน้าที่ดูแลหอดูดาวและฮวงจุ้ย

เมิ่งจี๋ฟังในฐานะศิษย์หลานของราชครูก็ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นขุนนางตำแหน่งเล็กๆ เพื่อดูฮวงจุ้ย เทียบกับตระกูลเมิ่งที่ต้องอยู่อย่างเจียมเนื้อเจียมตัวแล้ว แม้ว่าเมิ่งจี๋ฟังจะเป็นขุนนางระดับล่าง แต่เขาก็ถือว่าเป็น ‘ศิษย์สำนักเดียวกัน’ กับฮองเฮา และนับว่ามีหน้ามีตาอยู่

เซี่ยหนิวซานในฐานะบิดาของฮองเฮาได้รับการแต่งตั้งเป็นกว่างผิงโหว เซี่ยผิงกั่งยังคงอยู่ในช่วงไว้ทุกข์ แต่เขาก็กลายเป็นชายหนุ่มที่ขุนนางในเมืองหลวงต้องการลากมาเป็นพวกมากที่สุดไปแล้ว

โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่ฮ่องเต้ขึ้นครองราชย์ พระองค์ก็ทรงยกเลิกวังหลังทันทีและทรงมีราชโองการให้ยกเลิกการคัดเลือกหญิงสาวเข้าวังในรัชสมัยของพระองค์ เช่นนั้นแล้วตำแหน่งฮองเฮาจึงมั่นคงนัก ตระกูลเซี่ยจึงยิ่งเป็นที่ต้องการตัวมากขึ้น

น่าเสียดายที่ตระกูลเซี่ยตอนนี้ไม่ได้ดีไปกว่าแต่ก่อนเลย เรียกได้ว่าเหล็กดีๆ นี่เอง ไร้ช่องโหว่ใดๆ ทั้งสิ้น

ตอนที่ 1226 ตอนจบ 2

เซี่ยผิงไหวคุณชายรองตระกูลเซี่ยติดตามเรียนรู้จากอาจารย์เซียวด้วยความขยันขันแข็ง เมื่อก่อนเขาเคยเอ้อระเหยลอยชาย แต่เมื่อเขาอายุมากขึ้น เขาก็มีความมั่นคงมากขึ้น ปกติเขามั่นคงมากและยิ่งมีนิสัยหมกมุ่น

แม้ว่าเขาจะไม่ใช่คนที่เรียนหนังสือเก่งที่สุด แต่เขาได้ทั้งบุ๋นและบู๊ จึงพอจะฝืนเรียกได้ว่าเป็นหนึ่งในบรรดาผู้มีความสามารถในเมืองหลวง

เซี่ยซีลูกสาวคนเล็กสุดของตระกูลเซี่ยได้รับการกล่าวขานว่าไร้เดียงสาและฉลาดหลักแหลม จัดการดูแลบ้านได้ดี หลังจากฮ่องเต้ขึ้นครองบัลลังก์ นางก็ถูกผู้คนมากมายจับตามอง อยากจะแต่งนางเข้าบ้านกันทั้งนั้น

เซี่ยเฉียวไม่ได้รีบร้อนกับเรื่องการแต่งงานของเซี่ยซี

นางไม่จำเป็นต้องไว้ทุกข์เหมือนกับเซี่ยผิงกั่ง แต่ก็ต้องเลือกให้ดี

คนที่จะเลือกจะต้องมีพื้นฐานครอบครัวที่สะอาดและเรียบง่าย ครอบครัวชนชั้นสูงกลับไม่เหมาะกับนิสัยที่เรียบง่ายของนาง เว้นแต่ว่าผู้ชายคนนั้นจะเก่งมากพอที่จะปกป้องนางได้

……

ในเดือนเจ็ดปีแรกของรัชศกชิ่งซั่วเกิดความแห้งแล้งอย่างรุนแรงทางตอนเหนือและไม่มีฝนตกเป็นเวลานาน

ชาวหรงซานที่ชายแดนลุกฮือขึ้นมาและสร้างปัญหาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ชาวบ้านทั่วไปคิดว่าจะมีการสู้รบครั้งใหญ่อีกครั้งเหมือนเมื่อหลายปีก่อน แต่กลับนึกไม่ถึงว่าราชสำนักจะจัดการอย่างรวดเร็ว ทหารและม้าจำนวนมากถูกจัดเตรียมไว้ที่ชายแดนตั้งนานแล้ว การปราบปรามเกิดขึ้นทันที เหล่าทหารตีเอาชนะชาวหรงซานจนต้องถอยร่นกลับไปที่รังเก่าของตนเอง

ขวัญกำลังใจเพิ่มสูงขึ้น

ไม่เพียงเท่านั้น เสบียงอาหารในคลังของราชสำนักก็ยังมีมากมาย แม้ว่าทางเหนือจะแห้งแล้งรุนแรง แต่พวกเขาก็ได้ขุดที่กักเก็บน้ำไว้ตั้งแต่ปีที่แล้ว ฮ่องเต้มีคำสั่งให้เหวินหลันเฉิงและขุนนางใหม่คนอื่นๆ ไปบรรเทาภัยพิบัติ แจกจ่ายธัญพืช ซึ่งทำให้ผู้ประสบภัยสงบและไม่ก่อความวุ่นวายรุนแรง

……

ดวงตาของเซี่ยเฉียวก็ยังคงมองเห็นได้ไม่ชัดเจนเหมือนเดิม โชคดีที่วังหลังสงบ ไม่มีเรื่องอะไรให้นางต้องกังวลร้อนใจ

บางครั้งบางคราวนางยังเปลี่ยนเป็นโม่ชูเซิงออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกวัง

เดิมทีนางนึกว่าดวงตาของนางจะไม่หายดีแล้ว แต่นึกไม่ถึงเลยว่า เช้าวันถัดมาเมื่อฝนแรกตกลงมาดวงตาของนางก็หายเป็นปกติและมองเห็นได้ชัดเจน

เซี่ยเฉียวเข้าใจแล้ว

ตอนนั้นเพราะนางเห็นปรากฏการณ์บนท้องฟ้าที่แปลกออกไป นางจึงได้เตือนรัชทายาทให้เตรียมตัวตั้งแต่เนิ่นๆ คนที่ตายก็มีน้อยลง นางจึงถือว่ามีผลงานตรงนั้นด้วย

นางไม่เพียงแค่เห็นคนเป็นเท่านั้น แต่ยังเห็นคนตาย…ด้วย

แต่สิ่งที่แตกต่างจากเมื่อก่อนคือตอนนี้ดวงตาสวรรค์ของนางจะใช้ได้ก็ต่อเมื่อนางท่องพระคัมภีร์เท่านั้น!

เมื่อก่อนนางมักจะถูกบังคับให้มองเห็นวิญญาณที่ไม่น่ามองจำนวนมาก แต่ต่อไปมันจะไม่เป็นอย่างนั้นอีกแล้ว!

หลังจากที่ดวงตาของนางหายดีแล้ว เซี่ยเฉียวก็ส่งไป๋หลี่จี้ลงไปปรโลก ก่อนหน้านี้ชายชรากังวลเกี่ยวกับนางมาตลอดและไม่สามารถจะปล่อยวางได้ หลังจากที่เขาปล่อยให้ลูกหลานคนอื่นลงไปแล้ว เขาก็คอยเฝ้าอยู่ที่หอส่องชะตาคนเดียวเพื่อช่วยนางสะกดสถานที่และทำเรื่องอื่นๆ อีกมากมาย

ตอนนี้นางหายดีแล้ว ไป๋หลี่จี้จึงไม่มีอะไรคาใจอีก

ก่อนหน้านี้ตระกูลไป๋หลี่ไม่มีลูกหลานกราบไหว้ แต่ในช่วงเวลาสั้นๆ นี้เซี่ยเฉียวและเซี่ยผิงกั่งได้คัดเลือกเด็กกำพร้าจำนวนหนึ่งมาสืบทอดตระกูลไป๋หลี่ เด็กๆ เหล่านั้นมีความกตัญญูรู้คุณมาก พวกเขาเรียนวิชาการจากบรรดาศิษย์ของอาจารย์หลี และเรียนรู้วิชายุทธจากเซี่ยผิงกั่ง ซึ่งถือว่าเล่าเรียนกันได้ไม่เลวเลย

คาดว่าหลายสิบปีผ่านไป ตระกูลไป๋หลี่จะกลับมารุ่งเรืองอีกครั้ง

……

รัชศกชิ่งซั่วที่สามภายใต้ความกังวลของเหล่าขุนนางและประชาชน เซี่ยเฉียวก็ตั้งครรภ์ในที่สุด

ในปีต่อมานางก็ให้กำเนิดบุตรชาย พระราชโอรสองค์โตถือกำเนิดแล้วก็ได้รับการแต่งตั้งเป็นรัชทายาททันที

รัชศกชิ่งซั่วที่สิบ เซี่ยเฉียวให้กำเนิดบุตรชายและบุตรสาวอีกคู่หนึ่ง รัชทายาทตัวน้อยก็แอบโล่งใจ

เมื่อก่อนเขาเป็นทายาทเพียงคนเดียวของฮ่องเต้ หากเขาเผลอเลือดตกยางออกเพียงนิดเดียวก็จะมีคนในราชสำนักฟ้องว่าคนที่อยู่ข้างกายเขาดูแลไม่ดีพอ เขาเหนื่อยใจมากจริงๆ ตอนนี้เมื่อเขามีน้องชายแล้วก็ไม่จำเป็นต้องใช้ชีวิตอย่างระมัดระวังขนาดนั้นอีกต่อไป

หลังจากคลอดสองครั้ง จ้าวเสวียนจิ่งก็ทนเห็นทางทรมานไม่ได้อีกต่อไป

ในที่สุดเซี่ยเฉียวในฐานะฮองเฮาก็ไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีผู้สืบทอดบัลลังก์ของฮ่องเต้แล้ว

ในรัชสมัยของจ้าวเสวียนจิ่ง เขาปกครองประเทศอย่างขยันขันแข็ง และราชวงศ์เฉียนเหยียนก็มั่งคั่งและผู้คนก็มั่งคั่ง ชื่อเสียงที่แข็งแกร่งทำให้ชาวหรงซานไม่กล้าเคลื่อนไหวอะไรอีก

เนื่องจากฮองเฮามีพระประสงค์จึงออกกฎหมายเพื่อปรับปรุงสถานะของสตรีอยู่เรื่อยๆ หลังจากผ่านไปกว่าสิบปีราชสำนักก็มีขุนนางหญิงที่โดดเด่นหลายคน

ไม่ว่าจะเป็นขุนนางในราชสำนักหรือชาวบ้านทั่วไป พวกเขาก็ลืมเรื่องที่ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันมีปัญหาที่พระหัตถ์ไปนานแล้ว ปณิธานที่แท้จริงของประชาชนคือความมั่นคงและความสงบสุขเท่านั้น

ตอนที่ 1227 ตอนพิเศษ

หลายปีต่อมายังคงมีภาพวาดผลงานของปรมาจารย์อวิ๋นเวยแขวนอยู่ในร้านหนังสือของชาวบ้าน

ชายชราในวัยเก้าสิบเดินเข้าไปในร้านหนังสือ เขาหยิบเงินออกมาหลายพันตำลึงเพื่อซื้อสมบัติล้ำค่าของร้านนี้ด้วยตัวเนื้ออันสั่นเทา

หกสิบกว่าปีแล้ว…

ตอนเขาอายุสามสิบ เขาเคยโชคดีได้ภาพอักษรของปรมาจารย์อวิ๋นเวยมาภาพหนึ่ง ตั้งแต่นั้นมาเขาก็พยายามหาข้อมูลเกี่ยวกับผลงานใหม่ๆ ของชายชรา…ในเวลานั้นทุกคนบอกเขาว่าปรมาจารย์อวิ๋นเวยจะต้องเป็นชายชราในวัยเจ็ดแปดสิบเป็นแน่…

แต่หลายปีที่ผ่านมา เขาจะสามารถหาซื้อภาพของปรมาจารย์ได้ภาพหนึ่งในทุกๆ สองสามปีเสมอๆ…

ภาพวาดของปรมาจารย์อวิ๋นเวยมีความวิจิตรงดงามมากขึ้นเรื่อยๆ แต่…ตัวเขาเองอายุเก้าสิบปีแล้ว ปรมาจารย์ก็ยังไม่ตาย…

แข้งขาของเขาสั่นเทา เขากัดฟันเดินออกไปจากร้าน

เขาต้องอดทน เขาจะต้องอยู่ต่อไปให้ได้ พอปรมาจารย์อวิ๋นเวยไม่มีผลงานใหม่ออกมาแล้ว ภาพวาดผลงานที่อยู่มือเขาพวกนั้นจะต้องมีราคาสูงขึ้นเป็นหลายเท่าตัวแน่ๆ! เขา เขาจะต้อง…ทนต่อไป!

ตึง!

น่าเสียดาย ชายชรายังไม่ทันจะได้ปีนขึ้นรถม้าของตัวเองก็หน้ามืดสิ้นลมไปเสียก่อน

……

ปีนี้เซี่ยเฉียวอายุแปดสิบปีแล้ว

ในปีที่นางให้กำเนิดฝาแฝด พี่ชายของนางก็สามารถเอาชนะดวงชะตาโดดเดี่ยวพ่อหม้ายของตนเองได้และแต่งงานกับอวี๋เซียน

เซี่ยผิงไหวก็ไม่นับว่าแต่งงานเร็ว กว่าจะแต่งงานเขาก็อายุยี่สิบห้าปีแล้ว ภรรยาของเขาไม่ได้เป็นคนจากตระกูลสูงอะไร แต่เป็นลูกพี่ลูกน้องหญิงตระกูลหลินของเขาที่อ่อนกว่าเขาแปดปี เขากลับทำได้ลง

แต่ทั้งสองเป็นคู่รักที่เติบโตมาด้วยกัน เซี่ยเฉียวจึงไม่อยากจะห้าม

ยุคสมัยนี้ลูกพี่ลูกน้องแต่งงานกัน…ไม่ใช่เรื่องแปลก

นอกจากนี้ ลูกพี่ลูกน้องตระกูลหลินผู้นั้นก็สามารถเข้าสำนักหมอหลวงได้ตั้งแต่อายุแต่ยี่สิบปีเท่านั้น เมื่อเขามีความสามารถทางการแพทย์ที่น่าทึ่งเช่นนี้ เซี่ยผิงไหวจึงไม่มีสิทธิ์ที่จะดูถูกตระกูลหลิน และต้องให้ความเคารพ

ส่วนเซี่ยซี่…

ในที่สุดนางก็แต่งงานกับขุนนางบู๊คนหนึ่ง

เป็นเด็กคนหนึ่งที่มีชื่อว่าหลู่หลิน เขาไม่มีใครหนุนหลัง แต่นิสัยค่อนข้างน่ารัก จากที่บิดาของนางบอกก็คือเด็กคนนี้เป็นคนสู้ตายคนหนึ่ง มีความสามารถไม่น้อย อายุก็ยังไม่มาก ตอนที่หรงชานสร้างปัญหา เขาเป็นหนึ่งในกองหน้าและสังหารคนไปมากมาย

พ่อของนางยังบอกอีกว่า คนผู้นี้แทบจะโขกหัวจนแตกเพื่อที่จะได้เป็นลูกเขยตระกูลเซี่ย…

เซี่ยซีเคยแอบไปพบเขาและยังได้พูดคุยกับเขามากมาย พวกเขาทั้งสองถูกตาต้องใจกับโดยไม่ทราบสาเหตุ จึงได้ตกลงจะอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต

เซี่ยเฉียวไม่สามารถปล่อยน้องสาวของนางแต่งงานไปกับใครก็ได้อยู่แล้ว นางเองก็ให้คนไปตรวจสอบหลู่หลินอยู่นานมาก

และพบว่าเขาเป็นคนดีจริงๆ

แม้ว่าเขาจะเป็นขุนนางบู๊ แต่มีก็รู้จักกาลเทศะ นิสัยที่ไม่ดี รู้จักประหยัด ไม่ล้างผลาญ

อาศัยอยู่ได้ด้วยเงินเดือนทหารและรางวัลจากการออกรบ เขายังมีบ้านในเมืองหลวงหลังหนึ่ง ไม่เที่ยวดูมหรสพ ไม่มีนางข้างห้องหรืออนุภรรยา

นางจึงยอมตกลง…

……

ตอนที่นางอายุสี่สิบห้าปี นางและจ้าวเสวียนจิ่งต่างก็เบื่อเหนื่อยกับชีวิตในราชสำนัก

จ้าวเสวียนจิ่งสละราชสมบัติให้กับโอรสองค์โต

ในเวลานั้นเมิ่งจี๋ฟังกลายเป็นราชครูคนใหม่ ความเย่อหยิ่งเกเรในวัยหนุ่มของเขานั้นหายไปนานแล้ว แม้ว่าเขาจะเริ่มต้นช้า แต่เขาก็ฉลาดมาก หากให้เวลาเขาอีกสิบยี่สิบปี ความสามารถของเขาคงไม่ด้อยไปกว่าโม่หลิงจื่อ

ส่วนบุตรชายของนางก็ได้รับการสั่งสอนจากปราชญ์ตั้งแต่ยังเด็ก เขาฉลาดมาก นิสัยดีมีคุณธรรม หลังจากเขาขึ้นครองราชย์แล้วก็ปกครองคนด้วยธรรมาภิบาล

บางทีอาจเป็นเพราะฮ่องเต้สองพระองค์ก่อนได้สละบัลลังก์เร็ว บุตรชายของนางเพิ่งครองบัลลังก์แค่ยี่สิบปีก็สละบัลลังก์ให้แก่พระราชนัดดาองค์โตอีก

ตอนนี้นางมีเหลนตั้งเจ็ดแปดคนแล้ว

รัชทายาทองค์ปัจจุบันมีอายุเพียงหกปีเท่านั้น เขาแข็งแรงและขี้เล่น และมักจะมาที่คฤหาสน์พักร้อนของนางรบกวนเวลาพักผ่อนในบั้นปลายของนางและจ้าวเสวียนจิ่งอยู่บ่อยๆ จ้าวเสวียนจิ่งสั่งให้คนโยนเขาออกไปตั้งหลายครั้ง

“ปู่ทวด ย่าทวด! เมื่อวานข้าไปเดินเล่นแถวบ่อนเถื่อน ท่านว่าข้าไปเจออะไรมา! ที่นั้นถึงกับมีคนพนันกันว่าท่านทั้งสองจะขึ้นสวรรค์ไปในปีนี้หรือไม่!” เด็กน้อยโกรธฟึดฟัด “เฮอะ ที่นั่นก็ไม่ใช่ร้านพนันที่ถูกต้องอยู่แล้ว ยังกว่าโอหังขนาดนี้อีก ข้าโกรธจนแทบจะพังที่นั่นทันทีเลย!”

จ้าวเสวียนจิ่งไม่ได้เลิกคิ้วด้วยซ้ำ แต่เคราของเขาขยับเล็กน้อย

ขึ้นสวรรค์?

เซี่ยเฉียวเพิ่งจะแปดสิบปี ไม่ตายหรอก

ในช่วงหลายสิบปีที่ผ่านมา เมื่อใดที่นางไม่ค่อยจะปรากฏตัวบ่อยๆ ก็จะมีคนลือกันว่าสุขภาพร่างกายของนางไม่ไหวแล้ว แต่ความเป็นจริงก็คือ…นางยังอยู่ดีทุกครั้ง!

ตอนนี้… แม้ว่านางจะอายุแปดสิบแล้ว แต่นางกลับก็รู้สึกว่าตัวเองเด็กลงเรื่อยๆ

ยังเอาชีวิตรอดไปต่อได้!

รัชทายาทน้อยรู้สึกว่าสายตาของท่านทวดทั้งสองดูเจ้าเล่ห์เล็กน้อย

จนกระทั่งหลายปีต่อมาผู้เฒ่าทั้งสองก็ยังมีชีวิตอยู่ดี เขาจึงรู้ว่าคนข้างนอกนั้นไร้เดียงสาเพียงใด

ท่านทวดของเขาอายุยืนยาวออก!

…….

(จบบริบูรณ์)