ทะลุมิติยุค 70 ครานี้ข้าขอใช้ชีวิตอย่างสุขสำราญ - บทที่ 92 เรียกร้องความเป็นธรรม

บทที่ 92 เรียกร้องความเป็นธรรม

เมื่อพวกเขามาถึงที่ทำการหมู่บ้าน ผู้นำหมู่บ้านก็รู้เรื่องนี้แล้ว

กู้เซี่ยงหนานจึงพูดกับเขาตรง ๆ “ผมรู้ว่าคนในหมู่บ้านหลายคนมองพวกเราปัญญาชนเป็นคนนอก แต่พวกเราลงมาที่นี่ก็เพื่อตอบรับนโยบายของชาติ มาช่วยกันพัฒนาชนบท ไม่ได้มาเพื่อให้คนเขารังแก

แค่เพียงเพราะพวกเขาไม่พอใจการกระทำของปัญญาชน พวกเขาก็คิดจะฆ่ากันเลยเหรอ? เหตุผลนี้พวกเรายอมรับไม่ได้!

ที่ผ่านมาพวกเราทำงานหนักร่วมกับพวกเขามาตลอด ไม่เคยคิดว่าจะทำอะไรให้พวกเขาไม่พอใจ แต่หากพวกเขาคิดแบบนี้จริง ๆ พวกเราคงต้องไปถามสำนักงานของปัญญาชนแล้วล่ะ ว่าการที่พวกเรามาพัฒนาชนบทนั้น มาเพื่อให้พวกเขาข่มเหงรังแกหรืออย่างไร?”

ผู้นำหมู่บ้านรีบอธิบายทันทีที่ได้ยิน “กู้จือชิงคิดมากไปแล้ว คนในหมู่บ้านไม่ได้คิดแบบนั้น พวกเราไม่เคยมองว่าพวกคุณเป็นคนนอก”

คำพูดนี้ฟังดูไม่จริงใจเท่าไหร่นัก ไม่ว่าคนในหมู่บ้านจะมองพวกเขาเป็นคนนอกหรือเปล่านั้น ทั้งสองฝ่ายต่างก็รู้ดีแก่ใจ อย่างน้อยที่สุดปัญญาชนก็ไม่ได้รับการปฏิบัติเช่นเดียวกับคนในหมู่บ้าน

กู้เซี่ยงหนานเข้าใจเหตุผลนี้ดี แต่เขาไม่ต้องการให้เรื่องบานปลาย เพราะเป้าหมายของเขาไม่ใช่แบบนั้น

“ผมเข้าใจในสิ่งที่ผู้นำหมู่บ้านพูด แต่ใช่ว่าคนในหมู่บ้านจะเข้าใจทุกคน อย่างเรื่องของเจียงจือชิงในครั้งนี้ คนในหมู่บ้านตามตอแยเขา ส่วนเขาเองก็ปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า สุดท้ายเพราะเขาจดทะเบีนสมรสไปแล้ว จึงทำให้คนในหมู่บ้านไม่พอใจ และผลักเขาตกน้ำเพราะความโกรธ

หรือว่าพวกเราต้องทำตามที่คนในหมู่บ้านต้องการทุกอย่าง?

หากไม่ยอมทำตาม พวกเขาก็จะใช้วิธีอื่น ๆ แบบนี้ผมจะคิดว่าพวกเราไม่มีความปลอดภัยที่จะอยู่ในหมู่บ้านนี้ได้ไหม!

หากเป็นแบบนั้นจริง ๆ ผมคงต้องไปถามสำนักงานของปัญญาชนล่ะ หรือไม่ก็ให้ที่บ้านช่วยย้ายผมไปพัฒนาที่หมู่บ้านอื่น”

ได้ยินแบบนั้น ไม่ใช่แค่ผู้นำหมู่บ้านที่ร้อนรน ผู้ช่วยผู้นำหมู่บ้านที่นิ่งเงียบอยู่นานก็ร้อนใจเช่นกัน “กู้จือชิงคิดมากไปแล้ว เรื่องในครั้งนี้มันเป็นอุบัติเหตุ สือชุนเยี่ยนก็เป็นแค่เด็กน้อย ไม่ได้เป็นตัวแทนของคนทั้งหมู่บ้านเสียหน่อย คุณวางใจได้ หลังจากนี้เราจะให้เธอไปขอโทษเจียงจือชิง เพราะเรื่องนี้เป็นความผิดของเธอ”

แต่คำขอโทษคงไม่ใช่สิ่งที่ทุกคนต้องการ

ทันใดนั้น ซุนเสิ้งหนานในฐานะตัวแทนปัญญาชนหญิงก็เอ่ยขึ้น

“ผู้นำหมู่บ้าน ผู้ช่วยผู้นำหมู่บ้าน พวกคุณก็รู้ว่าคนในหมู่บ้านมองพวกเราปัญญาชนยังไง ก่อนหน้านี้ปัญญาชนบางคนแต่งงานกับคนในหมู่บ้านด้วยวิธีไหน พวกคุณก็น่าจะรู้ดี อย่างเหตุการณ์ที่เจียงจือชิงเจอนั้น ปัญญาชนคนอื่น ๆ ก็เคยเจอกันมาก่อน

ก่อนหน้านี้พวกเราปัญญาชนมีกำลังน้อย ก็ทำอะไรไม่ได้ แต่ถ้าพวกคุณกดดันกันเกินไป พวกเราก็ทำได้ทุกอย่าง!

พวกเราเชื่อว่าคนในหมู่บ้านส่วนใหญ่เป็นคนดี แต่ขอให้ช่วยดูแลคนที่เหลือด้วย หากปัญญาชนเกิดไปรักใคร่กับคนในหมู่บ้านจริง ๆ พวกเราก็ไม่มีใครว่าอะไรหรอก แต่หากคิดจะใช้วิธีสกปรกแบบนี้มาบังคับพวกเรา พวกเราก็ไม่เอาไว้แน่!”

คำพูดของ ซุนเสิ้งหนานชัดเจนเกินไป ทำเอาผู้นำหมู่บ้านและผู้ช่วยที่ได้ฟังก็หน้าเสียไปตาม ๆ กัน

แต่ก็พูดอะไรไม่ออก เพราะเรื่องนี้เป็นความผิดของคนในหมู่บ้านจริง ๆ

ในฐานะผู้นำหมู่บ้าน ทำได้เพียงรับปากว่าจะดูแลลูกบ้านให้ดี และไม่ว่าจะทำอะไร คนในหมู่บ้านและปัญญาชนจะต้องเท่าเทียมกัน

กว่าจะปลอบใจปัญญาชนเหล่านี้ให้สงบลงได้ก็ลำบาก

หลังจากเหล่าปัญญาชนจากไป สีหน้าของผู้นำหมู่บ้านและผู้ช่วยก็ยังไม่สู้ดีนัก

“เด็กเมื่อวานซืนพวกนี้ กล้าข่มขู่ฉันเชียวหรือ!”

ผู้นำหมู่บ้านส่ายหน้าหลังจากได้ยินผู้ช่วยผู้พูด “ใครจะทำอะไรคนพวกนั้นได้ ในเมื่อพวกเขามีคนหนุนหลัง คราวก่อนที่ฉันไปประชุมในตัวเมือง ยังได้ยินท่านผู้อำนวยการถามถึงกู้เซี่ยงหนานอยู่เลย ทั้งยังบอกว่ามีคนในเมืองฝากฝังให้ดูแล”

“จริงเหรอ? เขาไม่ใช่คนเมืองหลวงเหรอ? จะมีอำนาจมาถึงที่นี่ได้ยังไง?”

ผู้นำหมู่บ้านถอนหายใจ “ใครจะไปรู้ได้ล่ะ ยังไงซะตำแหน่งของเขาก็ใหญ่กว่าฉันที่เป็นเพียงผู้นำหมู่บ้านตัวเล็ก ๆ ฉันก็ได้แต่ทำตามที่เขาสั่งเท่านั้น”

“เฮ้อ!” ผู้ช่วยถอนหายใจ

ผู้นำหมู่บ้านครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้น “ต่อไปนี้ก็เตือน ๆ คนในหมู่บ้านหน่อยแล้วกัน ก่อนหน้านี้ พวกเขาทำเกินไปจริง ๆ”

ผู้ช่วยพยักหน้า “แล้วลุงสือล่ะ จะทำยังไงดี?”

“จะทำยังไงได้ล่ะ? ก็ต้องไปขอโทษ และชดใช้ค่าเสียหาย โชคดีที่วันนี้ช่วยไว้ทัน หากเขาตายขึ้นมา พวกเราคงแย่แน่!”

“… คาดว่าเขาคงไม่ยอมหรอก”

ผู้นำหมู่บ้านแสดงสีหน้าเย็นชา “ไม่ยอมก็ต้องไป เรื่องนี้ไม่มีทางอื่นแล้ว เอาล่ะ! ฉันไปคุยกับเขาก่อนก็แล้วกัน”