ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 809 ตอนพิเศษ ให้ความสุขคงอยู่ตลอดไป

ตอนที่ 809 ตอนพิเศษ : ให้ความสุขคงอยู่ตลอดไป

วันที่พวกเรากลับไปถึงเมืองหลวงนั้นเป็นวันออกเรือนของ

เซียวหนิงพอดี เซียวหนิงสวมชุดสีแดงสด มีสตรีผู้หนึ่งประคอง

นางไว้ขณะคารวะหลิงอวี้จื้อและเซียวเหยี่ยน

เซียวเหยี่ยนประคองหลิงอวี้จื้อไว้ ตอนนี้ท้องของหลิงอวี้จื้อนูน

ขึ้นมาแล้ว เมื่อเห็นบุตรสาวได้ออกเรือน นางก็น ้าตาคลอขึ้นมา

เวลาผ่านไปเร็วนัก บุตรสาวจะออกเรือนเสียแล้ว

“หนิงเอ๋อ ต่อไปหากคิดถึงบ้านก็ให้กลับมาเยี่ยมบ้าง แต่ไม่ต้อง

ห่วงแม่กับเสด็จพ่อเจ้า แค่ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขก็พอ แค่เจ้ามี

ความสุข แม่กับเสด็จพ่อเจ้าก็สบายใจแล้ว” หลิงอวี้จื้อเอ่ยกำชับด้วย

รอยยิ้ม

ก่อนหน้านี้ที่ได้ถ่ายละครนางยังไม่เคยสัมผัสได้ถึงความรู้สึก

ของแม่ที่ลูกสาวต้องแต่งงานออกเรือนไป ตอนนี้ได้มาเจอกับตัวเอง

นางเข้าใจได้อย่างถ่องแท้แล้ว มันทั้งดีใจทั้งบีบคั้นใจ ยุคโบราณ

ไม่ได้เดินทางสะดวกสบายเหมือนยุคปัจจุบัน ต่อไปกว่าจะได้พบ

หน้ากันก็คงไม่ง่าย

หากเทียบกับหลิงอวี้จื้อ เซียวเหยี่ยนกลับดูสงบนิ่งได้มากกว่า แต่

ก็รู้สึกห่วงอาวรณ์บุตรสาวผู้นี้อย่างยิ่ง จึงเอ่ยกำชับว่า “หากมู่หร

งเซียงหนานกล้ารังแกเจ้าก็เขียนจดหมายมาหาเรา เราจะจัดการเขา

ให้เจ้าเอง”

“เสด็จพ่อกับเสด็จแม่วางใจเถิด หม่อมฉันจะดูแลหนิงเอ๋ออย่างดี

ให้นางมีความสุขตลอดไป”

มู่หรงเซียงหนานคุกเข่าลง แล้วเอ่ยด้วยท่าทีหนักแน่น เดิม

เจ้าบ่าวไม่จำเป็นต้องมารับเจ้าสาวที่เมืองหลวงด้วยซ ้า แต่มู่หร

งเซียงหนานเป็นห่วงเซียวหนิง อย่างไรเขาก็อยู่ในเมืองหลวงย่อม

ต้องมารับด้วยตนเองอยู่แล้ว

เซียวหนิงยกมือขึ้นเช็ดน ้าตาแล้วยื่นมือไปกุมมือหลิงอวี้จื้อ “น่า

เสียดายที่ลูกจะไม่ได้เห็นน้องคลอดออกมา เสด็จแม่ ท่านต้องรักษา

สุขภาพด้วย วันหน้าลูกต้องกลับมาเยี่ยมพวกท่านแน่”

“วันมงคลเช่นนี้จะร้องไห้ไปไยกัน เดิมคิดจะรั้งเจ้าไว้สักสอง

สามปี ตอนนี้กลับรั้งไว้ไม่ได้แล้ว ต่อไปเป็นผู้ใหญ่แล้ว ไม่อาจทำ

ตามแต่ใจเช่นเด็กน้อยรู้หรือไม่”

เซียวหนิงพยักหน้ารับทั้งสะอื้นเล็กน้อย

เซียวอวี่พาอวิ๋นจูวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา หากมัวชักช้าคงไม่

ทันแน่ เขาวิ่งไปตรงหน้าเซียวหนิงทั้งที่ยังหอบหายใจอยู่เล็กน้อย

“พี่ใหญ่ ข้าจะไปส่งท่านออกนอกเมืองเอง”

“เจ้ากับอวิ๋นจู…” เซียวหนิงชี้ไปที่เขากับอวิ๋นจู ด้วยรอยยิ้มรู้ทัน

“ข้าบอกแล้วว่าจะเป็นน้องสะใภ้ของเจ้า ไม่ผิดเลยเห็นหรือไม่”

อวิ๋นจูเอ่ยอย่างเปิดเผยจริงใจว่า “เซียวหนิง เจ้าต้องมีความสุขมากๆ

ล่ะ เซียงหนานท่านต้องดูแลเซียวหนิงให้ดี หากกล้ารังแกนาง ท่าน

ตายแน่ เซียวอวี่จะเป็นคนแรกที่จัดการท่าน”

มู่หรงเซียงหนานมองเซียวหนิงที่ยืนอยู่ด้านข้างคราหนึ่งแล้วยิ้ม

ออกมาอย่างอ่อนโยนยิ่ง ต่อไปเซียวหนิงคือภรรยาเขา เขาจะใช้ชีวิต

ของเขาทั้งชีวิตเพื่อรักดูแลนาง

“องค์หญิงเพคะ ถึงฤกษ์ดีแล้ว ขึ้นเกี้ยวเถิดเพคะ”

สตรีผู้ดูแลฤกษ์ยามเอ่ยเตือน

มู่หรงเซียงหนานจูงมือเซียวหนิงไป คนทั้งสองโขกศีรษะให้หลิ

งอวี้จื้อกับเซียวเหยี่ยนสามครั้ง หลังจากนั้นเซียวหนิงก็ขึ้นเกี้ยวไป

เซียวอวี่กับอวิ๋นจูไปส่งเซียวหนิงด้วยกัน หลิงอวี๋จื้อซบไหล่เซียว

เหยี่ยนขณะมองเกี้ยวเคลื่อนออกไปเรื่อยๆ เซียวเหยี่ยนตบไหล่หลิ

งอวี้จื้อทั้งเอ่ยปลอบว่า “อวี้จื้อ ลูกเราโตแล้วนะ”

“ใช่ ลูกโตแล้ว หนิงเอ๋อร์ออกเรือนแล้ว อวี๋เอ๋อร์ก็ได้เจอคนที่รัก

แล้ว อาเหยี่ยน ข้าแก่แล้วหรือ”

“ในสายตาข้า เจ้าคือสาวน้อยที่มีรอยยิ้มสดใสเมื่อยี่สิบกว่าปี

ก่อนผู้นั้นตลอดไป”

“ท่านปากหวานจริงๆ ข้ารู้สึกใจโหวงเหวงอย่างไรไม่รู้”

หลิงอวี้จื้อถอนหายใจแผ่นเบา แม้การออกเรือนของเซียวหนิงจะ

เป็นเรื่องดี แต่สำหรับมารดาผู้หนึ่งแล้วมันกลับใจหายไม่น้อย

“เจ้ายังมีข้า อวี้จื้อ ข้าไม่มีทางทิ้งเจ้าไปไหน”

หลิงอวี้จื้อยิ้มพลางกุมมือเซียวเหยี่ยนแน่น ใช่แล้ว นางยังมีเซียว

เหยี่ยน เขาจะอยู่กับนางตลอดไป มีเขาอยู่ ชีวิตนี้นางก็พอใจมาก

แล้ว

“กลับกันเถิด ประเดี๋ยวบุตรชายท่านก็จะกลับมาแจ้งงานมงคล

ของเขาแน่”

“เราได้เลือกพระชายาที่เหมาะสมให้เขาไว้แล้ว”

“เรื่องนี้ให้ลูกเลือกเองเถิด ตอนนั้นท่านยังเลือกเองเลย ทำไมถึง

จะคิดบังคับลูกเล่า หลายปีมานี้อวี๋เอ๋อร์ก็ทำหน้าที่รัชทายาทอย่างดี

ตลอดมา คู่ชีวิตของเขาให้เขาเลือกเองเถิด”

หลิงอวี้จื้อเอ่ยเตือนเซียวเหยี่ยน นางรู้ว่าลูกสะใภ้ที่เขาเลือกไว้

ไม่ใช่อวิ๋นจู

“อืม เชื่อเจ้าแล้วกัน”

เซียวเหยี่ยนรับปากอย่างจนใจ เขาไม่เคยปฏิเสธคำขอร้องของ

หลิงอวี้จื้อได้เลย

คนทั้งสองเดินพูดคุยกันไปด้วยรอยยิ้ม หลิงอวี้จื้ออารมณ์ดีขึ้นมา

ไม่น้อย ลูกๆ ของนางต่างได้พบความสุขของตัวเอง นางดีใจแทน

พวกเขาเหลือเกิน และความสุขของนางก็จะดำเนินต่อไปไม่สิ้นสุด

อวสาน