ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 804 ตอนพิเศษ ช่างเป็นสตรีที่โง่งมจริงๆ

ตอนที่ 804 ตอนพิเศษ : ช่างเป็นสตรีที่โง่งมจริงๆ

สำหรับเขาแล้วประโยชน์อันยิ่งใหญ่ที่สุดของสตรีคือการให้

กำเนิดทายาท ก่อนหน้านี้เขาเคยหวั่นไหวไปกับเหลียนอีอยู่เล็กน้อย

แต่ก็แค่หวั่นไหวเท่านั้น ไม่เคยคิดว่าจะรักนางได้ ด้วยเหตุนี้เขาจึง

ไม่เคยแสดงท่าทีสนิทชิดเชื้อเกินไปกับเหลียนอี ในใจเขานั้น สิ่งที่

สำคัญที่สุดก็คือแผ่นดิน

กระทั่งอวิ๋นจูปรากฏตัวขึ้น พูดตามตรง เขาไม่ชอบอวิ๋นจูเลยแต่

กลับไม่ได้ปฏิเสธการเข้ามาตีสนิทของนาง หลังจากที่อวิ๋นจูจากไป

แล้วเขาจึงเข้าใจเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้

เขาไม่ชอบที่อวิ๋นจูคอยมาตามตื้อ แต่ที่นางสามารถมาตามตื้อเขา

ได้เช่นนี้เป็นเพราะเขายินยอมเอง เขายอมให้นางมาหาเขาได้ ก่อน

หน้านี้เขาไม่เคยคิดถึงข้อนี้เลย

ชีวิตของเขามันจืดชืดไร้รสชาติ ทุกวันต้องสะสางราชกิจที่ไม่ว่า

อย่างไรก็ไม่มีวันหมด เซียวเหยี่ยนให้เขาเข้าไปมีส่วนช่วยในการ

บริหารมานานแล้ว บางครั้งก็นั่งอยู่ในห้องตำราอยู่ค่อนวันโดยไม่

รู้ตัว

อวิ๋นจูเป็นคนที่แปลกประหลาดมากคนหนึ่ง นางมีส่วนคล้ายกับ

เซียวหนิงอยู่บ้าง แต่ก็ไม่คล้ายไปเสียทีเดียว เซียวหนิงชอบเย้าแหย่

รอยยิ้มของนางสดใสเจิดจ้า แต่กลับเข้าใจจิตใจผู้คนยิ่ง ทั้งบางคราก็

มีความทระนงเย่อหยิ่ง ไม่มีทางตามตื้อใครสักคนอย่างไม่ละเลิก

เช่นนี้แน่

อวิ๋นจูมีอุปนิสัยดื้อรั้นและเป็นคนตรง เรื่องที่นางตัดสินใจแล้ว

จะทำให้ถึงที่สุดไม่ล้มเลิกโดยเด็ดขาด บางคราดูโง่งมแต่กลับน่ารัก

บางครั้งก็โวยวายโผงผาง มีอันใดก็พูดออกมาจนหมด ไม่รู้จักเก็บงำ

ความคิดของตนเองเลยสักนิด

ในราชวงศ์ขาดคนที่ตรงไปตรงมาเช่นนี้ที่สุด และนี่คงเป็น

สาเหตุที่เขายอมให้อวิ๋นจูเข้าถึงตัวได้ นางไม่ใช่คนเสแสร้ง ที่เจ้า

เห็นคือตัวตนของนางจริงๆ

ตลอดการเดินทางเขากับอวิ๋นจูได้อยู่ด้วยกันทุกวัน เขายิ่งรู้สึก

ว่าอวิ๋นจูน่ารักยิ่งจนอยากจะดูแลนางไปชั่วชีวิต หากนางอยู่กับเขา

ต่อไปชีวิตของเขาคงสนุกขึ้นมากอย่างแน่นอน

เพียงแต่อวิ๋นจูเป็นคนซื่อใสไร้เดียงสาเหลือเกิน จุดนี้เซียวหนิง

ดีกว่านางไม่รู้เท่าใด

อวิ๋นซูหันไปมองก็เห็นเซียวอวี่กำลังเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ทั้งมี

รอยยิ้มแต้มบนใบหน้าอีกด้วย คล้ายกำลังคิดเรื่องใดอยู่ นางพลัน

รู้สึกว่าใบหน้าด้านข้างของเซียวอวี่ช่างน่ามองยิ่ง

เขาช่างรูปงามถึงเพียงนี้ น่าเสียดายที่เขากับนางไม่มีวาสนาต่อ

กัน

“เจ้ามองข้าหรือ”

อวิ๋นจูรีบหันหน้าหนีพัลวัน แล้วเอ่ยอย่างคนกระทำผิดว่า “ผู้ใด

ว่าข้ามองเจ้าเล่า”

หากเป็นก่อนหน้านี้ นางคงยอมรับไปแล้ว แต่ตอนนี้นางไม่กล้า

ยอมรับเรื่องเหล่านี้อีกแล้ว เซียวอวี่จะได้ไม่คิดว่านางเป็นสตรีที่ไร้

ศักดิ์ศรี ไม่มียางอายอีก

“ประเดี๋ยวฟ้าก็สว่างแล้ว เจ้ารีบพักผ่อนเถิด พรุ่งนี้เช้าเราต้องไป

จากที่นี่ และหาท่านหมอมาช่วยทำแผลให้เจ้าให้เร็วที่สุด ยา

สมุนไพรพวกนี้ช่วยได้เพียงชั่วคราวเท่านั้น”

อวิ๋นจูพูดแล้วก็ลุกไปหาที่นั่งให้ไกลจากเขาอีกสักหน่อย ฝืนทน

มานานเพียงนี้ นางก็เหนื่อยมากเช่นกัน

เพราะเซียวอวี่ได้รับบาดเจ็บ องครักษ์เงาของเขาจึงคอยอยู่ใกล้ๆ

เพื่อคุ้มครองเขา ครั้งนี้นางจึงสามารถหลับได้อย่างสบายใจแล้ว

เซียวอวี่รับคำเสียงหนึ่ง อวิ๋นจูจึงไปหาต้นไม้อีกต้นเพื่อนั่งพิง

พักผ่อน นางหลับตาลง ไม่นานก็ผล็อยหลับไป

หลังจากนางหลับแล้ว เซียวอวี่ก็เดินไปหยุดตรงหน้านางแล้วอุ้ม

นางมานอนข้างตน อวิ๋นจูคงจะเหนื่อยมาก นางหลับลึกจนไม่รู้ว่า

ตนถูกอุ้มไปที่ใด

เซียวอวี่ให้อวิ๋นจูพิงไหล่ตน เขามองใบหน้ายามหลับของนาง

แล้วยื่นมือออกไปวางทับบนหน้านาง อวิ๋นจู เจ้าช่างเป็นสตรีที่โง่งม

นัก

เมื่อฟ้าสาง อวิ๋นจูก็ตื่นขึ้น ครั้นพบว่าตนเองซบไหล่ของเซียว

อวี่อยู่นางก็นั่งตัวตรงขึ้นมาทันที เซียวอวี่ยังไม่ตื่น ตอนเขาหลับจึง

ทีท่าทางดั่งหนุ่มน้อย ไม่เหมือนยามตื่นที่ดูเป็นหนุ่มน้อยที่แก่ก่อน

วัย

ใจนางเต้นระรัวขึ้น ทั้งจ้องมองใบหน้ายามหลับของเซียวอวี่ด้วย

ความมึนงง นางมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร หรือนางหลับแล้วละเมอมา

นอนที่นี่

ช่างน่าขายหน้านัก ทั้งที่ตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ทำเรื่องอะไรให้

เซียวอวี่เข้าใจผิดอีก สุดท้ายตนเองในยามหลับกลับไม่รักดี วิ่งมาหา

เซียวอวี่ถึงที่นี่