ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 803 ตอนพิเศษ บุรุษช่วยสตรีไม่จำเป็นต้องมีเหตุผล

ตอนที่ 803 ตอนพิเศษ : บุรุษช่วยสตรีไม่จำเป็นต้องมีเหตุผล

เซียวอวี่นั่งพิงต้นไม้แห้งต้นหนึ่ง เขาเรียกองครักษ์เงาผู้หนึ่งให้

ไปหาสมุนไพรกับอวิ๋นจู นางร้อนใจมากจึงรีบไปทันที

ตอนที่อวิ๋นจูกลับมา หมาป่าทั้งหมดก็ถูกองครักษ์เงาจัดการไป

หมดแล้ว กลิ่นคาวเลือดลอยคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ นางนั่งลงบนพื้น

แล้วเอาสมุนไพรที่เก็บมาใส่ปากเคี้ยวจนละเอียด สมุนไพรนี้ขม

มาก อวิ๋นจูได้แต่กลั้นใจเคี้ยวมัน

“เจ้าเคี้ยวเช่นนี้ จะมีพิษหรือไม่”

“หากมีพิษข้าคงตายก่อน ไม่มีทางได้ทำอันตรายเจ้าหรอก” อวิ๋น

จูคายสมุนไพรออกมา “ข้าเรียนเรื่องพวกนี้มาตั้งแต่เล็ก หากเรื่องแค่

นี้ยังทำผิด เช่นนั้นข้าคงมีชีวิตมาอย่างเปล่าประโยชน์แล้ว เจ้า

บาดเจ็บไม่เบาเลย ที่นี่ห่างไกลจากผู้คน คงไม่มีทางหาหมอมารักษา

เจ้าได้ในเร็วๆ นี้แน่ อย่างไรก็ต้องห้ามเลือดไว้ก่อน มิเช่นนั้นแผล

อาจลุกลาม”

อวิ๋นจูก้มหน้าลง คอยใส่สมุนไพรที่แผลบนไหล่ของเซียวอวี่อ

ย่างระมัดระวัง นางใส่ยาไปพลางเอ่ยบอกไปพลาง “จะเจ็บเล็กน้อย

เจ้าทนหน่อยแล้วกัน”

กองไฟที่อยู่ไกลนักต่างถูกเหยียบ เตะจนมอดดับไปแล้ว คืนนี้

แสงจันทร์กระจ่างนัก ภายในแสงจันทร์นี้ เซียวอวี่จ้องมองอวิ๋นจู

ด้วยความตกตะลึง

เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่าอวิ๋นจูงดงามเพียงนี้ ขนตาของนางทั้งงอน

และยาว การเคลื่อนไหวต่างๆ ก็เชื่องช้าแผ่วเบา ไม่เหมือนนางที่

ชอบโวยวายทำตัวดิบห่ามเช่นยามปกติเลย

ชั่วขณะนี้ เซียวอวี่ไม่รู้สึกเจ็บปวดที่บาดแผลเลยสักนิด ตรงกัน

ข้ามกลับรู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก รอยยิ้มจึงปรากฏขึ้นบน

ใบหน้า

กระทั่งอวิ๋นจูพันแผลให้เขาเรียบร้อยแล้วนางจึงผ่อนลมหายใจ

ออกมา “ในที่สุดก็ใส่ยาเสร็จเสียที เจ้าอย่าขยับล่ะ”

“ฝีมือไม่เลวเลยนะ”

“สตรีในเทียนซานทำเช่นนี้เป็นทั้งสิ้น เจ้าก็รู้ว่าเทียนซาน

อันตรายเพียงใด นี่เป็นสิ่งที่เราจำเป็นต้องเรียนรู้ ดีขึ้นบ้างหรือไม่”

อวิ๋นจูเช็ดเลือดบนมือตน นางนั่งลงข้างเซียวอวี่แล้วถามด้วยความ

แปลกใจว่า “เหตุใดถึงช่วยข้าเล่า”

“บุรุษช่วยสตรีไม่จำเป็นต้องมีเหตุผล”

“มิน่าเล่าเซียวหนิงถึงบอกข้าว่า หากเจ้าเห็นว่าข้ามีอันตรายย่อม

ต้องช่วยข้าแน่ เป็นเช่นนี้นี่เอง ขอบคุณมาก เซียวอวี่ ไม่ว่าจะช่วยข้า

ด้วยสาเหตุอะไร แต่ข้าก็ต้องขอบคุณเจ้า”

อวิ๋นจูพูดพลางยิ้มให้เซียวอวี่ รอยยิ้มนั้นช่างงดงามนัก ก่อนน่านี้

ไม่เคยรู้สึกเช่นนี้เลย แต่ตอนนี้เขารู้สึกว่าอวิ๋นจูช่างยิ้มได้งดงามน่า

มองยิ่ง จบกัน ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาจะเห็นอวิ๋นจูดีไปหมดเสียทุก

อย่างแล้ว

“ไม่เป็นไร”

“เซียวอวี่ เจ้าบอกข้าได้หรือไม่ เหตุใดเจ้าถึงไม่ชอบข้า”

“เจ้าเข้าใจผิดแล้ว”

“เข้าใจผิดอะไร”

เข้าใจผิดว่าข้าไม่ได้ชอบเจ้าอย่างไรเล่า เซียวอวี่อยากบกอวิ๋นจู

เช่นนี้แต่เมื่อขยับปากกลับกลายเป็นพูดว่า “ไม่มีอะไร เจ้าดีมาก”

“นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้าบอกว่าข้าดี แต่ที่ข้าอยากฟังไม่ใช่ประโยค

นี้”

เซียวอวี่ก็ไม่ได้อยากจะพูดประโยคนี้ แต่หลังพอพูดออกไปกลับ

กลายเป็นประโยคนี้ไปได้ เรื่องนี้ทำให้เซียวอวี่กลัดกลุ้มอย่างยิ่ง

เช่นกัน

“เจ้าช่วยข้า ข้าก็ช่วยเจ้า อย่างน้อยต่อไปเจ้าก็คงไม่เกลียดข้าแล้ว

ใช่หรือไม่” อวิ๋นจูพูดจบก็เงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ดาวดวงเล็กๆ

กระจายอยู่เต็มท้องฟ้า ดวงจันทร์กลมโตห้อยแขวนอยู่ตรงกลาง

แสงจันทร์นวลผ่องช่วยขจัดกลิ่นคาวเลือดให้เจือจางลง อวิ๋นจูเผย

รอยยิ้มเรียบง่าย “เจ้าดูสิ คือนี้แสงจันทร์ช่างงามนัก”

เซียวอวี่เงยหน้าขึ้นมอง พระจันทร์คืนนี้สวยจริงๆ แต่ที่ทำให้เขา

คิดไม่ถึงยิ่งกว่าคือความรู้สึกสงบในจิตใจในเวลานี้ต่างหาก

เซียวอวี่ถึงแต่งตั้งให้เป็นรัชทายาทตั้งแต่ยังเล็ก เขารู้ดีถึงความ

รับผิดชอบที่ตนต้องแบกรับไว้ เขาต้องเรียนสิ่งต่างๆ มากมายใน

ทุกๆ วัน ไม่มีเวลาว่างพอจะไปคิดสิ่งเหลวไหล ทั้งน้อยนักที่เขาจะ

มีเวลาว่าง กระทั่งไม่เคยแม้แต่จะได้ชื่นชมพระจันทร์บนฟ้า

เขารู้ว่าต้องแต่งงาน แต่ไม่เคยคิดว่าตนจะรัก