ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 800 ตอนพิเศษ ไท่จื่อผู้ปากไม่ตรงกับใจ

เซียวหนิงเอ่ยด้วยรอยยิ้มลึกลับว่า “ข้าดูออกนานแล้ว อาอวี่มัก

แสดงสีหน้ารังเกียจนาง แต่ทุกครั้งนางกลับสามารถไปปรากฎตัว

ต่อหน้าเขาได้อย่างราบรื่นง่ายดาย แม้วิชาตัวเบาของอวิ๋นจะเยี่ยม

ยุทธ์ยิ่ง แต่หากอาอวี่คิดจะปฏิเสธนางจริง แค่ให้องครักษ์เงาลงมือ

ขัดขวาง อวิ๋นจูก็ไม่มีทางได้พบเขาแน่ เห็นชัดว่าตั้งใจปล่อยนางมา

หาตนเอง เพียงแต่คนทั้งสองยังไม่รู้ตัวก็เท่านั้น”

“เหตุใดองค์หญิงจึงไม่บอกองค์หญิงอวิ๋นจูเล่าเพคะ”

“ให้เขาพูดเองไม่ดีกว่าหรือ เดิมเรื่องนี้ก็ควรให้ตัวเขาพูดเองอยู่

แล้ว คนบางคนต้องสูญเสียก่อนจึงจะเข้าใจว่าใครที่สำคัญกับตน

อาอวี่ก็คือคนประเภทนั้น เขาไปด้วยตนเองเช่นนี้ย่อมต้องห้าม

อวิ๋นจูไว้ได้แน่ เรื่องนี้มอบให้เป็นหน้าที่เขาแล้วกัน”

“องค์หญิงเพคะ ชุดเจ้าสาวตัดเย็บเรียบร้อยแล้วเพคะ องค์หญิง

จะลองสวมดูหรือไม่เพคะ”

เซียวหนิงมีสีหน้าเบิกบานใจขึ้นมา “แน่นอนว่าต้องลองอยู่แล้ว

เตรียมให้ข้าด้วย พรุ่งนี้ข้าจะใส่ให้พี่เซียงหนานดู”

“เพคะ”

ชุนฉินรับคำ เซียวหนิงในยามนี้มีเรื่องอะไรก็นึกถึงแต่

มู่หรงเซียงหนาน ก่อนหน้านี้นางเคยเตือนให้เซียวหนิงสงวนท่าที

ไว้สักหน่อย แต่ยามนี้นางเริ่มจะชินเสียแล้ว

เซียวอวี่ตามออกนอกเมืองไปด้วยตนเอง แต่กลับตามไม่ทัน

ผ่านไปสามวันเขาจึงตามไปพบอวิ๋นจูที่ปลอมตัวเป็นชายอยู่ใน

เมืองเล็กๆ เมืองหนึ่ง

เวลานี้อวิ๋นจูสวมใส่ชุดบุรุษ กำลังนั่งร ่าสุราอยุ่กับบุรุษอีกกลุ่ม

หนึ่งอยู่ข้างถนนหน้าโรงสุรา เห็นชัดว่าบุรุษเหล่านั้นเก่งกาจเรื่อง

ดื่มสุรา แต่ละคนต่างมีไหสุราวางอยู่ตรงหน้า อวิ๋นจูก็เช่นกัน

เมื่อเห็นภาพเช่นนี้ เซียวอวี่ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ นางถึงกับร ่าสุรา

กับบุรุษกลุ่มใหญ่

อวิ๋นจูยกไหสุราขึ้น ขณะกำลังอ้าปากดื่ม กลับถูกคนผู้หนึ่งแย่ง

ไหสุราของนางไปทั้งที่เพิ่งดื่มไปเพียงครึ่ง เมื่อเงยหน้าขึ้น สายตาก็

ประทะเข้ากับดวงตาที่มีแววอันล ้าลึกของเซียวอวี่

“เหตุใดต้องใช้สุราดับทุกเช่นนี้”

อวิ๋นจูถลึงตาใส่เซียวอวี่ “ผู้ใดว่าข้าใช้สุราดับทุกข์กันเล่า ข้าคอ

แข็งยิ่ง เจ้าอย่าก่อกวน หลบไป”

“ผู้ใดกัน เรากำลังดวลสุรากันอยู่ หากคุณชายสนใจก็สามารถ

ร่วมวงได้ มิเช่นนั้นก็อย่ามาก่อกวนเรา” บุรุษที่ดูกำยำที่สุดในนั้น

เอ่ยขึ้น

เซียวอวี่ลากตัวอวิ๋นจูออกมาโดยไม่สนใจพวกเขา อวิ๋นจูคิดจะ

สะบัดมือออกแต่กลับทำไม่สำเร็จ คนอื่นๆ จึงรีบล้อมเข้ามา เซียวอวี่

จึงยกเท้าถีบหนึ่งในนั้นกระเด็นไปไกล คนอื่นๆ เห็นความร้ายกาจ

ของเซียวอวี่แล้วจึงรีบหลบฉากไปทันที

เซียวอวี่ลากอวิ๋นจูมาถึงมุมเงียบสงบมุมหนึ่งจึงปล่อยมือ อวิ๋นจู

รู้สึกหงุดหงิดอยู่บ้าง นางถลึกตาใส่เขา “เจ้าคิดจะทำอะไร ข้าไม่ไป

ก่อกวนเจ้าแล้ว เจ้าทำเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร”

“เจ้าไม่มาก่อกวนข้าแล้ว ข้ากลับรู้สึกแปลกๆ ไม่ค่อยชิน”

อวิ๋นจูตะลึงไปครู่หนึ่ง เห็นชัดว่าไม่ได้เข้าใจความหมายในวาจา

นี้ของเซียวอวี่ “เหตุใดเจ้าจึงมาที่นี่เล่า”

“มาทำภารกิจ ผ่านมาเห็นคนหน้าตาคุ้นๆ คิดไม่ถึงว่าจะเป็นเจ้า

จริงๆ”

“รบกวนการทำงานของไท่จื่อแล้ว ข้าไปดีกว่า” อวิ๋นจูพูดจบก็

เตรียมจากไป เพิ่งเดินได้เพียงก้าว เซียวอวี่ก็ขวางนางไว้ “พี่สาวข้า

ให้ข้ามาบอกเจ้าว่า เจ้าไม่ต้องสนใจเรื่องของนาง ไม่ต้องไปที่หุบ

เขามังกรไฟแล้ว”

“ข้าจะไปไหนก็เป็นสิทธิ์ของข้า ไท่จื่ออย่าได้ยุ่งเรื่องไม่เป็นเรื่อง

นี้เลย” อวิ๋นจูเพิ่งดื่มสุรามา ใบหน้าหนึ่งแดงเล็กน้อยเหมือนทาด้วย

ชาดบางๆ หนึ่งชั้น ดูงดงามยิ่ง นางมองเซียวอวี่คราหนึ่ง “ข้าคอแข็ง

ยิ่ง สตรีในเทียนซานต่างดื่มสุราเก่งทั้งสิ้น ข้าไม่มีทางทำเรื่องโง่เช่น

การใช้สุราดับทุกข์แน่ เจ้าไม่ได้ชอบข้าสักนิด เหตุใดข้าต้องทำร้าย

ตัวเองด้วยเล่า ต้องมีสักวันที่ข้าได้พบคนที่เห็นข้าเป็นดั่งสมบัติล ้า

ค่า ไท่จื่อ ลาก่อน” “ข้าจะไปหุบเขามังกรกับเจ้า”

“อะไรนะ?”