ชายาเจ้าหยุดเย้าข้าเสียที - ตอนที่ 799 ตอนพิเศษ จดหมายของอวิ๋นจู

แต่ไม่รู้ด้วยเหตุใด เขากลับรู้สึกว่าใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวทั้งที่มือ

ถือฎีกาอยู่

เขาไม่ได้ชอบอวิ๋นจูจริงๆ ทุกวันที่อวิ๋นจูมาหา เขามักทีท่าทีเย็น

ชาต่อนางเสมอ อยากจะไล่นางไป แต่อวิ๋นจูกลับแสดงสีหน้าไม่

ไยดีสักนิด นางยังคงพูดคุยกับเขาด้วยรอยยิ้ม ทั้งให้สิ่งของแก่เขา

ด้วย

คงเพราะอวิ๋นจูมักแสดงออกว่าไม่รู้สึกอะไร เขาจึงคิดจะแสดง

ท่าทีใดกับนางก็ได้ เวลาอยู่กับนางมักพูดจากไร้ขอบเขต กระทั่งเมื่อ

ครู่ที่หน้าแสดงสีหน้าน้อยใจ กลั้นน ้าตาเอาไว้ เขาจึงรู้ว่าความจริง

แล้วคำพูดเหล่านั้นได้ทำร้ายใจของอวิ๋นจูเสียแล้ว เพียงแต่เขาไม่เคย

เห็นว่ามันสำคัญ

เซียวอวี่ไม่รู้ว่าตนเองเป็นอะไรไป ในหัวมีแต่ภาพท่าทางน้อยใจ

ของอวิ๋นจูปรากฏขึ้นซ ้าไปซ ้ามา

ในเมื่อไม่มีแต่ใจจะอ่านฎีกาแล้ว เขาจึงวางมันลงเสียดื้อๆ เวลานี้

เองนางกำนัลก็เข้ามารายงานว่า “ไท่จื่อ องค์หญิงอวิ๋นจูให้นางกำนัล

คนสนิทส่งสิ่งนี้มาให้เพคะ บอกว่าต้องการมอบให้ไท่จื่อเพคะ”

“เอามา”

เซียวอวี่มีสติคืนมาจึงบอกให้นางกำนัลนำสิ่งนั้นมาให้ตน

มันคือกล่องผ้าแพรสีแดงกล่องหนึ่ง เซียวอวี่รับกล่องนั้นมา เขา

ไม่รู้ว่าด้านในมีของสิ่งใด ก่อนหน้านี้อวิ๋นจูมักนำมันมามอบให้เขา

ด้วยตนเองเสมอ ไม่เคยเรียกให้นางกำนัลเอามาให้เลย ดูท่าครั้งนี้

นางคงตัดสินใจว่าจะจากไปแล้วจริงๆ

ในที่สุดก็สามารถสลัดหลุดจากสตรีที่น่ารำคาญผู้นั้นได้ เหตุใด

เขาถึงไม่รู้สึกดีใจอย่างที่คิดเล่า

เขาโบกมือให้นางกำนัลออกไป เมื่อเปิดกล่องออกก็เห็นถุงผ้าใบ

เล็กสีน ้าเงินเข้มวางอยู่ บนผ้าปักลายเป็ดไว้สองตัว คงเป็นนกเป็ด

ยวนยาง ฝีมือค่อนข้างหยาบกระด้าง ภาพปักดูบิดเบี้ยว แค่มองก็รู้ว่า

เป็นฝีมือของคนที่ทำงานเย็บปักไม่เป็น

ไม่รู้ว่าอวิ๋นจูไปเรียนกับผู้ใด ฝีมือถึงได้เป็นเช่นนี้

นอกจากถุงผ้าใบเล็กแล้ว ด้านล่างยังมีจดหมายอีกฉบับ อวิ๋นจู

เขียนอักษรจีนไม่ค่อยได้ ด้วยเหตุนี้ลายมือของนางจึงไม่นับว่า

สวยงามนัก ดูยึกยือเหมือนคนเพิ่งหัดเขียนอักษรจีน

เขาเปิดจดหมายออก เนื้อความไม่ได้ยาวอันใด เพียงครึ่ง

หน้ากระดาษเท่านั้น “เซียวอวี่ ต่อไปเจ้าไม่ต้องเกลียดข้าอีกแล้ว ข้า

จะไม่มาวุ่นวายกับเจ้าอีก เพราะเจ้า ข้าถึงทำเรื่องโง่เง่ามากมาย ใน

สายตาเจ้า สิ่งเหล่านี้อาจเป็นการไม่ให้เกียรติตัวเอง ความจริงข้า

ไม่ได้ไร้ยางอายเพียงนั้น แค่อยากจะลองพยายามเพื่อตนเองสักครั้ง

แต่เห็นได้ชัดว่าข้าแพ้แล้ว”

“เมื่อกี้ข้าพูดปด หุบเขามังกรไฟอันตรายมาก เดิมข้าไม่คิดจะไป

ที่นั่นเลย หลายวันมานี้เข้าเห็นเซียวหนิงขลุกอยู่แต่ในห้องตำรา

หลายครั้งที่ข้าเกือบจะบอกนางอยู่หลายครั้ง แต่ก็ห้ามตัวเองไว้ ข้า

กลัวว่านางจะมีอันตราย และกลัวว่าตัวเองจะมีอันตรายด้วย ข้า

อยากเก็บชีวิตนี้ไว้เพื่อชอบเจ้าต่อไป แต่ตอนนี้ข้าตัดสินใจจะไปหุบ

เขามังกรไฟแล้ว เซียวหนิงเป็นคนดี ข้าหวังว่านางจะรักใคร่

ปรองดองกับเซียงหนานไปชั่วชีวิต นี่เป็นสิ่งเดียวที่ข้าจะช่วยนางได้

ข้าเชื่อว่าข้าจะต้องโชคดี รอข้าเอาไข่มุกมังกรไฟได้เสียก่อน ข้าก็จะ

กลับเทียนซาน ต่อไปเจ้าคงไม่ได้เห็นข้าอีก เดิมคิดว่าจะมาลาเจ้า

ด้วยตนเอง แค่คิดๆ ดีแล้ว เจ้าก็ไม่ได้อยากพบข้า ที่ข้าเข้าไปชิดใกล้

เจ้าเพราะอยากให้เจ้าชอบข้า เพียงแต่เรื่องราวไม่เป็นดั่งใจคิดก็ขอ

ลาตรงนี้ ต่างคนต่างใช้ชีวิตตน”

เซียวอวี่เก็บจดหมายไว้ ด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก เขากำ

จดหมายนั้นแน่

เด็กน้อยโง่เง่า ไม่รู้เซียวหนิงห้ามนางได้ทันหรือไม

เขานั่งไม่ติดที่แล้วจึงไปหาเซียวหนิง กลับได้รับข่าวว่าอวิ๋นจูอ

อกจากเมืองหลวงไปแล้ว

เซียวอวี่จึงตามไปทัน เมื่อเห็นการกระทำของเขา เซียวหนิงก็หัน

ไปพูดกับชุนฉินว่า “ดูท่าคนบางคนคงได้กลายเป็นน้องสะใภ้ข้า

จริงๆ เสียแล้ว”

“ไท่จื่อมีทรงชมชอบองค์หญิงอวิ๋นจูจริงๆ หรือเพคะ หม่อมฉันดู

ไม่ออกเลยสักนิด”